Τα άρθρα του greekalert

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Η ανακάλυψη του τάφου της Αμφίπολης πριν 50 χρόνια !!!

Εις απόστασιν ολίγων δεκάδων μέτρων ανατολικώς του υπ” αριθμ. 133 λόφου εις την θέσιν “Καστάς’, υπάρχει λοφίσκος, εις την κορυφήν του οποίου είχεν ανευρεθεί κατά το παρελθόν τάφος εκ πωρολίθου, κάτωθεν δε του τάφου τούτου είχε αποκαλυφθή και δεύτερος τάφος παιδίου. Το κανονικόν σχήμα του λοφίσκου και το πλήθος των λατυπών μαρμάρου, αίτινες είχον ανευρεθή τότε εις τα χώματα της επιχώσεως, χωρίς να αποκαλυφθή μέχρι σήμερον τάφος εκ μαρμάρου, ήσαν τα κίνητρα δια να επιχειρηθεί μικρά έρευνα, ήτις εγένετο εις δύο σημεία της δυτικής και της νοτίας πλευράς, παρά την βάσιν του λοφίσκου.


Δια της ερεύνης διεπιστώθη, ότι η επίχωσης είναι αμμώδης, εντός αυτής δε ανευρέθησαν τμήματα κεράμων. Πρόκειται άρα περί μεγάλου τεχνητού τύμβου, όστις πιθανώς καλύπτει μέγα ταφικόν οικοδόμημα. Δια της μελλοντικής ερεύνης του τύμβου θα ελεγχθή η ορθότης της υποθέσεως ταύτης».


Με αυτά τα λόγια περιγράφει την πρώτη του ανασκαφή στον λόφο Καστά, το 1964, ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης στα «Πρακτικά της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας», σε απόσπασμα με τίτλο «Ανασκαφαί και έρευνα εις Αμφίπολιν», Εν Αθήναις 1966.


Στη συγκεκριμένη παράγραφο, ο αρχαιολόγος αποκαλύπτει ότι στον λόφο Καστά της Αρχαίας Αμφίπολης υπήρχε ένας μεγάλος τεχνητός τύμβος που πιθανόν, όπως έλεγε, «καλύπτει ένα μεγάλο ταφικό οικοδόμημα».


Πώς ξεκίνησε, όμως, το «ταξίδι της Αμφίπολης» και πώς έφτασε σε εκείνο το σημείο ο Δημήτρης Λαζαρίδης;


Ο επί τριάντα χρόνια στενός συνεργάτης του, πρώην αρχιφύλακας του αρχαιολογικού χώρου στην Αμφίπολη, Αλέξανδρος Φ. Κοχλιαρίδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ανασύρει θύμησες μακρινές, μα όχι λησμονημένες, της εποχής εκείνης.


IMG_0002 «Ήταν φθινόπωρο του 1955. Παιδί τότε, δώδεκα ετών, πήγα με τον πατέρα μου Φίλιππα για να μαζέψω ξύλα. Η νύχτα πλησίαζε κι εμείς κόβαμε και μαζεύαμε από κάτω όσα περισσότερα ξύλα μπορούσαμε για να γυρίσουμε γρήγορα πίσω στο χωριό. Ξαφνικά, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα ιδιόμορφο άνοιγμα στο έδαφος, που αρχικά νομίζαμε πως ήταν σπηλιά. Τα σκαλοπάτια, όμως, που είδαμε στο βάθος μας προβλημάτισαν.


Ειδοποιήσαμε αμέσως τον παππού μας Νικόλαο, που ήταν και ο σοφός της οικογένειας. Μας συμβούλεψε να ενημερώσουμε την Αρχαιολογική Υπηρεσία της Καβάλας, της οποίας προϊστάμενος ήταν τότε κάποιος Δημήτρης Λαζαρίδης. Ύστερα από δυο μέρες ήρθε. Θα μου μείνει αξέχαστη η πρώτη συνάντησή μας στη σημερινή γέφυρα του ποταμού Στρυμόνα. Ένας ευχάριστος νέος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Τον μεταφέραμε στο χωριό με το γαϊδουράκι και τον πήγαμε στο σημείο- η σπηλιά, όπως μας αποκάλυψε, ήταν ένας λαξευτός τάφος ελληνιστικών χρόνων. Το πρώτο στοιχείο από έναν ολόκληρο αρχαίο πολιτισμό, που έκρυβε στα “σπλάχνα” της η περιοχή μας και η αρχαιολογική σκαπάνη θα τον αποκάλυπτε» μας εξιστορεί.


Οι πρώτες ανασκαφές στο συγκεκριμένο σημείο, ΒΑ της Αμφίπολης, πηγαίνοντας για τον λόφο Καστά, ξεκίνησαν έναν χρόνο μετά, το 1956. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής ήρθε στο φως το ελληνιστικό νεκροταφείο, με τα πλούσια ευρήματά του, που φυλάσσονται σήμερα στο αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης. Το 1959-’60 ήρθε και η βοηθός του, η Κατερίνα η Ρωμιοπούλου, θυμάται.


«26 Απριλίου 1956. Άρχισαν συστηματικές ανασκαφές στην Αμφίπολη, σ” ένα μεγάλο νεκροταφείο για να προστατευτεί η περιοχή από την αρχαιοκαπηλία. Χωρίς κανέναν φύλακα ή άλλο υπάλληλο- αρχαιολόγο, αρχιτέκτονα, συντηρητή. Πήρα την απόφαση να αρχίσω, παρά τις αδυναμίες, για να διασωθεί το καταπληκτικό πλήθος των κτερισμάτων. Ο τόπος ήταν γεμάτος σκάμματα και τομείς αρχαιοκαπήλων. Αποφάσισα αμέσως την ανασκαφή στη θέση αυτή» θα γράψει στο ημερολόγιό του ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης.


