Τα άρθρα του greekalert

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Τα Ρώσικα Mig-1/3/5/7 – H αρχή μιας δυναστείας

MIG-1

MIG-1



Το 1938 το σχεδιαστικό Γραφείο του Αρτέμ Μικόγιαν και του Μιχαήλ Γκούρεβιτς, ανέλαβε την σχεδίαση ενός νέου μαχητικού υψηλών επιδόσεων για την Ερυθρή Αεροπορία. Το αεροσκάφος πέταξε για πρώτη φορά το 1940 με την ονομασία Mig-1, δημιουργώντας τον θρύλο μιας “οικογένειας” αεροσκαφών που ΄χει, έκτοτε, αφήσει το δικό της στίγμα στην αεροπορική ιστορία.


MIG-

MIG-3



Το Mig-1 ήταν ένα μικρό αεροσκάφος, με μήκος 8,25 μ. Και άνοιγμα πτερύγων 10,20 μ. Διέθετε κινητήρα Mikulin ΑΜ-35, απόδοσης 1.350 Ίππων, ο οποίος του έδινε μέγιστη ταχύτητα 657 χλμ. την ώρα. Ήταν ένα από τα ταχύτερα μαχητικά της εποχής, σχεδιασμένο να επιχειρεί σε μεγάλα ύψη. Ο οπλισμός του όμως ήταν πτωχός, αποτελούμενος από ένα πολυβόλο των 12,7 χλστ. και ένα των 7,62 χλστ. Μπορούσε επίσης να μεταφέρει και δύο βόμβες των 100 κιλών,


MIG-5

MIG-5



Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Σοβιετική Ένωση καταδείχθηκαν οι αδυναμίες του αεροσκάφους και παρήχθη το εξελιγμένο Mig-3, το οποίο, ήταν ελαφρά πιο αργό, (640 χλμ. την ώρα), αλλά ήταν πιο ευέλικτο. Το 1942 παρουσιάστηκε το ακόμα πιο ευέλικτο Μig-5 και λίγο αργότερα το αναχαιτιστικό μεγάλου ύψους Mig-7. Το τελευταίο ήταν ικανό να επιχειρεί στο εκπληκτικό, για την εποχή, ύψος των 13.000 μ. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως μη ανασχαίσιμο αναγνωριστικό. Το Mig-7 ήταν και το τελευταίο ελικοφόρο μαχητικό της Mig, η οποία, το 1944, άρχισε την σχεδίαση του πρώτου σοβιετικού μαχητικού τζετ, του Mig-9.


MIG-7

MIG-7



The post Τα Ρώσικα Mig-1/3/5/7 – H αρχή μιας δυναστείας appeared first on hellasforce.



Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής


EXOFYLLO_ENOXA_2_vol1___


Ειδική Συλλεκτική Έκδοση

ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΜΥΣΤΙΚΑ - ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ - ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ - ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ - ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ - ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕ Η ΚΑΤΟΧΗ ΤΟ 1941 - ΜΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΚΡΟΑΤΙΑΣ ΤΟ 1941 - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ - Ο ΑΡΧΙΡΑΒΙΝΟΣ ΚΟΡΕΤΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - H ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΡΤΕΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ - Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ - Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ CIA - ΑΛΛΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ.

22 Δεκεμβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει την Χιμάρα

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα.


Το απόσπασμα Τσακαλώτου προώθησε το Ι/42 τάγμα στην περιοχή Φτέρα – Τζόρα για να αντικαταστήσει την Α΄ Ομάδα Αναγνωρίσεως, το δε ΙΙ/40 στον ορεινό όγκο Μάλι Ιτέρας για να εκβιάσει δι’ υπερκεράσεως τον αυχένα Κούτσι, με κατάληψη του όγκου της Παπαθιάς.


Στις 15 Δεκεμβρίου οι πρώτες επιθέσεις του 12ου Συντάγματος Πεζικού (Σ.Π.) κατά των υψωμάτων του Κηπαρού απέτυχαν.


Το ύψωμα 613 καταλήφθηκε τελικά, μέσα σε χιονοθύελλα και πολύνεκρο αγώνα εκ του συστάδην, στις 17 Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα ο εχθρός να εγκαταλείψει και το Μάλι Βάριτ βορειότερα. Στις 19 Δεκεμβρίου κατελήφθησαν, με βαριές απώλειες, από το 6ο Σ.Π. το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Γκιάμι (βόρεια του Πανόρμου) και το ύψωμα Τσίπι (βόρεια του Πύλιουρι). Ανατολικότερα καταλαμβάνεται από το απόσπασμα Τσακαλώτου το ισχυρά οργανωμένο ύψωμα Μάλι ε Τζόρετ και ο αυχένας Κούτσι μετά από τριήμερο σκληρό αγώνα που απέφερε στη σημαία του 4ου Σ.Π. χρυσό αριστείο ανδρείας.


Το 6ο Σύνταγμα που ήλεγχε τις ανατολικές προσβάσεις του ορεινού όγκου του Κηπαρού (Μάλι Κηπαρόιτ) πριν προχωρήσει προς Χιμάρα, έταξε ένα τάγμα στο ύψωμα Τσίπι για να ελέγχει την οδό προς Πύλιουρι ενώ το δεύτερο τάγμα του βάδισε προς απελευθέρωση του χωριού.


