Τα άρθρα του greekalert

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Ελληνιστική Κοινή

Η Ελληνιστική Κοινή (κοινή εννοείται διάλεκτος) είναι η λαϊκή μορφή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που εμφανίστηκε στη μετακλασσική αρχαιότητα (περ. 300 π.Χ. -300 μ.Χ.) και αποτελεί την τρίτη περίοδο στην ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Άλλες ονομασίες της είναι Αλεξανδρινή, Ελληνιστική, Κοινή ή Ελληνική της Καινής Διαθήκης. Η Κοινή είναι σημαντική όχι μόνο για τους Έλληνες, καθώς αποτέλεσε την πρώτη τους κοινή διάλεκτο και προπομπό της δημοτικής, αλλά και για τον Δυτικό πολιτισμό, για τον οποίο αποτέλεσε την lingua franca στην περιοχή της Μεσογείου. Η Κοινή ήταν επίσης η γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα Ευαγγέλια καθώς και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε για την διδασκαλία και εξάπλωση του Χριστιανισμού στα πρώτα χρόνια μετά Χριστόν. Η Κοινή ήταν επίσης ανεπίσημα πρώτη ή δεύτερη γλώσσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ενώ στη Δύση σταδιακά εκτοπίστηκε από τα μεσαιωνικά λατινικά (τη Λαϊκή Λατινική γλώσσα), στην Ανατολή παρέμεινε για αιώνες η καθομιλουμένη.


Η Ονομασία

Κάποιοι λόγιοι όπως ο Απολλώνιος ο Δύσκολος χρησιμοποιήσαν τον όρο Κοινή αναφερόμενοι στην Πρωτοελληνική γλώσσα, ενώ άλλοι αναφερόμενοι σε οποιαδήποτε καθομιλουμένη μορφή της ελληνικής -δηλαδή για τη γλώσσα που κατά περιόδους διέφερε από την λόγια γλώσσα. Οταν όμως η Ελληνιστική Κοινή έγινε και γλώσσα της λογοτεχνίας της εποχής της (δηλαδή γύρω στον 1ο π.Χ. αιώνα), τότε ο διαχωρισμός άλλαξε. Κάποιοι άρχισαν λοιπόν τότε να διαχωρίζουν τη γλώσσα ανάμεσα στην Ελληνική (σαν καθαρό απόγονο της κλασικής γλώσσας, ως μετακλασική γλώσσα των λογίων) και στην καθομιλουμένη από διάφορους λαούς, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου. Άλλοι επέλεξαν διαφορετικό διαχωρισμό και ανέφεραν ως Κοινή την Αλεξανδρινή (την περὶ τῆς Ἀλεξανδρέων διαλέκτου) ή τη διάλεκτο της Αλεξάνδρειαςενώ άλλη την σχεδόν παγκόσμια γλώσσα της εποχής.


Ιστορία

Η Κοινή Ελληνιστική ξεπήδησε ως κοινή διάλεκτος μέσα στα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Υπό την ηγεσία των Μακεδόνων που κατέκτησαν τον γνωστό τότε κόσμο, η νεοσχηματισθείσα κοινή διάλεκτος ομιλούνταν τότε από την Αίγυπτο εως την λεκάνη της Ινδίας. Αν και τα επιμέρους στοιχεία της Κοινής διαμορφώθηκαν κατά την ύστερη Κλασική εποχή, στην μετά-Κλασική περίοδο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.χ., όταν οι ασιατικοί πολιτιμοί υπό την επιρροή της Ελληνιστικής περιόδου άρχισαν με την σειρά τους να επηρεάζουν την γλώσσα.


Για την προέλευση της Κοινής Ελληνικής οι μελετητές διαφωνούν. Οι μεν πιστεύουν ότι πράγματι προερχόταν από τον συγκερασμό των τεσσάρων βασικών διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας (ή εκ των τεσσάρων συνεστώσα), άλλοι ότι αποτελεί ουσιαστικά μια μετεξέλιξη της Ιωνικής ή της Αττικής διαλέκτου. Οι μεν[1] υποστηρίζουν ότι στην Ελληνιστική ήταν πολύέντονα τα ιωνικά στοιχεία, όπως το σσ αντί του ττ και το σύμπεγλμα ρσ αντί του ρρ (θάλασσα αντί θάλαττα και ἀρσενικός αντί ἀρρενικός) ενώ οι δε[2] θεωρούν ότι παρά τα πολλά στοιχεία από την ιωνική και άλλες διαλέκτους, ο βασικός πυρήνας της Ελληνιστικής ήταν η Αττική διάλεκτος.