Το 1958, μια αναθηματική επιγραφή, πεταγμένη δίπλα σε ρεματιά, ΝΑ της Κοινότητας Αμφίπολης, οδηγεί τον αρχαιολόγο στην ταύτιση του χώρου με το ιερό της Κλειούς. «Ευμήτις Ηγησίστρατο Κλεοί Ανέθηκεν» έγραφε. Οι ανασκαφές στο σημείο έφεραν στο φως τοίχο από πλίνθινο πωρόλιθο, μελαμβαφή αγγεία, όστρακα, νομίσματα, αγαλματίδια και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα.


Έναν χρόνο μετά, μία επιγραφή σε ρωμαϊκό τάφο έδινε την πληροφορία πως εκεί ήταν θαμμένος ο γιατρός Σέξτος Ιούλιος Χαρίτων. Η Αμφίπολη άρχισε να φέρνει στο φως τα ονόματα των πολιτών της: Ευμήτις, Σέξτος, Ιούλιος, Δημητρίας, Ευβουλίδου, Αριστονόη, Μυρτώ, Νικάσιππος, Πίπις και Φανίς.


Το 1960 είναι μία «τυχερή χρονιά» για τον Δημήτρη Λαζαρίδη, καθώς οι έρευνες αποκαλύπτουν έναν μακεδονικό ασύλητο τάφο, που είναι και ο μεγαλύτερος της Αμφίπολης. Χρυσά δακτυλίδια, ένα χρυσό στεφάνι από φύλλα ελιάς κι ένας ασημένιος καθρέφτης είναι μερικά μόνο από τα ευρήματα του που φιλοξενούνται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης.


Οι έρευνες του αρχαιολόγου συνεχίζονται και επιχειρεί πλήθος δοκιμαστικών τομών στην ομαλή έκταση της Ακρόπολης, χωρίς όμως αποτέλεσμα.


«Το 1964, ο Δημήτρης Λαζαρίδης κάνει την πρώτη τομή στον λόφο Καστά και εντοπίζει την περίμετρο του ταφικού περιβόλου. Αποκαλύπτει, τότε, 41 μέτρα της περιμέτρου μήκος, με 0,80 εκατ. στο ύψος. Εκείνα τα χρόνια, οι ανασκαφές ήταν δύσκολες- γίνονταν με τον κασμά και το φτυάρι, δεν υπήρχαν μηχανήματα, ούτε πολλά λεφτά. Ύστερα από δύο-τρεις μέρες, μία ξαφνική βροχή γέμισε με χώμα το σκάμμα των αρχαιολογικών ανασκαφών. Το 1965 ξεκινά την ανασκαφή στο ίδιο σημείο και αποκαλύπτει πλέον κομμάτι της περιβόλου. Ενημερώνει την Αρχαιολογική Εταιρεία για την τόσο σημαντική ανακάλυψη και συνεχίζει ακάθεκτος το έργο του. Στον χώρο της δουλειάς του κατάφερε να συνδέσει τόσο στενά το επιστημονικό και εργατικό προσωπικό με τους απλούς κατοίκους του χωριού, που έγινε για όλους το πιο αξιοσέβαστο πρόσωπο της περιοχής» δηλώνει, με έμφαση, ο κ. Κοχλιαρίδης.


Θυμάται ακόμη πως τις αρχαιολογικές ανασκαφές έρχεται να διακόψει η δικτατορία των Απριλιανών. «Οι στραγγαλιστές της Δημοκρατίας -λέει- δεν μπορούσαν να ανεχθούν ανθρώπους δημοκρατικών πεποιθήσεων, όπως ο Δημήτρης Λαζαρίδης, και τον απομακρύνουν από τον χώρο της εργασίας του. Το διάστημα που ακολούθησε, από το 1967 έως το 1971, υπήρξε για την αρχαιολογική Αμφίπολη η πιο νεκρή και άγονη περίοδος».


Μετά το 1971, με χρηματοδότηση της Αρχαιολογικής Εταιρείας καθώς και με την ηθική και υλική στήριξη του γνωστού τότε πολεοδόμου Δοξιάδη, ο Δ. Λαζαρίδης επιστρέφει στην Αμφίπολη και ξεκινά με μεγαλύτερο ζήλο τις ανασκαφές του. Επαληθεύει, με τα ευρήματα του, όλα όσα εξιστορούσε ο Θουκυδίδης, συνεχίζει τις ανασκαφές και υποθέτει, τότε με τους τοπογράφους, ότι η περίμετρος του λόφου Καστά «αγγίζει» τα 487 μέτρα. Ήταν πλέον πεπεισμένος ότι επρόκειτο για μεγάλο ταφικό μνημείο.


Ο Δ. Λαζαρίδης δημιουργεί τότε ένα άτυπο «ανοιχτό λαϊκό πανεπιστήμιο», ενημερώνοντας όλους όσοι πλησίαζαν τις ανασκαφές του για την ιστορία της Αμφίπολης και τα ευρήματά του.


Την ίδια χρονιά συνεχίζει τις ανασκαφές στον λόφο Καστά, αλλάζοντας όμως τη φορά της ανασκαφικής σκαπάνης και ξεκινώντας από την κορυφή του. «Προχωρά 13-14 μέτρα βάθος. Εκεί αποκαλύπτει αρχαϊκούς ασύλητους κιβωτιόσχημους τάφους της εποχής του σιδήρου, μέσα στους οποίους είναι θαμμένες γυναίκες, παιδιά και άνδρες με οπλισμό. Συνεχίζει την εκσκαφή του ώσπου βρίσκεται στον φυσικό λόφο του Καστά. Εκεί κάνει νέες τομές και κατεβαίνει τμηματικά στον λόφο, αποκαλύπτοντας σταδιακά ένα μεγάλο τετράπλευρο οικοδόμημα, διαστάσεων 10×10 μ., με 5 μ. ύψος. Ο αρχαιολόγος απεφάνθη ότι αυτό ήταν το ταφικό σήμα του τύμβου, το οποίο στην αρχαιότητα βρισκόταν μέσα στο χώμα» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κοχλιαρίδης, ο οποίος νιώθει πως με όσα διαδραματίζονται, σήμερα, στην Αμφίπολη, ζει για ακόμη μια φορά τις στιγμές που ήταν δίπλα στον Δ. Λαζαρίδη.