Με τη διάνοιξη της κοιλάδας Σουσίτσα και του υψώματος Τσίπι (βορειοδυτικά της Χιμάρας) στις 21 Δεκεμβρίου, οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την πόλη της Χιμάρας το ίδιο βράδυ ενώ λίγο μακρύτερα απελευθερώνονταν το Πύλιουρι. Πλήθος αιχμαλώτων (ανάμεσα τους δύο αντισυνταγματάρχες) και άφθονο υλικό περιέρχονταν στα ελληνικά χέρια αν και οι Ιταλοί είχαν δηώσει και καταστρέψει φεύγοντας ότι μπορούσαν.


Τη νύχτα του Σαββάτου 22 Δεκεμβρίου 1940, ελληνικά τμήματα εισέρχονταν στο κάστρο του Ελληνισμού της Ηπείρου, στην αδούλωτη Χιμάρα και προχωρούσαν προς το Σκουταρά όπου οι Ιταλοί θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση.


Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στη Χιμάρα με οδηγούς πολλούς ντόπιους Έλληνες: Θανάσης Κούστας, Αντώνης Κοκκαβέσης, Σάββας Πρίφτης, Πολυμέρης Κολιάκης, Π. Μπολάνος, Ν. Μπελέρης, Γ. Δημογιάννης, Σ. Λυκόκας, Γ. Μπρίγκος, Γ. Δήμας, Δ. Ζώτος, Ν. Ντούκος, Γρ. Πρίφτης, Π. Γκόρος κ.α.


Παράλληλα Χιμαριώτες πήραν τα όπλα και ενίσχυσαν δυναμικά τον Ελληνικό Στρατό στις επιχειρήσεις.


Την Κυριακή το πρωί, μετά την πρώτη δοξολογία στην παλιά μονή του Αγίου Κοσμά, λαός και στρατός έψαλαν το «Χριστός Ανέστη» στους Άγιους Πάντες και ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Ένας μεγάλος χορός αγκάλιασε ντόπιους και ελευθερωτές.


Απόσπασμα απ” το βιβλίο του Κωστή Χατζηαντωνίου, Η ΧΙΜΑΡΑ

Πηγή: www.himara.gr


The post 22 Δεκεμβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει την Χιμάρα appeared first on hellasforce.



Αριστείδης Μωραϊτίνης… Ο Ατρόμητος Αεροπόρος… Ο Έλληνας Άσσος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1918 – Χάθηκε ο Πλωτάρχης αεροπόρος Αριστείδης Μωραϊτίνης. Απογειώθηκε υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες από τη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν έφθασε ποτέ στον προορισμό του, την Αθήνα. Πιθανότατα συνετρίβη σε κάποια κορυφή του Ολύμπου. Ο Μωραϊτίνης υπήρξε ο διοργανωτής της Ναυτικής Αεροπορίας, ενώ είχε αναπτύξει πολύ σημαντική πολεμική δράση με αερομαχίες και αποστολές κάθε είδους. Το χαμό του θρήνησε ολόκληρη η Ελλάδα.


Διακρίσεις-απολογισμός

Η πολεμική του δραστηριότητα περιελάμβανε συνολικά 185 αεροπορικές αποστολές σε περίοδο πολέμου. Η δράση του δύναται να συνοψιστεί αριθμητικά σε: 20 αερομαχίες, 20 αποστολές δίωξης, 25 ανθυποβρυχιακές αποστολές, 27 επιθετικής αναγνώρισης και 80 βομβαρδισμού. Από τις συνολικά 9 καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών, οι 4 είναι επιβεβαιωμένες. Ορισμένες από τις διακρίσεις που απέσπασε είναι οι εξής:


Ελληνικός Πολεμικός Σταυρός.

Συγχαρητήρια επιστολή της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Βρετανικό παράσημο του Τάγματος Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Order) με δύο διεμβολές.

Συγχαρητήρια της Βρετανικής Κυβέρνησης και προσφορά ενός αεροσκάφους Airco De Havilland 9, με αριθμό αναγνώρισης: Ε8991 και εγχάρακτη επιγραφή: To the Commander A Moraitinis DSO.

Έκφραση ευαρέσκειας από τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη.

Έπαινος του αρχηγού των συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων του Αιγαίου.

Έκθεση του διοικητή της αγγλικής πτέρυγας Αιγαίου, καθώς και του αγγλικού ναυαρχείου στην οποία εξαίρεται η ανδρεία του.


Αριστείδης Μωραϊτίνης1


Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης (1891-1918) υπήρξε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και από τους πρωτοπόρους της ελληνικής αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) πραγματοποίησε μαζί με τον Μιχαήλ Μουτούση την πρώτη στην παγκόσμια ιστορία αεροπορική αποστολή ναυτικής συνεργασίας. Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης τα επόμενα έτη πρωτοστάτησε στην εκπαίδευση νέων Ελλήνων πιλότων, ενώ ανέλαβε πρωτοβουλίες για την ανάδειξη της ναυτικής αεροπορίας της οποίας ήταν διοικητής. Το 1916 κατατάχτηκε στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης του Ελευθερίου Βενιζέλου και συμμετείχε δυναμικά ως εκπαιδευτής αεροπόρων και επικεφαλής αεροπορικών αποστολών στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α” Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και στις περιοχές των Δαρδανελλίων, στο ανατολικό Αιγαίο και στη Μικρά Ασία, μέχρι και το τέλος του Πολέμου.