Η Ελληνιστικη Κοινή είχε σε γενικές γραμμές περισσότερα ιωνικά στοιχείς στις περιοχές που κατοικούνταν κυρίως από Ίωνες ενώ αντίθετα στη Λακωνία και στην Κύπρο είχε περισσότερα λακωνικά και αρκαδικά-κυπριακά στοιχεία αντίστοιχα. Επιπλέον η λόγια γλώσσα της περιόδου εκείνης προσομοιάζει τόσο πολύ στην Αττική ώστε συχνά αναφέρεται ως Κοινή Αττική και οι περισσότεροι πλέον αποδέχονται την άποψη ότι η Ελληνιστική Κοινή είναι παιδί της Αττικής, με αρκετές βέβαια επιρροές από άλλες διαλέκτους ή και από τη μητρική γλώσσα άλλων λαών που την μιλούσαν και που σε μικρό βαθμό επίσης τη διαμόρφωναν.


Το πέρασμα στην επόμενη περίοδο, που είναι γνωστή και ως Μεσαιωνική ελληνική, χρονολογείται από την ίδρυση της Πόλης από τον Κωνσταντίνο Α’ το 330. Η μετά-Κλασική περίοδος της Ελληνικής αναφέρεται έτσι στην δημιουργία και την εξέλιξη της Κοινής διαμέσου της όλης Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου της ιστορίας έως τις αρχές του Μεσαίωνα.


Πηγές

Οι πρώτοι που μελέτησαν την Ελληνιστική Κοινή ήταν κλασσικιστές (δηλαδή λάτρεις της Αττικής διαλέκτου) και ήταν λογικό να μην αποδέχονται τις παρεκτροπές της Ελληνιστικής από το πρότυπό τους. Την απαξίωσαν ως “παρηκμασμένη μορφή” της λόγιας Αττικής γλώσσας και δεν της έδωσαν ιδιαίτερη σημασία όσο ήταν ακόμα καιρός και διασώζονταν περισσότερα στοιχεία της. Η μεγάλη σημασία της αναγνωρίστηκε μόλις κατά τον 19ο αιώνα και οι πηγές ήταν όσα πρωτότυπα σε επιγραφές και πάπυροι είχαν διασωθεί. Πηγή της επίσης υπήρξε η “Μετάφραση των Εβδομήκοντα“, δηλαδή η σχεδόν κατά λέξη μετάφραση στα ελληνικά της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και η Καινή Διαθήκη που συντάχθηκε περίπου 4 αιώνες αργότερα. Αυτά τα κείμενα στόχευαν λογικά στο να γίνουν κατανοητά από το πλατύ κοινό και κατά συνέπεια πρέπει να είχαν συνταχθεί στην καθομιλουμένη της εποχής τους.


Πληροφορίες μπορούν να αντληθούν και από Αττικιστές λόγιους της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου, οι οποίοι προκειμένου να πολεμήσουν ουσιαστικά την εδραίωση τηςΕλληνιστικής Κοινής, εξέδιδαν έργα στα οποία συνέκριναν την “ορθή Αττική” με την “λανθασμένη Κοινή”. Παρέθεταν μάλιστα και παραδείγματα και νουθετούσαν τον κόσμο για την κατά την αντίληψή τους σωστή χρήση της γλώσσας. Ενας από αυτούς ήταν και ο Φρύνιχος Αρράβιος ο οποίος κατά τον 2ο π.Χ. αιώνα έγραφε[3] χαρακτηριστικά τα εξής:


Βασίλισσα οὐδείς τῶν Ἀρχαίων εἶπεν, ἀλλὰ βασίλεια ἢ βασιλίς. (Κανείς εκ των Αρχαίων δεν έλεγε (τη λέξη) βασίλισσα αλλά (έλεγε) βασίλεια ή βασιλίς)

Διωρία ἑσχάτως ἀδόκιμον, ἀντ’ αυτοῦ δὲ προθεσμίαν ἐρεῖς. (Η (λέξη) διωρία είναι αισχρά αδόκιμη και αντ’ αυτής να χρησιμοποιείς την προθεσμία)

“Πάντοτε” μὴ λέγε, ἀλλὰ “ἑκάστοτε” καὶ “διὰ παντός”.