«Πίστευε ότι εδώ ήταν θαμμένος ο μικρός Αλέξανδρος και η μητέρα του Ρωξάνη. Αυτό το στήριζε στα ιστορικά γεγονότα που έλεγαν, ότι ο Κάσσανδρος, φοβούμενος την οργή των Φιλιππαίων, που αγαπούσαν τον μικρό Αλέξανδρο, έκανε έναν μεγαλειώδη τάφο και τον έθαψε με τιμές βασιλικές, ενώ για τον Μέγα Αλέξανδρο πίστευε ότι ήταν θαμμένος στην Αλεξάνδρεια» επισημαίνει.


Οι ανασκαφές του Δ. Λαζαρίδη, δεν περιορίζονταν μόνο στο Καστά. Το 1972 αρχίζει η συστηματική έρευνα των οχυρώσεων της πόλης. Ο αρχαιολόγος περιφέρεται στους λόφους και στις πλαγιές, όπου απλωνόταν άλλοτε η ένδοξη πόλη και αναπλάθει μέσα στο μυαλό του τα τείχη, την Αγορά και τα σπίτια της.


Το 1972 αποκαλύπτει μέρος από τα τείχη, μήκους περίπου 7,5 χιλιομέτρων, τις «Θράκες Πύλες», που αναφέρει και ο Θουκυδίδης.


«Οι Αθηναίοι σχεδίαζαν τη νέα πόλη με την προοπτική πως θα έπαιζε σπουδαίο ρόλο. Κι έτσι έκαναν τον περίβολο του τείχους της μεγαλύτερο από τον περίβολο που είχαν τα τείχη της Αθήνας την εποχή του Περικλή. Τα τείχη της Αθήνας είχαν μήκος μικρότερο κατά 1000 μέτρα, ενώ το μήκος των τειχών της Αμφίπολης φτάνει τα 7450 μέτρα. Είναι από τα εντυπωσιακότερα μνημεία της αρχαιότητας γιατί διατηρούνται σε άριστη κατάσταση και μας δίνουν μια πολύ καθαρή εικόνα της πολεμικής αρχιτεκτονικής των αρχαίων [...] Με τις ανασκαφές της τελευταίας τετραετίας έχουμε πια μπροστά μας επαληθευμένη την περιγραφή του Θουκιδίδη: το πώς ο Άγνωνας κατόρθωσε να εγκαταστήσει τους αποίκους που έφερε από την Αθήνα και από άλλα μέρη και πώς οχύρωσε την πόλη με μακρό τείχος, κατά μήκος του ποταμού που την περιρρέει και που γι” αυτό την ονόμασε Αμφίπολη» γράφει στο ημερολόγιο του ο Δ. Λαζαρίδης.


Έτος 1977: καθώς οι ανασκαφές προχωρούν προς το βορειοδυτικό μέρος της Αμφίπολης, ο αρχαιολόγος ψάχνει να βρει τη γέφυρα που αναφέρει ο Θουκυδίδης και που τόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε στην κατάληψη της Αμφίπολης. Κατευθύνεται βόρεια από την πλευρά του Λιονταριού, στη θέση που δεσπόζει σήμερα, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων, στον «καρτερό λόφο», για τον οποίο μιλά και ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τις κινήσεις του Κλέωνα γύρω από την Αμφίπολη και τις κινήσεις του Βρασίδα προς την Αμφίπολη.


«Ο Βρασίδας πέρασε τη γέφυρα, νύχτα με ψιλόβροχο, όπου δεν υπήρχαν τείχη τότε, αλλά μόνο μια μικρή φρουρά, που εξουδετερώθηκε εύκολα» θα γράψει στις σημειώσεις του ο Δ. Λαζαρίδης, οι γνώσεις του οποίου τον δικαίωσαν και τον οδήγησαν στην τρομερά οχυρωμένη πύλη της αρχαίας γέφυρας, λίγα μέτρα πιο πάνω από την τωρινή όχθη του ποταμού Στρυμόνα.


Από την ανασκαφή προέκυψαν περίπου 1250 πάσσαλοι και κορμοί δέντρων που ανήκουν σε οχυρωματικό έργο και στην υποδομή της αρχαίας γέφυρας στην κλασική εποχή, και διατηρήθηκαν άψογα παρά την υγρασία που τους περιέβαλε.


Το 1981, οι ανασκαφές στο τείχος αποκαλύπτουν το Ιερό της Κυβέλης και του συνοδού της Άτυος ή Άττεως, θεοτήτων από τη Μικρά Ασία που λατρευόταν και στην Αμφίπολη.


«03 Αυγούστου 1981… Σήμερα εργάζονται στον Τύμβο μόνον οι εργάτες, δίχως τα μηχανήματα. Καθαρίζουν τα κενά ανάμεσα στις πέτρες, που τις αποκαλύπτουν, για να ερευνηθεί η συνέχεια της ταφικής κατασκευής αριθ. 1. Αφού καθαρίστηκαν οι λίθοι της κατασκευής, σχεδιάστηκαν και φωτογραφήθηκαν, άρχισε η έρευνα κάτω από αυτούς. Σηκώνοντας τη μια πέτρα έπειτα από την άλλη, ερευνιόταν ο χώρος κάτω από την κάθε πέτρα και έπειτα τοποθετούταν ξανά στη θέση της για να διατηρηθεί το σχήμα της κατασκευής. Βρέθηκε παιδική ταφή, που την σκέπαζαν δύο σαθρές πλάκες. Στο μέσο περίπου της ταφής, ειδώλιο πουλιού και σάλιαγκος. Ταφή λακκοειδής. Έπειτα από την έρευνα και τη διευθέτηση του χώρου, η προσπέλαση στον τύμβο κλείστηκε με συρματόπλεγμα και οι εργασίες σταμάτησαν» αναφέρει στο ημερολόγιό του ο Δ. Λαζαρίδης, αναφερόμενος στην εξέλιξη των ανασκαφών στο λόφο Καστά.