Αναδείχτηκε στον κορυφαίο Έλληνα «ιπτάμενο άσσο» του Α” Παγκοσμίου Πολέμου με συνολικά εννέα καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών, ενώ απέσπασε διακρίσεις από την Ελληνική και τη Βρετανική Κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 1918, μετά τη συνθηκολόγηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν επικεφαλής του ελληνικού αεροπορικού σμήνους που πέταξε στην Κωνσταντινούπολη. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών, αφήνοντας σημαντικό έργο στον τομέα της ανάπτυξης του αεροπορικού οράματος, συμπεριλαμβανομένου και στη δημιουργία τοπικής αεροπορικής βιομηχανίας.


Αριστείδης Μωραϊτίνης2


Στις 22 Δεκεμβρίου, 1918, και ενώ πετούσε από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, το αεροσκάφος του, Breguet Bre 14, συνετρίβη εξαιτίας σφοδρών καιρικών συνθηκών στην περιοχή του Ολύμπου. Ο συγκεκριμένος τύπος αεροσκάφους ήταν άγνωστος στον Έλληνα αεροπόρο, ενώ πρόταση που του είχε γίνει να τον συνοδεύσει Γάλλος μηχανικός την αρνήθηκε. Το γεγονός ότι δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από τα συντρίμμια του αεροσκάφους οδήγησε στο ενδεχόμενο ότι μπορεί πιθανότατα να κατέπεσε ακόμη και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Πηλίου και Κασσάνδρας.


Ο θάνατος του Αριστείδη Μωραϊτίνη θεωρήθηκε εθνική απώλεια. Προτομή του ανεγέρθηκε στο διοικητήριο του Κρατικού Εργοστασίου Αεροσκαφών στο Παλαιό Φάληρο, στο σημείο που σήμερα στεγάζεται το Μουσείο Ιστορίας της Πολεμικής Αεροπορίας. Η οδός που οδηγεί σε εκείνο το σημείο επίσης φέρει του όνομά του.


Αριστείδης Μωραϊτίνης


Ο Μωραϊτίνης ως χαρακτήρας συνδύαζε μία σειρά από χαρίσματα που τον ξεχώριζαν ανάμεσα στους αξιωματικούς της εποχής του: μεθοδικότητα, αλτρουισμός, πατριωτισμός, ενώ κάθε απόφασή του εμπνέονταν από διορατικότητα και τόλμη. Διέθετε σημαντική ικανότητα στη διοίκηση του προσωπικού του, όπως στη διαδικασία επιλογής των κατάλληλων υποψήφιων αεροπόρων, ενώ πάντα συμμετείχε σε πολεμικές αποστολές, παρ” όλο που λόγω της θέσης του είχε τη δυνατότητα να περιοριστεί σε καθήκοντα διοίκησης. Ιδιαίτερα η τελευταία επιλογή του, κέρδισε την αμέριστη εμπιστοσύνη των συναδέλφων του.


The post Αριστείδης Μωραϊτίνης… Ο Ατρόμητος Αεροπόρος… Ο Έλληνας Άσσος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου appeared first on hellasforce.



Δια νόμου επιβάλλεται η χρήση μιας και μοναδικής ελληνικής σημαίας, αυτή της θαλάσσης, με 9 ρίγες

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1978… Δια νόμου επιβάλλεται η χρήση μιας και μοναδικής ελληνικής σημαίας, αυτή της θαλάσσης, με 9 ρίγες, για όλες τις χρήσεις.


Η Εθνική Σημαία της Ελλάδος αποτελείται από εννέα ίσου πλάτους οριζόντιες, παράλληλες γραμμές, πέντε κυανές και τέσσερις λευκές, σε διαδοχή, έτσι ώστε η πρώτη και η τελευταία να είναι κυανές. Στο πάνω αριστερό τμήμα σχηματίζεται ένα κυανό τετράγωνο που καταλαμβάνει τις πέντε πρώτες γραμμές, μέσα στο οποίο υπάρχει λευκός σταυρός. Η σημαία αναρτάται πάνω σε λευκό κοντό στη κορυφή του οποίου υπάρχει (σε συγκεκριμένες περιπτώσεις) λευκός σταυρός.

Ο τύπος και τα χρώματα (κυανό και λευκό) της εθνικής σημαίας καθιερώθηκαν τον Ιανουάριο του 1822 στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου. Στις 15 Μαρτίου του ίδιου χρόνου το Εκτελεστικό Σώμα (Κυβέρνηση), που είχε αναλάβει την προσωρινή διοίκηση της Ελλάδας, όρισε με το Διάταγμα 540 τρεις τύπους σημαιών : μια σημαία ξηράς και δυο θαλάσσης, μια για το πολεμικό και μια για το εμπορικό ναυτικό.



Η σημαία της ξηράς είχε σχήμα τετράγωνο, κυανό και έφερε έναν λευκό σταυρό που κάλυπτε όλη της την επιφάνεια. Οι σημαίες της θαλάσσης είχαν την ίδια μορφή που διαθέτει η σημερινή εθνική σημαία. Μοναδική διαφορά στη σημαία του εμπορικού ναυτικού ήταν η αντιστροφή των χρωμάτων (κυανό αντί λευκού) στη θέση του σταυρού. Η σημαία των εμπορικών πλοίων εξομοιώθηκε με εκείνη των πολεμικών το 1828, όταν αναγνωρίστηκε ότι τα εμπορικά πλοία είχαν λάβει μέρος στον αγώνα ως πολεμικά.