Αλλες πηγές αποτελούν οι ίδιοι οι Αττικιστές με τα γλωσσικά τους “σφάλματα”, γιατί καθώς δεν μπορούσαν να είχαν τέλεια γνώση της Αττικής διαλέκτου έβαζαν στο λόγο τους κατά λάθος και στοιχεία της τότε καθομιλουμένης Ελληνιστικής Κοινής. Επίσης πηγή αποτελούν τα τυχαία ευρήματα σε επιγραφές αγγείων -που τις έγραφαν λαϊκοί καλλιτέχνες ή οι έμποροι μόνοι τους- καθώς και μερικά μεταφραστικά λεξικά ή γλωσσάρια ελληνο-λατινικών της ρωμαϊκής περιόδου. Στα τελευταία αναφέρονται[4] ελληνικές φράσεις με τη μετάφρασή τους στα λατινικά:


Καλήμερον, ἦλθες; Bono die, venisti?

Ποῦ; Ubi?

Τί γὰρ ἔχει; Quid enim habet?

Σπουδαία πηγή τέλος αποτελεί αυτή καθαυτή η νεοελληνική και οι διάλεκτοί της, όπως η Ποντιακή διάλεκτος και η Καππαδοκική, που έχουν κρατήσει κάποια γλωσσολογικά στοιχεία τα οποία έχουν χαθεί από τη νεοελληνική. Αυτές έχουν π.χ. κρατήσει την αρχαία προφορά του η ως ε (γράφουν νύφε, τίμεσον) ενώ στην Τσακωνική έχουν κρατήσει το παρτεταμένο α αντί του η (αμέρα, αστραπά, λίμνα). Στις νότιες νησιωτικές περιοχές (στα Δωδεκάνησα) και στην Κύπροέχει διατηρηθεί η έντονη, διπλή προφορά των διπλών όμοιων συμφώνων σε λεξεις όπως Ελλάδα, θάλασσα κ.α. Φαινόμενα σαν αυτά υποδηλώνουν ότι η προφορές και άλλα χαρακτηριστικά επιβίωσαν μέσα από την Ελληνιστική Κοινή παρά την ποικιλότητα της τελευταίας στον αχανή τότε ελληνόφωνο κόσμο.


Τύποι

Η Ελληνιστική Κοινή παρουσίαζε ποικιλία κατά τόπους, αλλά και ανάλογα με τη χρήση της. Ενας τύπος Ελληνιστικης Κοινής είναι η γλωσσα της Βίβλου. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα της Παλαιάς Διαθήκης που έγινε γύρω στο 280 π.Χ. από λόγιους Ιουδαίους οι οποίοι μιλούσαν τα ελληνικά, δείχνει την Ελληνιστική Κοινή της εποχής και της περιοχής τους. Η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης έχει πολλά στοιχεία της ελληνιστικής της περιοχής και είναι επηρεασμένη από τα αραμαϊκά και τα εβραϊκά, οπότε δεν είναι βέβαιο ότι αντικατοπτρίζει την καθομιλουμένη Ελληνιστική Κοινή και λείπουν για παράδειγμα τα “μεν” και “δε” ενώ αφονεί ο ρηματικός τύπος “ἐγένετο” (με τη σημερινή έννοια του “έγινε”). Εντούτοις η μετάφραση αυτή εισήγαγε στοιχεία στην Ελληνιστικη Κοινή και ακόμα κι αν εξαρχής δεν ταυτιζόταν με την καθομιλουμένη, κατέληξε να επηρεάσει την τελευταία πολύ βαθιά.


Τα κείμενα της Νέας ή Καινής Διαθήκης που συντάχθηκαν τα περισσότερα εξαρχής στα ελληνικά, δίνουν στοιχεία για την Ελληνιστικη Κοινή της δικής τους εποχής (1ος αιώνας μ.Χ.) Η γλώσσα είναι αρκετά διαφορετική από της Παλαιάς Διαθήκης γιατί τα ελληνικά της Καινής Διαθήκης είναι πιο καθαρά ελληνιστικά -δεν αποτελούσαν έργο μετάφρασης αλλά συντάχθηκαν εξαρχής στην ελληνική.