Η γνωριμία με την Περιστέρη, η αρρώστια, ο πρόωρος θάνατος και οι μετέπειτα ανασκαφές


Την Κατερίνα Περιστέρη, ο Δημήτρης Λαζαρίδης τη γνώρισε το 1979-’80. Δούλεψε μαζί του για δύο χρόνια, καθώς στενός συνεργάτης του Λαζαρίδη ήταν ο φιλόλογος, σύζυγος της Κατερίνας Περιστέρη, Μόσχος Οτατζής. Η Κ. Περιστέρη γνώριζε για την περίμετρο της Αρχαίας Αμφίπολης» θα μας πει ο πρώην αρχιφύλακας των αρχαιολογικών ανασκαφών.


Το 1982 άρχισαν οι ανασκαφές στο πρώτο μεγάλο δημόσιο κτίριο της Αρχαίας Αμφίπολης, που οι επιγραφές ταυτίζονταν με το Γυμνάσιο- η θέση του κτιρίου ήταν γνωστή στον Λαζαρίδη από το 1960. Οι αρχαιολόγοι αποκαλύπτουν τα μνημεία και προσδιορίζουν την εποχή του Γυμνασίου στην Ελληνιστική Εποχή. Το 1984 συνεχίζονται οι ανασκαφές στην Παλαίστρα του Γυμνασίου, όπου αποκαλύπτονται στήλες που χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π. Χ.


«Το 1984, ο Δημήτρης Λαζαρίδης αρρώστησε και δυστυχώς ήρθε ο πρόωρος θάνατός του. Το όνειρό του να συνεχίσει την ανασκαφή στον λόφο Καστά έμεινε ανεκπλήρωτο. Τις ανασκαφές του Δημήτρη Λαζαρίδη στο Αρχαίο Γυμνάσιο αναλαμβάνει η κόρη του Καλλιόπη Λαζαρίδη, η οποία δεν ασχολείται καθόλου με τον λόφο Καστά και εμμένει στις ανασκαφές της στο Αρχαίο Γυμνάσιο της Αμφίπολης, σύμφωνα με εντολή της Αρχαιολογικής Εταιρείας» εξιστορεί, με θλίψη για τον χαμό του στενού του φίλου, που γνώριζε από παιδί, ο κ. Κοχλιαρίδης.


Μετά τον θάνατο του Λαζαρίδη, το 1985, οι έρευνες επί του λόφου Καστά συνεχίστηκαν από την αρχαιολόγο Χάιδω Κουκούλη, η οποία βρήκε κι άλλους τάφους της ίδιας εποχής.


Η Κ. Περιστέρη αναλαμβάνει τη θέση της προϊσταμένης της ΚΗ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στις Σέρρες το 2009 και αμέσως αρχίζει δουλειά στην περιοχή της ανασκαφής, με την οικονομική βοήθεια του τότε Νομάρχη Σερρών Στέφανου Φωτιάδη, που της επιχορηγεί κονδύλιο ύψους 80.000 ευρώ.


Το 2012, η αρχαιολόγος φέρνει στο φως το μεγαλειώδες περίβολο του τύμβου, δικαιώνοντας όλες τις αρχαιολογικές προβλέψεις του Δ.Λαζαρίδη.


«Υπομονή που χρειάζεται να έχεις, καθώς μια ανασκαφή απαιτεί να γίνουν εξαιρετικά λεπτές εργασίες…» έγραφε, χρόνια πριν, στο ημερολόγιό του ο Δ. Λαζαρίδης, συμπληρώνοντας: «το γοητευτικό ταξίδι σε τόσους παλιούς καιρούς, που συχνά σου επιτρέπουν να γνωρίσεις μόνο ένα ελάχιστο κομμάτι της ζωής των ανθρώπων τότε, είναι όπως σ” ένα σκοτεινό δωμάτιο μπαίνει το φως μόνο από μια μικρή χαραμάδα»… ΑΠΕ – ΜΠΕ



23 Αυγούστου 1948 – Γεννιέται «η φωτεινή περίληψη του δράματός μας»…

Ο Κώστας Γεωργάκης (23/8/1948 – 19/9/1970) ήταν φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε το 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας. Ένας ανώνυμος ήρωας, ένας αγωνιστής, που λίγοι θυμούνται και ακόμη πιο λίγοι γωρίζουν τι ακριβώς ήταν αυτό που έκανε…


Γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 23 Αυγούστου του 1948 και ήταν μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου. Σπούδαζε γεωλογία στην Ιταλία, όταν το 1970 ανώνυμα σε συνέντευξή του, αποκάλυψε ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα, αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.


Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».


georgakis_kostas


Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο…


Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Το έκανα για χάρη της Ελλάδας, ζήτω η δημοκρατία, όλοι οι Ιταλοί ας αναφωνήσουν: Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε μετά από λίγες ώρες. Η κηδεία του έγινε στη Γένοβα στις 23 Σεπτεμβρίου.


Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Al Giovane Greco Constantino Georgakis che à sacrificato i suoi 22 anni per la Libertà e la Democrazia del suo paese. Tutti gli Uomini Liberi rabbrividiscono davanti al suo Eroico Gesto. La Grecia Libera lo ricorderà per sempre», που σημαίνει: «Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».


georgakis_kostas_plaka


Το περιστατικό αποσιωπήθηκε από τη δικτατορία, προκάλεσε όμως έντονη αίσθηση στη διεθνή κοινότητα. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, λόγω εσκεμμένων κωλυσιεργιών της Χούντας, και ενταφιάστηκε στο Α” Νεκροταφείο. Στην γενέτειρά του Κέρκυρα υπάρχει πλατεία με το όνομά του και με τον ανδριάντα του. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.


Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ” αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»

wikipedia, sansimera



ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΠΕΤΕΙΟΛΟΓΙΟ (23/08)

23/08/1906. Θάνατος του Κωνσταντίνου Γαρέφη

Ο επικεφαλής ανταρτικού σώματος Κωνσταντίνος Γαρέφης, από τις Μηλιές του Πηλίου, προσβάλλει τις συμμορίες των αρχικομιτατζήδων Λούκα και Καρατάσου στα Καλύβια Καραφυλλέων, κοντά στο Τσερνέσοβο (Γαρέφης). Στη μάχη σκοτώνονται 14 κομιτατζήδες καθώς και οι 2 αρχηγοί τους. Τραυματίζεται, όμως, θανάσιμα και ο Γαρέφης. Η ταφή του έγινε στο χωριό Γραδέσνιτσα της περιοχής Μοριχόβου


23/08/1922. Απόκρουση τουρκικής επίθεσης για κατάληψη του Σταθμού Σαλιχλή

Μονάδες της ΧΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού και της Μεραρχίας Ιππικού αποκρούουν επίθεση των Τούρκων για κατάληψη του Σταθμού Σαλιχλή και διευκολύνουν έτσι την υποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων προς τα λιμάνια επιβιβάσεως.


23/8/1940 - Συγκροτήθηκε η Διοίκηση Αεροπορίας Βομβαρδισμού (ΔΑΒ) με αποστολή το βομβαρδισμό των οδών εχθρικής προέλασης και των γραμμών ανεφοδιασμού και υποχώρησης, η παρακώλυση και δράση της εχθρικής Αεροπορίας και η συλλογή πληροφοριών. Στη ΔΑΒ υπάγονται οι Μοίρες 31η, 32η και 33η.


23/8/1921 - Οι Β’ και Γ’ Μοίρες Αεροπλάνων της Στρατιωτικής Αεροπορίας πραγματοποίησαν πέντε πολεμικές αποστολές που επεκτάθηκαν μέχρι και την Άγκυρα. Αναγνωρίστηκαν οι τομείς δράσης των Σωμάτων Στρατού και οι κινήσεις και συγκεντρώσεις του εχθρού μεταξύ Γιαπάν Χαμάμ και Κιουτάκ. Οι επιτυχείς αυτές αποστολές είχαν ως αποτέλεσμα την τόνωση του ηθικού των στρατιωτών, οι οποίοι υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό την είδηση της πτήσης Ελληνικών αεροσκαφών πάνω από την Άγκυρα που, όπως ανέφερε ο παρατηρητής, «… εχαιρετίσθει δια 15 χειροβομβίδων…».



Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Τι έλεγε ο "υπερπατριώτης" Βελουχιώτης κατά του Καποδίστρια και πως απαξίωνε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Στις 22 Οκτωβρίου 1944 ο Βελουχιώτης εκφώνησε στην, προσφάτως εκκενωθείσα απ΄τους Γερμανούς, Λαμία έναν λόγο που σίγουρα δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.
 Ο λόγος του είναι γεμάτος από υπερπατριωτικές κορώνες ανακατεμένες με μία προσωπικής του εμπεύσεως προπαγάνδα υπέρ των κομμουνιστών και ειδικώς του ΚΚΕ. Δεν είναι άλλωστε μυστικό ότι ο Βελουχιώτης ήταν ιδιαιτέρως αντιφατικό άτομο και η αντιφατικότητά του προεκτεινόταν και στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κομμουνισμό.

 Δεν θα αναλύσουμε τον λόγο του. Εύκολα μπορεί ο καθένας να τον βρει είτε σε βιβλία είτε στο διαδίκτυο, και να σχηματίσει ιδίαν άποψη. Η αυθεντικότητά του δεν αμφισβητείται.

 Αυτό που έχει περάσει λίγο ασχολίαστο είναι η αρνητικότατη γνώμη που εξέφραζε ο Βελουχιώτης για τον Ιωάννη Καποδίστρια.
 Ας δούμε τι έλεγε:

 Η συνέχεια εδώ:  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2014/08/28.html

Η σφαγή στο Δήλεσι

του Παντελή Καρύκα

Συγγραφεα


Στις 30 Μαρτίου 1870 μια ομάδα ξένων εκδρομέων, ανάμεσά τους ο Βρετανός λόρδος Μάνκαστερ με τη σύζυγό του, οι γραμματείς της βρετανικής και της ιταλικής πρεσβείας και οι συνοδοί τους απήχθησαν από τη συμμορία των ληστών Αρβανιτάκιδων. Οι ληστές ζήτησαν λύτρα 25.000 στερλινών και αμνηστία για να απελευθερώσουν τους κρατουμένους τους. Τελικά απελευθέρωσαν τον λόρδο και όλες τις γυναίκες. Η τότε κυβέρνηση Ζαΐμη δέχτηκε να δώσει τα χρήματα, αλλά όχι να χορηγήσει αμνηστία, αφού αυτό αντίκειτο στο σύνταγμα που προέβλεπε τη χορήγηση αμνηστίας μόνο για πολιτικά αδικήματα και όχι για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου.

Οι Βρετανοί πίεσαν τότε την κυβέρνηση, δηλώνοντας ανοικτά ότι δεν τους ενδιέφεραν οι διατάξεις του ελληνικού συντάγματος. Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τους ληστές, δίνοντάς τους χρήματα και επιτρέποντάς τους να φύγουν από τη χώρα. Οι ληστές όμως επέμεναν στην αμνηστία και τελικά, όταν τους πλησίασε καταδιωκτικό απόσπασμα, δεν δίστασαν να σφαγιάσουν τους κρατουμένους τους. Η είδηση της σφαγής προκάλεσε απίστευτη επίθεση της «πεφωτισμένης» Ευρώπης κατά της Ελλάδας. Ειδικά οι βρετανικές εφημερίδες δεν σταμάτησαν να αποκαλούν την Ελλάδα «φωλιά ληστών, χώρα ημί-Σλάβων, ημί-Ελλήνων και ημί-βαρβάρων» και να θεωρούν όλους τους Έλληνες υπεύθυνους για το συμβάν. Παράλληλα με την δυσφημιστική εκστρατεία διατυπώθηκαν και ανοικτές απειλές για στρατιωτική επέμβαση Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας στην Ελλάδα και κατάληψης στρατηγικών σημείων του εδάφους της ! Ευτυχώς για την Ελλάδα, σε λίγο ξέσπασε ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος και οι «προστάτιδες» δυνάμεις έστρεψαν αλλού το ενδιαφέρον τους. Η Ελληνική κυβέρνηση πάντως άρχισε ανακρίσεις για τη σφαγή φτάνοντας μάλιστα σε περίεργες αποκαλύψεις.