Η εθνική σημαία τροποποιήθηκε έκτοτε αρκετές φορές, κυρίως ως συνέπεια των πολιτειακών μεταβολών, χωρίς όμως να μεταβληθεί ριζικά. Το 1833 προστέθηκε στις σημαίες του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού ο βαυαρικός θυρεός ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι την ανατροπή του Όθωνα τον Οκτώβριο του 1862. Με την άφιξη του Γεωργίου Α΄ το 1863 περιελήφθη στις σημαίες των ανωτέρω σωμάτων το στέμμα το οποίο παρέμεινε μέχρι τη μεταπολίτευση του 1924.

Από το 1864 η σημαία για τα τάγματα Πεζικού απετελείτο από μεταξωτό ύφασμα που έφερε τριγύρω χρυσά κρόσσια και στο κέντρο του λευκού σταυρού την εικόνα του προστάτη της, Αγίου Γεωργίου.



Οι πολεμικές σημαίες που ισχύουν σήμερα είναι για το ναυτικό η εθνική σημαία, και για το στρατό ξηράς και την πολεμική αεροπορία ο τύπος της ορθογώνιας κυανής με το λευκό σταυρό που εκτείνεται μέχρι τις πλευρές της χωρίζοντάς την σε τέσσερα ίσα τμήματα. Στο κέντρο του σταυρού, η σημαία του στρατού ξηράς φέρει την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, η δε σημαία της αεροπορίας την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ.


Ονομασία: Γαλανόλευκη, Κυανόλευκη. Χρήση: Εθνική σημαία και σύμβολο. Αναλογία: 2:3. Υιοθετήθηκε: 22 Δεκεμβρίου, 1978 (Σημαία της θαλάσσης 1822–1978, Εθνική σημαία 1969–70, 1978 έως σήμερα). Σχεδιασμός: Εννέα παράλληλες λωρίδες λευκές και κυανές. Λευκός σταυρός μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προσίστιο μέρος.

Ονομασία: Γαλανόλευκη, Κυανόλευκη.

Χρήση: Εθνική σημαία και σύμβολο.

Αναλογία: 2:3.

Υιοθετήθηκε: 22 Δεκεμβρίου, 1978 (Σημαία της θαλάσσης 1822–1978, Εθνική σημαία 1969–70, 1978 έως σήμερα).

Σχεδιασμός: Εννέα παράλληλες λωρίδες λευκές και κυανές. Λευκός σταυρός μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προσίστιο μέρος.



The post Δια νόμου επιβάλλεται η χρήση μιας και μοναδικής ελληνικής σημαίας, αυτή της θαλάσσης, με 9 ρίγες appeared first on hellasforce.



ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… Κάδμος και Αρμονία

Αφού ο Κάδμος υπηρέτησε οκτώ χρόνια δούλος του Άρη για να εξιλεωθεί για το σκοτωμό του φιδιού της Κασταλίας, η Αθηνά του εξασφάλισε τη χώρα της Βοιωτίας. Με τη βοήθεια των Σπαρτών του ο Κάδμος έχτισε τη θηβαϊκή Ακρόπολη, πού προς τιμή του ονομάστηκε Καδμεία, και αφού μυήθηκε στα μυστήρια πού ο Ζευς είχε διδάξει στον Ιασίωνα ,.παντρεύτηκε την Αρμονία, κόρη της Αφροδίτης και του Άρη ή μερικοί λένε ότι η Αθηνά του είχε δώσει την’ Αρμο­νία όταν ο Κάδμος επισκέφτηκε τη Σαμοθράκη (1).


Β. Αυτός ήταν ο πρώτος γάμος θνητού όπου παρακάθισαν οι Ολύμπιοι. Δώδεκα χρυσοί θρόνοι στήθηκαν για αυτούς στο σπίτι του Κάδμου, πού βρισκόταν εκεί όπου είναι η σημερινή αγορά της Θήβας , οι θεοί έφεραν όλοι δώρα . Η Αφροδίτη χάρισε στην Αρμονία το περίφημο χρυσό περιδέραιο πού είχε φτιάξει ο Ήφαιστος – αρχικά ήταν το ερωτικό Δώρο του Δία στην αδελφή του Κάδμου Ευρώπη­ – και πού προσπόριζε σ’ αυτήν πού το φορούσε κάλλος ακατανίκητο (2) . Η Αθηνά της χάρισε χρυσό φόρεμα πού κι αυτό εξασφάλιζε σε όποια το φορούσε θεϊκό μεγαλείο, και της χάρισε επίσης μια σειρά αυλούς και ο Ερμής μια λύρα ,Το Δώρο του ίδιου του Κάδμου στην Αρμονία ήταν άλλο ένα φόρεμα και η Ηλέκτρα, η μητέρα του Ιασίωνα, της δίδαξε τις τελετές της Μεγάλης Θεάς, ενώ η Δήμητρα της εξασφάλισε πλούσια συγκομιδή σε κριθάρι πλαγιάζοντας κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών με τον Ιασίωνα σε χωράφι οργωμένο τρεις φορές. Οι Θηβαίοι δείχνουν ακόμη το σημείο όπου οι Μούσες έπαιζαν αυλό και τραγουδούσαν στο γάμο και όπου ο Απόλλων έπαιζε λύρα (3).