Ο Βρετανός γαιοκτήμονας της Εύβοιας Φρανκ Νόελ ήταν ο εργοδότης της συμμορίας Αρβανιτάκη ! Βάσει δε των στοιχείων ήταν αυτός που στήριζε τους ληστές στην απόφασή τους να εμμείνουν στο περί αμνηστίας αίτημα, σε συνεργασία με κύκλους της αντιπολίτευσης, ώστε να πέσει η κυβέρνηση Ζαΐμη ! Επαφές δε με τη συμμορία διατηρούσε και ο Βρετανός πρέσβης!



Π.Καρύκα : «Η Στάση του Νίκα «

του Παντελή Καρύκα

Συγγραφέα


Οι δύο φατρίες, δήμοι σύμφωνα με την ορολογία της εποχής, οι Πράσινοι και οι Βένετοι (= γαλάζιοι), που προκάλεσαν, το 532 μ.Χ. τη διαβόητη Στάση του Νίκα, σχεδόν πολεμούσαν ανοικτά μεταξύ τους, προσπαθώντας οι μεν να καταστρέψουν τους δε. Τα κίνητρα αυτής της διαμάχης ήταν κοινωνικοοικονομικά, αλλά και θρησκευτικά. Οι Βένετοι ήταν ορθόδοξοι, σε αντίθεση με τους Πράσινους που ήσαν κυρίως μονοφυσίτες. Οι Βένετοι επίσης αποτελούσαν την μεσαία τάξη της εποχής, θα λέγαμε, μέλη των οποίων ήσαν γενικώς εύπορα, ή τουλάχιστον δεν ήσαν άπορα. Αντίθετα η φατρία των Πρασίνων συγκέντρωνε στις τάξεις της τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, τους απόρους.

Οι αυτοκράτορες συνήθως προσπαθούσαν να τηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στις δύο παρατάξεις. Την πολιτική των ισορροπιών όμως ανέτρεψε ο αυτοκράτορας Αναστάσιος, ο οποίος ως συμπαθών τους μονοφυσίτες στήριξε τους Πράσινους κατά των Βένετων. Όταν ο Ιουστινιανός ανέβηκε στον θρόνο η κατάσταση μεταβλήθηκε. Φανατικός ορθόδοξος ο ίδιος, δεν δίστασε να επιτρέψει στους Βένετους να πάρουν την εκδίκηση τους από τους αντιπάλους τους με πολύ αίμα. Σιγά-σιγά η κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη ξέφυγε από κάθε έλεγχο.

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ του 532 μ.Χ. Ένας γέρος ευγενής, ο Ιπποβάτης, είχε δημιουργήσει πολλά χρέη. Οι δανειστές του, οι οποίοι συμπτωματικά ανήκαν στη φατρία των Πρασίνων, τον πίεζαν να τους επιστρέψει τα χρήματα που χρωστούσε. Αυτός, αντί άλλης απαντήσεως ζήτησε τη βοήθεια του επικεφαλής, του δημάρχου όπως λεγόταν, της φατρίας των Βένετων ο οποίος ήταν παλαιός του φίλος. Ο τελευταίος έστειλε πράγματι, ως φρουρά στον Ιπποβάτη μερικούς άνδρες της φατρίας. Έτσι όταν οι Πράσινοι δανειστές έφτασαν στο σπίτι του Ιπποβάτη, μαζί με ενόπλους οπαδούς τους, οι Βένετοι φρουροί τους επιτέθηκαν και ακολούθησε άγρια συμπλοκή που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανδρών και τον τραυματισμό περισσοτέρων.

Ο Ιωάννης Καππαδόκης, ο υπουργός του Ιουστινιανού, όταν έμαθε τα περί της συμπλοκής έστειλε ένα στρατιωτικό απόσπασμα στον τόπο της σύγκρουσης και συνέλαβε τους πρωταιτίους. Οι επτά συλληφθέντες, Πράσινοι και Βένετοι μαζί, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Τότε συνέβη το απίστευτο. Ο δήμαρχος των Βένετων ζήτησε συνάντηση με τον δήμαρχο των Πρασίνων, προτείνοντας την ανάληψη κοινής ενέργειας απελευθέρωσης των συλληφθέντων. Οι δύο δήμαρχοι συμφώνησαν, αλλά αποφάσισαν να μην ενεργήσουν πριν την 13η Ιανουαρίου, ημέρα διεξαγωγής των ιπποδρομιών, οπότε ο αυτοκράτορας θα ερχόταν στον ιππόδρομο. Εκεί θα ζητούσαν από τον Ιουστινιανό να απελευθερώσει τους κρατουμένους και να καθαιρέσει τον Ιωάννη Καππαδόκη. Πραγματικά έτσι έγινε και σε όλη τη διάρκεια της ημέρας οι εκπρόσωποι των φατριών ζητούσαν επιμόνως από τον Ιουστινιανό την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Ο αυτοκράτορας όμως δεν έδωσε σημασία στις αιτήσεις τους. Έτσι το ίδιο βράδυ ένοπλοι των δύο φατριών, φωνάζοντας «Νίκα», επιτέθηκαν στο κτίριο των φυλακών, απελευθέρωσαν τους κρατουμένους και έκαψαν ζωντανούς όσους από τους φρουρούς προσπάθησαν να αντιδράσουν.