γ. Στα γεράματα του, για να εξευμενίσει τον Άρη, ο οποίος δεν τον είχε συγχωρήσει εντελώς πού σκότωσε το φίδι ο Κάδμος παραιτήθηκε από το θρόνο της Θήβας υπέρ του εγγονού του Πάνθεα, γιου της κόρης του Αυαύης από τον ‘Εχίονα τον Σπαρτό, και έζησε ήσυχα στην πόλη. Αλλά όταν ο Πενθευς θανατώθηκε από τη μητέρα του, ο Διόνυσος προφήτεψε ότι ο Κάδμος και Αρμονία , σε αμάξι απάνω πού θα το έσερναν μοσχάρια, θα βασίλευαν σε βαρβαρικές ορδές , οι ίδιοι αυτοί βάρβαροι , είπε ο Διόνυσος, θα δηωναν πολλές ελληνικές πόλεις, ώσπου τελικά θα λεηλατούσαν ναό του Απόλλωνα, και απάνω εκεί θα γνώριζαν δίκαιη τιμω­ρία άλλα ο Aρης θα έσωζε , τον Κάδμο και την Αρμονία, αφού τους μεταμόρφωνε σε φίδια, και οι δυο τους θα ζούσαν ευτυχισμένοι αιώνια στα Νησιά των Μακαρων (4).


δ. Κατόπιν ο Κάδμος και η Aρμονία μετανάστευσαν στη χώρα των Εγχελέων οι οποίοι, όταν δέχτηκαν την επίθεση των Ιλλυριών, τούς εξέλεξαν ηγεμόνες τους κατά συμβουλή του Διόνυσου. Η Αγαύη ήταν τώρα παντρεμένη με τον Λυκοθέρση, το βασιλιά της lλλυριας, στην αυλή του οποίου είχε καταφύγει αφού σκότωσε τον Πενθέα μαθαίνοντας όμως ότι οι γονείς της διοικούσαν τις δυνάμεις των Eγχελέων , σκότωσε και τον Λυκοθερση και έδωσε το βασίλειο στον Κάδμο (5).


ε. Στα γεράματα τους, όταν η προφητεία είχε πλήρως επαληθευτεί, ο Κάδμος και η Αρμονία έγιναν πράγματι φίδια, μαύρα με γαλάζιες βούλες, και ο Ζευς τούς έστειλε στα Nησιά των Μακαρων. Μερικοί όμως λένε ότι ο Άρης τους μετέβαλε σε λιοντάρια. Όταν πέθαναν, ενταφιάστηκαν στην IλλυρΙα, όπου ο Kάδμος είχε χτίσει την πόλη Βουθοη. Τον διαδέχτηκε ο lλλυριος, ο γιος των γηρατειών του


The post ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… Κάδμος και Αρμονία appeared first on hellasforce.



ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… Βήλος και Δαναΐδες

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ Βηλος, που ηγεμόνευσε στη Χέμμη της Θηβαϊ­δας ήταν γιος της Λιβύης από τον Ποσειδώνα και δίδυμος αδελφός του Αγηνορα . Η σύζυγος του Αγχινόη, κόρη του Νείλου, του έκανε δίδυμα, τον Αίγυπτο και τον Δαναό, καθώς και έναν τρίτο γιο, τον Κηφέα (1).


β. Στον Αίγυπτο δόθηκε για Βασίλειο η Αραβία, ,αλλά αυτός, υπέταξε και τη χώρα των Μελαμποδων, που της έδωσε το όνομα του, την είπε Αίγυπτο. Ο Αίγυπτος απέκτησε πενήντα γιους από διάφορες μητέρες που προέρχονταν από τη Λιβύη, από την Αραβία και από άλλου . Ο Δαναός, που στάλθηκε να ηγεμονεύσει στη Λιβύη, είχε πενήντα κόρες, που λέγονταν Δαναΐδες, γεννημένες επίσης από διάφορες μητέρες: Ναϊάδες, Αμαδρυάδες, Αιγύπτιες ηγεμονίδες από την ΕλεφαντΙνη και τη Μέμφιδα, Αιθιοπί­δες και τα παρόμοια.


γ. Με το θάνατο του Ήλου οι δίδυμοι ήρθαν σε ρήξη για την κληρονομιά, και εν Ίδη χειρονομίας συμφιλίωσης ο Αίγυπτος πρότεινε τον ομαδικό γάμο ανάμεσα στους πενήντα ηγεμονόπαιδες και στις πενήντα ηγεμονίδες. Ό Δαναός, υποπτευόμενός σκευωρία, δεν συναίνεσε, και όταν χρησμός του επιβεβαίωσε τους φόβους του ότι ο Αίγυπτος είχε κατά νου να σκοτώσει όλες τις Δαναΐδες, ετοιμάστηκε για να το σκάσει από τη Λιβύη (2).


δ. Με τη βοήθεια της Αθηνάς ο Δαναός ναυπήγησε πλοίο για λόγου του και τις θυγατέρες του – το πρώτο διπρωρο πλοίο πού αρμένισε στη θάλασσα – και όλοι μαζί σαλπάρισαν για την Ελλάδα μέσω Ρόδου. Εκεί ο Δαναός αφιέρωσε άγαλμα στην ‘Αθηνά, μέσα σε ναό που έχτισαν οι Δαναΐδες, τρεις από τις οποίες πέθαναν κατά την παραμονή τους στο νησί: τα ονόματα τους πήραν ΟΙ πόλεις Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος (3).


ε. Από τη Ρόδο ο Δαναός και οι κόρες του σαλπάρισαν για την Πελοπόννησο και αποβιβάστηκαν κοντά στη Λερνη, όπου ο Δαναός ανάγγειλε ότι είχε εκ θεού επιλέγει για να βασιλέψει στο ‘Άργος . Ο βασιλιάς του Αργους Γελάνωρ γέλασε φυσικά μ’ αυτόν τον ισχυρισμό άλλα οι υπήκοο του συνάχτηκαν το ίδιο εκείνο βράδυ για να συζητήσουν το ζήτημα. Χωρίς αμφιβολία, ο Γελάνωρ θα είχε διατηρήσει το θρόνο του παρά τη δήλωση του Δαναού ότι είχε την υποστήριξη της , Αθηνάς, αν οι Αργειοι δεν ανέβαλλαν την απόφα­ση τους ως το πρωί, όταν ένας λύκος κατέβηκε παράτολμα από το βουνό, ρίχτηκε σ’ ένα κοπάδι βόδια που έβοσκαν κοντά στα τείχη της πόλης και σκότωσε τον μπροστάρη ταύρο. Το γεγονός αυτό οι Άργειοι το ερμήνευσαν σαν οιωνό ότι ο Δαναός, αν συναντούσε αντίσταση, θα έπαιρνε το θρόνο με τη βία, και έτσι έπεισαν τον Γελάνορα να παραιτηθεί ειρηνικά.


ζ. Πεπεισμένος ότι ο λύκος ήταν ο Απόλλων μεταμ­φιεσμένος, ο Δαναός αφιέρωσε το φημισμένο Ιερό στον Λύκειο , Απόλλωνα στο Άργος, και έγινε τόσο ισχυρός ηγεμόνας ώστε όλοι οι Πελασγοί της Ελλάδας αυτοαποκλήθηκαν Δαναοί. Οικοδόμησε επίσης ο Δαναός την ακρόπολη του Αργούς, και οι κόρες του έφεραν από την Αίγυπτο τα Μυστήρια της Δήμητρας, τα λεγόμένα Θεσμοφόρια, και τα διδάξαν στις γυναίκες των Πελασγών. Αλλά από την εισβολή των Δωριέων και ύστερα τα Θεσμοφόρια δεν τελούνται πλέον στην Πελοπόννησο, παρεκτός από τους , Αρκάδες (4).


η. Ο Δαναός είχε βρει την Αργολίδα να υποφέρει από παρατεταμένη ξηρασία, δεδομένου ότι ο Ποσειδών, χολωμένος με την απόφαση του Ίναχου ότι ο τόπος άνηκε στην Ήρα, είχε ξεράνει όλα τα ποτάμια και τα ρέματα. Ό Δαναός, έστειλε τις κόρες του σε αναζήτηση νερού, με την εντολή να εξευμενίσουν τον Ποσειδώνα με όποιο μέσο γvωριζαν . Μια απ’ αυτές, ονόματι Αμυμώνη, καθώς κυνηγούσε ένα ελάφι στο δάσος, έτυχε να ενοχλήσει ένα σάτυρο που κοιμόταν. Ό σάτυρος πετάχτηκε απάνω και επιχείρησε να τη βιάσει αλλά η , Αμυμώνη επικαλέστηκε τον Ποσειδώνα κι αυτός εξακόντισε κατά του σάτυρου την τρίαινα του , ο σάτυρος το έσκασε και γλίτωσε, η τρίαινα καρφώ­θηκε παλλόμενη σ’ έναν βράχο, και ο Ποσειδών πλάγιασε με την Αμυμώνη, η οποία καταχάρηκε που μπόρεσε να διεκπεραιώσει την εντολή του πατέρα της με τρόπο τόσο ευχάριστο. Πληροφορουμενός το αίτημα της ο Ποσειδών έδειξε την τρίαινα του και είπε στην Αμυμώνη να την τραβήξει από το βράχο. ‘Όταν η ‘Αμυμώνη το έκανε αυτό, από τις τρεις τρύπες των δοντιών της τρίαινας πετάχτηκαν τρεις κρουνοί νερό, Η κρήνη αυτή, που τώρα λέγεται ‘Αμυμώνη, είναι η πηγή του ποταμού Λέρνη, ο οποίος ουδέποτε στερεύει, ούτε και στα μέσα του καλοκαιριού (5).


θ. Στην Αμυμώνη, κάτω από έναν πλάτανο, η ‘Έχιδνα γέννησε την τερατώδη Ύδρα . Η Ύδρα ζούσε στην παρακείμενη λίμνη Λερνη, όπου οι δολοφόνοι πηγαίνουν για καθαρμό – εμού η παροιμία: «λερνη κακών» (6).


ι. Ο Αίγυπτος τώρα στέλνει τους γιους του στο ‘Άργος απαγορεύοντας τους να επιστρέψουν αν δεν τιμωρήσουν τον Δαναό και όλη την οικογένεια του. Φτάνοντας αυτοί εκλιπαρούν τον Δαναό να ανακαλέσει την προηγούμενη απόφαση του και να τους αφήσει να παντρευτούν τις θυγατέρες του ­σκοπεύοντας πάντοτε να τις δολοφονήσουν την πρώτη νύχτα του γάμου τους. ‘Όταν ο Δαναός αρνήθηκε πάλι, αυτοί πολιόρκησαν το ‘Άργος. Αλλά στην ακρόπολη του ‘Αργούς δεν υπάρχουν πήγες, και μολονότι αργότερα οι Δαναΐδες επινόησαν την τέχνη να ανοίγουν πηγάδια, και εφοδίασαν την πόλη με κάμποσα από δαύτα, μεταξύ των οποίων και τέσσερα Ιερά, την επίμαχη στιγμή η πόλη δεν είχε νερό, βλέποντας ότι η διψά θα μπορούσε γρήγορα να τον κάνει να παραδοθεί, ο Δαναός υποσχέθηκε να κάνει αυτό πού του ζητούσαν οι γιοι του Αιγύπτου αμέσως μόλις αυτοί θα έλυναν την πολιορκία (7).