Την επομένη ο οργισμένος όχλος περικύκλωσε τα ανάκτορα ζητώντας τώρα και την αποπομπή του Τριβωνιανού, νομικού συμβούλου του Ιουστινιανού και του έπαρχου της Πόλης. Ο Ιουστινιανός δεν τόλμησε να δώσει απάντηση, ενώ ο όχλος, βλέποντας ότι η φρουρά επίσης δεν τολμούσε να επέμβει, αποθρασύνθηκε και άρχισε να πυρπολεί ότι έβρισκε στον δρόμο του. Όλα τα καταστήματα στους κεντρικούς εμπορικούς δρόμους της πόλης έγιναν στάχτη και όποιος δυστυχής επιχειρούσε να υπερασπιστεί την περιουσία του σφαγιάζονταν ανηλεώς. Ακολούθησε ένα όργιο λεηλασίας και καταστροφής.

Στις 15 Ιανουαρίου ο αυτοκράτορας απέστειλε εκπροσώπους του, κυρίως κληρικούς, στους στασιαστές ζητώντας τους να πάψουν τις καταστροφές. Οι αντιπρόσωποι όμως δέχθηκαν την επίθεση του εξαγριωμένου πλήθους και σώθηκαν, χάρη στην θαρραλέα επέμβαση του στρατηγού Βελισάριου, ο οποίος με 40 μόλις στρατιώτες όρμησε στο πλήθος, το ανέτρεψε και τους οδήγησε με ασφάλεια στα ανάκτορα.

Την επομένη, 16η Ιανουαρίου, ο Ιουστινιανός έστειλε ένα κήρυκα ο οποίος ενημέρωσε τους στασιαστές ότι τα αιτήματα τους έγιναν δεκτά και τόσο ο Καππαδόκης, όσο και ο Τριβωνιανός, είχαν απομακρυνθεί από τη διοίκηση. Παρόλα αυτά το πλήθος δεν ησύχασε.

Τελικά την 18η Ιανουαρίου ο Ιουστινιανός αποφάσισε να μεταβεί αυτοπροσώπως στον ιππόδρομο και να μιλήσει με στο πλήθος. Διασχίζοντας ένα προστεγασμένο διάδρομο, ο οποίος οδηγούσε απευθείας από τα ανάκτορα στον ιππόδρομο, ο Ιουστινιανός έφτασε στο βασιλικό θεωρείο κρατώντας το Ευαγγέλιο στα χέρια και προσπάθησε να κατευνάσει την οργή του πλήθους. Μάταιος κόπος. Μια βροχή από πέτρες και ξύλα υποδέχθηκαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος υποχρεώθηκε να τραπεί σε φυγή για να γλιτώσει τη ζωή του. Τότε οι στασιαστές ανακήρυξαν με τη βία αυτοκράτορα τον ανεψιό του Αναστασίου, Υπάτιο.

Μετά την αποτυχία της προσπάθειας κατευνασμού, ο Ιουστινιανός ήταν απελπισμένος. Αποφάσισε μάλιστα να εγκαταλείψει κρυφά την Κωνσταντινούπολη. Δύο πρόσωπα αντέδρασαν στην απόφαση του αυτή ο Βελισάριος και η Θεοδώρα. Η αυτοκράτειρα επενέβη δυναμικά και είπε στον τρομοκρατημένο Ιουστινιανό την περίφημη φράση : «Καλόν εντάφιον η βασιλεία». Την άποψη της συμμερίστηκε και ο Βελισάριος. Ο στρατηγός είπε στον αυτοκράτορα ότι δεν χρειαζόταν μεγάλο πλήθος στρατιωτών για να επικρατήσει του όχλου. Ο ίδιος τους είχε πολεμήσει και νικήσει με 40 μόλις στρατιώτες λίγες μέρες πριν.

Με τη γνώμη του Βελισάριου τάχθηκε και ο στρατηγός Μούνδος, διοικητής των στρατευμάτων του Ιλλυρικού, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται στην Πόλη. Οι δύο στρατηγοί δεν είχαν στη διάθεση τους περισσότερους από 400 άνδρες, επίλεκτους βουκελάριους και Ερούλους μισθοφόρους. Ο Βελισάριος ανέλαβε τη διοίκηση. Διέταξε τον Μούνδο να κινηθεί με τους μισούς στρατιώτες προς τον ιππόδρομο, μέσω του προστεγασμένου διαδρόμου. Ο Βελισάριος και οι άνδρες του κινήθηκαν πεζή, με τους μανδύες τους βρεγμένους και τυλιγμένους γύρω από τα πρόσωπα τους, για να προστατευτούν από τις φλόγες και τους καπνούς και έφτασαν τελικά στην κύρια πύλη του ιπποδρόμου. Ο Μούνδος και οι άνδρες του είχαν επίσης πάρει θέσεις στην άλλη άκρη του ιπποδρόμου.

Ο Βελισάριος κινήθηκε προσεκτικά εντός του ιπποδρόμου με το σπαθί στο χέρι και διέταξε τους άνδρες του να επιτεθούν. Ο όχλος παραμέρισε έντρομος. Δεν διέθετε ούτε την ψυχραιμία, ούτε τον οπλισμό για να αντιμετωπίσει τακτικά στρατεύματα. Την ώρα που οι 200 άνδρες του Βελισάριου άρχισαν να κατασφάζουν τους στασιαστές, επιτέθηκαν από την άλλη πλευρά εναντίον τους και οι 200 στρατιώτες του Μούνδου. Ο φόβος του πλήθους μετατράπηκε τότε σε πανικό. Αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι υπερείχαν αριθμητικά των στρατιωτών σε αναλογία 40:1 οι στασιαστές είχαν μετατραπεί σε μια ανίκανη να κινηθεί, ολοφυρόμενη μάζα. Μέσα στον πανικό πολλοί Βένετοι βρήκαν το κουράγιο να αλλάξουν στρατόπεδο και άρχισαν με τη σειρά τους να πολεμούν με τους Πράσινους, υποβοηθώντας το έργο των στρατιωτών. Ήταν Βένετοι αυτοί που σκότωσαν τον δήμαρχο των Πρασίνων και συνέλαβαν και παρέδωσαν τον Υπάτιο στους άνδρες του Βελισάριου. Ύστερα από σύντομη και άγρια συμπλοκή, ο Βελισάριος διέταξε τους άνδρες του και αυτούς του Μούνδο να αποσυρθούν από τη σφαγή. Παρέμειναν θεατές της άγριας μάχης μεταξύ Βένετων και Πράσινων. Όταν μερικές ώρες αργότερα σταμάτησαν οι σφαγές και αποκαταστάθηκε η τάξη έγινε και ο θλιβερός απολογισμός. Περισσότεροι από 35.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στην τελική φάση της εξέγερσης.



Νέα ευρήματα απέφεραν οι ανασκαφικές εργασίες στην Αμφίπολη

Νέα ευρήματα απέφεραν οι ανασκαφικές εργασίες που συνεχίζονται στο ταφικό μνημείο στον Τύμβο Κάστα από την ΚΗ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, στην Αμφίπολη.


Σύμφωνα με το υπουργείο Πολιτισμού, την Πέμπτη απομακρύνθηκαν, με άκρα προσοχή, χώματα τα οποία βρίσκονταν στο διάκενο και πίσω από τα αγάλματα των Σφιγγών, σε βάθος περίπου δυο μέτρων και σε πλάτος ανάλογο της εισόδου του τάφου (4.50 μ).


Ετσι, προχώρησε, στο μεγαλύτερο τμήμα της η αποχωμάτωση του εσωρραχίου της θόλου.


Ταυτόχρονα, συνεχίστηκε η αφαίρεση πέντε λιθόπλινθων, από την έκτη σειρά του τοίχου σφράγισης, με τη βοήθεια μηχανικού μέσου.


Μετά την απομάκρυνσή τους, αποκαλύφθηκε κάτω από τη βάση των Σφιγγών, το ανώτερο τμήμα του μαρμάρινου θυρώματος, το οποίο καλύπτεται με fresco σε μίμηση ιωνικού επιστυλίου.


Επιπλέον φέρει διακόσμηση με κόκκινο, μπλε και μαύρο χρώμα.


Αμέσως, κάτω από το ιωνικό επιστύλιο, αποκαλύφθηκαν δυο ιωνικά επίκρανα των παραστάδων της θύρας, επίσης επικαλυπτόμενα με fresco και επιζωγραφισμένα με τα ίδια χρώματα.


Οι εργασίες συνεχίζονται με προτεραιότητα τη στερέωση και συντήρηση των σημερινών ευρημάτων.



ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΠΕΤΕΙΟΛΟΓΙΟ (22/08)

22/08/1920. Κατάληψη του Τσεντίζ

Η ΧΙΙΙ Μεραρχία καταλαμβάνει το Τσεντίζ. Με την κατάληψη της γραμμής Προύσας – Τσεντίζ – Ουσάκ λήγει η πρώτη περίοδος των επιχειρήσεων του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία


22/08/1921. Εισήγηση για υποχώρηση της Στρατιάς Μικράς Ασίας

Η Στρατιά Μικράς Ασίας εισηγείται την επιστροφή της στις θέσεις εξόρμησης Δορύλαιου – Αφιόν Καραχισάρ, γιατί, σύμφωνα με την εκτίμησή της η παραμονή του στρατού στο Σαγγάριο είναι επικίνδυνη, λόγω δυσκολιών ανεφοδιασμού από την επιμήκυνση των γραμμών συγκοινωνιών και της εποχής βροχών, που ακολουθεί.


22/08/1943. «Βύθιση γερμανικού υποβρυχίου από το ελληνικό αντιτορπιλικό «Πίνδος» και το αγγλικό «Ήστον»

Το ελληνικό αντιτορπιλικό «Πίνδος», με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Δημ. Φοίφα, μαζί με το αγγλικό «Ήστον» βυθίζουν το γερμανικό υποβρύχιο «Υ.458″ στα ανοιχτά των Συρακουσών της Σικελίας.


22/8/1922 - Αεροσκάφος Breguet 14 της Στρατιωτικής Αεροπορίας το επονομαζόμενο «Πελοπόννησος», με χειριστή τον Διοικητή του αεροδρομίου της Φιλαδέλφειας Λοχαγό Π. Οικονομάκο και παρατηρητή τον Λοχαγό Ν. Ζωγράφο, εκτελούσε αποστολή, στην περιοχή Φιλαδέλφεια-Ιτζικλέφ.

Αναγνωρίστηκαν μεγάλες εχθρικές δυνάμεις ιππικού και πεζικού, οι οποίες κινούνται με σκοπό να πλαγιοκόψουν το Νότιο Συγκρότημα Μεραρχιών, που υποχωρούσε προς τη θάλασσα. Τότε ο παρατηρητής πληροφόρησε με ερματισμένο φάκελο σύνταγμα πεζικού που βρισκόταν σε απόσταση 10 χλμ., για τις κινήσεις του εχθρού, ενώ του υπέδειξε να μείνει στις θέσεις του, αμυνόμενο και, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό, να σώσει από βέβαιη αιχμαλωσία το Νότιο Συγκρότημα Μεραρχιών. Πράγματι έτσι έγινε. Επίσης, οι αεροπορικές δυνάμεις εγκατέλειψαν το αεροδρόμιο της Φιλαδέλφειας (είχαν μετασταθμεύσει στις 18 του μήνα) και συγκεντρώθηκαν πάλι στο Καζαμίρ Σμύρνης. Τέλος, διαλύθηκε η Β’ Μοίρα Αεροπλάνων της Στρατιωτικής Αεροπορίας και το προσωπικό και υλικό αυτής διατέθηκε στις άλλες αεροπορικές μονάδες.



ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Μείνετε ενημερωμένοι μόνο με ένα Like

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Όποιος από τους φίλους θέλει να μπει στην ομάδα του greekalert μπορεί να επικοινωνήσει στο greekalert@gmail.com

** Στην σελίδα παρουσιάζονται διαφημίσεις προερχόμενες από το google adsense. Το greekalert δεν σχετίζεται με καμία από αυτές, πρόκειται για τυχαίες επιλογές της google.

Ειδησεις