κ. Κανονίστηκε να γίνει ομαδικός γάμος, και τα αντρό­γυvα τα ζευγάρωσε ο Δαναός: σε μερικές περιπτώσεις η εκλογή του οφειλόταν στο γεγονός ότι νύφη και γαμπρός είχαν μητέρες της ίδιας κοινωνικής τάξης, σε άλλες στο γεγονός ότι τα ονόματα τους έμοιαζαν – έτσι η Κλειτη, η Σθενελη και η Χρυσίππη παντρεύτηκαν τον Κλειτο, τον Σθενελο και τον Χρύσιππο – αλλά στις περισσότερες ο Δαναός τράβηξε κλήρο μέσα από ένα κράνος (8).


λ. Κατά τη διάρκεια του γαμήλιου γεύματος ο Δαναός μοίρασε κρυφά στις κόρες του μυτερές βελόνες πού αυτές τις έκρυψαν μέσα στα μαλλιά τους και τα μεσάνυχτα η καθεμία τους κάρφωσε το σύζυγό της στην καρδιά. Μόνον ένας επέζησε ακολουθώντας τη συμβουλή της Άρτεμης , η Υπερμήστρα έσωσε τη ζωή του Λυγκέα, επειδή αυτός είχε σεβαστεί την παρθενιά της, και τον βοήθησε να το σκάσει από την πόλη και να πάει στη Λυγκεία, εξήντα στάδια μακριά. Ή Υπερμήστρα παρακάλεσε τον Λυγκέα να ανάψει έναν πυρσό, σύνθημα ότι είχε φτάσει σώος, και ανέλαβε κι αυτή την υποχρέωση να απαντήσει με άλλον πυρσό από την ακρόπολη και οι Αργειοι εξακολουθούν κάθε χρόνο να ανάβουν πυρσούς σε ανάμνηση αυτής της συμφωνίας. Το πρωί ο Δαναός πληροφορήθηκε την ανυπακοή της κόρης του, και η . Υπερμήστρα πέρασε από δική διατρέχοντας τον κίνδυνο να χάσει τη ζωή της αλλά οι δικαστές του Αργους την αθώωσαν. Κατόπιν η Υπερμήστρα αφιέρωσε στο ναό του Λυκείου Απόλλωνα ξόανο της Αφροδίτης Νικηφόρου, όπως αφιέρωσε επίσης ιερό στην Άρτεμη Πειθώ (9).


μ. Τα κεφάλια των δολοφονημένων ανδρών τα παράχω­σαν στη Λερνη, και τα σώματα τους τα κήδεψαν με όλες τις τιμές κάτω από τα τείχη του ‘Άργους μολονότι όμως η Αθηνά και ο Έρμης, με την άδεια του Δία, εξάγνισαν τις Δαναΐδες στη λίμνη Λέρνη, οι Κριτές των Νεκρών τις έχουν καταδικάσει στο αιώνιο καθήκον να κουβαλούν νερό σε πιθάρια τρύπια σαν κόσκινα (10).


v. Ο Λυγκεύς και η Υπερμήστρα ενώθηκαν πάλι, και ο Δαvαος, αποφασισμένος να παντρέψει τις άλλες κόρες του όσο πιο σύντομα μπορούσε πριν από το μεσημέρι της ημέρας του καθαρμού τους, κάλεσε μνηστήρες. προκήρυξε γαμήλιων αγώνα δρόμου με αφετηρία από το δρόμο που σήμερα λέγετε Αφέτα: Ο νικητής θα διάλεγε πρώτος νύφη, και οι άλλοι θα διάλεγαν σύμφωνα με τη σειρά όπου θα τερμάτιζαν στον αγώνα . Ο Δαναός όμως δεν μπόρεσε να βρει αρκετούς άνδρες να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους παίρνοντας για συζύγους τους φόνισσες, και έτσι διαγωνίστηκαν ελάχιστοι’ αλλά όταν η πρώτη νύχτα του γάμου πέρασε χωρίς οι καινούργιοι γαμπροί να πάθουν κανένα κακό, εμφανίστηκαν και άλλοι μνηστήρες, και την επόμενη μέρα έγινε κι άλλος αγώνας . Όλοι οι γόνοι αυτών των γάμων συγκαταλέγονται στους Δαναούς και οι Αργειοι εξακολουθούν να τελούν αυτόν τον αγώνα με τα λεγόμένα Ύμέναιά τους. Αργότερα ο Λυγκευς σκότωσε τον Δαναό και βασίλευσε στη θέση του. Αν οι Αργειοι του το είχαν επιτρέψει, ευχαρίστως θα σκότωνε και τις κουνιάδες του την ίδια στιγμή, για να εκδικηθεί τους δολοφονημένους αδελφούς του (11).


ξ. Εν τω μεταξύ ο Αίγυπτος είχε έρθει στην Ελλάδα, αλλά όταν πληροφορήθηκε την τύχη των γιων του, έφυγε στην Αρόη, όπου πέθανε, και ενταφιάστηκε στην Πάτρα, σε ιερό του Σάραπη (12).


ο. Ο γιος της Αμυμώνης από τον Ποσειδώνα, ο Ναυπλιος., διάσημος θαλασσοπόρος, ανακάλυψε την πλοήγηση με τη Μεγάλη Άρκτο και ίδρυσε την πόλη Ναύπλιο, όπου εγκατέστησε το πλήρωμα των Αιγυπτίων που είχαν ταξιδέψει μαζί με τον πάππου του. Ήταν πρόγονος εκείνου του Ναυπλίου που παρέσυρε τα εχθρικά πλοία στο θάνατο ανάβοντας απατηλούς πυρσούς


The post ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… Βήλος και Δαναΐδες appeared first on hellasforce.



ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… ΛΗΔΑ

ΜΕΡIΚΟΙ λένε ότι όταν ο Ζευς ερωτεύτηκε τη Νέμεση, αυτή του ξέφυγε κι έπεσε στο νερό όπου έγινε ψάρι αυτός την κυνήγησε με τη μορφή κάστορα (;) οργώνοντας τα κύματα . Εκείνη πήδησε στη στεριά και βάλθηκε να μεταμορφώνεται πότε στο ένα αγρίμι, πότε στο άλλο, άλλα δεν μπόρεσε να του ξεφύγει επειδή ο Ζευς δανειζόταν κάθε φορά τη μορφή κάποιου ακόμη αγριότερου και ταχύτερου θηρίου. Στο τέλος, η Νέμεσις έγινε αγριόχηνα και πέταξε στον αέρα αυτός έγινε κύκνος και την κουτούπωσε θριαμβευτικά στον Ρα­μνουντα της , Αττικής .


Η Νέμεσις τίναξε καρτερικά τα φτερά της και πήγε στη Σπάρτη, όπου η Λήδα, σύζυγος του βασιλιά Τυνδάρεω, βρήκε ύστερα από λίγο σε κάποιον βάλτο ένα αβγό με χρώμα μενεξελί, που το πήρε στο σπίτι της και το έκρυψε σε μια κασέλα: απ’ αυτό ξεπετάχτηκε η Ελένη της Τροίας. Μερικοί όμως λένε ότι το αβγό έπεσε από το φεγγάρι, όπως το αβγό πού, τα παλιά τα χρόνια, είχε βουτήξει στον ποταμό Ευφράτη, και αφού το έσυραν στη στεριά τα ψαριά και το κλώσησαν περιστέρες, αυτό άνοιξε στη μέση και φανερώθηκε η συριακή Θεά του ‘Έρωτα (2).


β. Aλλοι λένε ότι ο Ζευς, υποκρινόμενος ότι είναι κύκνος πού τον καταδιώκει αετός, κατέφυγε στον κόρφο της Νέμεσης, όπου την αποπλάνησε, και ότι η Νέμεσις, όταν πέρασε το διάστημα πού έπρεπε, γέννησε ένα αβγό, που ο Ερμής το έριξε ανάμεσα στους μηρούς της Λήδας, καθώς αυτή καθόταν σ’ ένα σκαμνί με τα πόδια ανοιχτά. ‘Έτσι η Λήδα γέννησε την Ελένη, και ο Ζευς έβαλε τις μορφές του Κύκνου και του Αετού στον ουρανό, για να απόμνημειώσει αυτή την κατεργαριά (3).


γ. Ωστόσο, η πιο συνηθισμένη αφήγηση λέει ότι η ίδια η Λήδα ήταν εκείνη με την οποία έσμιξε ο Ζευς με τη μορφή κύκνου δίπλα στον ποταμό Ευρώτα ότι αυτή γέννησε αργό­τερα το αβγό από το οποίο βγήκαν η Ελένη, ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, και ότι αυτή θεοποιήθηκε συνακόλουθα ως θεά Νέμεσις (4). Τώρα, ο σύζυγος της Λήδας, ο Τυνδάρεως, είχε κι αυτός πλαγιάσει μαζί της την ιδία νύχτα, και μολονότι μερικοί υποστηρίζουν ότι τα παιδιά ήταν και τα τρία του Δία – καθώς και η Κλυταιμνήστρα, πού είχε βγει μαζί με την Ελένη από δεύτερο αβγό – άλλοι αναφέρουν ότι μόνο η Ελένη ήταν κόρη του Δία, ενώ ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ήταν γιοι του Τυνδάρεω (5) , άλλοι πάλι λένε ότι ο Κάστωρ και Κλυταιμνήστρα ήταν παιδιά του Τυνδάρεω, ενώ η Ελένη κι ο Πολυδεύκης ήταν παιδιά του Δία


The post ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… ΛΗΔΑ appeared first on hellasforce.



ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Μείνετε ενημερωμένοι μόνο με ένα Like

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Όποιος από τους φίλους θέλει να μπει στην ομάδα του greekalert μπορεί να επικοινωνήσει στο greekalert@gmail.com

** Στην σελίδα παρουσιάζονται διαφημίσεις προερχόμενες από το google adsense. Το greekalert δεν σχετίζεται με καμία από αυτές, πρόκειται για τυχαίες επιλογές της google.

Ειδησεις