Τα ελληνικά των Πατέρων της Εκκλησίας αποτελούν ένα τρίτο τύπο της Ελληνιστικής Κοινής που είναι και πιο κοντά στην καθομιλουμένη της εποχής τους.


Διαφορές με την Αττική διάλεκτο

Οι έξη αιώνες που καλύπτει ουσιαστικά η Ελληνιστική Κοινή δεν μπορεί να μην επηρέασαν τη γλώσσα τόσο στην απαρχή της όσο και στην εξέλιξή της. Οι διαφορές αφορούν στην γραμματική και στη σύνταξη, στη μορφολογία, στο λεξιλόγιο αλλά ασφαλώς και στη φωνολογία -την προφορά που πλέον είχε αλλάξει δραματικά. Αναμφίβολα όμως η Ελληνιστική Κοινή είναι πολύ πιο κατανοητή σε έναν γνώστη της νεοελληνικής σε σύγκριση με τα αρχαία ελληνικά


Οι διαφορές της από την Αττική διάλεκτο είναι αρκετές, αλλά οι ομοιότητές της πολύ περισσότερες. Οι περισσότερες διαφορές αφορούν σε απλοποιήσεις[5]. Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν λιγότερα επίθετα με ανώμαλα παραθετικά,αποφεύγουν επίθετα της τρίτης κλίσης όπως και μονοσύλλαβα ουσιαστικά που έχουν ανώμαλη κλίση. Αποφεύγουν επίσης τα ρήματα εις -μι και πλάθουν ή βρίσκουν και χρησιμοποιούν ρημαντικούς τύπους με την κατάληξη -ω. Επίσης αντικαθίστανται οι καταλήξεις του β΄ αορίστου με τις καταλήξεις του α΄ αορίστου


Στη σύνταξη το “ἴνα” αντικαθιστά μια σειρά από συνδέσμους και απαρέμφατα. Γίνεται ευρύτερη χρήση των υποκοριστικών χωρίς όμως αυτά να έχουν την αρχική υποκοριστική τους έννοια (π.χ. το παιδίον δεν είναι όπως στα αρχαία ελληνικά το μικρό παιδί, αλλά γενικά το παιδί). Επίσης, επηρεασμένη από την αραμαϊκή γλώσσα, η ελληνιστική κοινή χρησιμοποιεί συχνά το “τότε” και τη φράση-κλισέ “καί το δέ”.


Το απαρέμφατο στην Κύπρο και στον Πόντο είχε μακροβιότερη ιστορία, αλλά στην Ελλάδα η χρήση του περιορίζεται δραματικά από την Ελληνιστική Κοινή. Χρησιμοποιείται πλατιά μόνον όταν μαρτυρεί σκοπό και συχνά βρίσκεται εμπρόθετο με γενική. Επίσης περιορίζεται η χρήση της παθητικής φωνής και ο κόσμος προτιμά να χρησιμοποιεί το ενεργητικό ρήμα μαζί με κάποιαν αυτοπαθή αντωνυμία.


Στην Ελληνιστική (τουλάχιστον όπως μαρτυρούν τα εκκλησιαστικά κείμενα) επέδρασαν και οι σημητικοί τύποι σύνταξης ή σχημάτων λόγου ή και λέξεις, όπως π.χ. η λέξη σατανάς. Η λέξη άγγελος αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα επίδρασης, αφού παύει να χρησιμοποιείται τόσο συχνά με την έννοια του αγγελιοφόρου όσο του άγγελου, που είναι μεν αγγελιοφόρος του Θεού, αλλά η λέξη πλέον εννοεί το συγκεκριμένο όν, τον άγγελο, ο δε “διάβολος” παύει να σημαίνει εκείνον που ενσπείρει διαβολές, αλλά τον διάβολο του Ιώβ.


The post Ελληνιστική Κοινή appeared first on hellasforce.



Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος

Η Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος, αποκαλούμενη και νότια Αχαϊκή, είναι μία από τις διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής, η οποία ομιλούνταν στην κεντρική Πελοπόννησο και στην Κύπρο. Οι ομοιότητές της με τη Μυκηναϊκή ελληνική, όπως την ξέρουμε από τις πινακίδες τηςΓραμμικής Β, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι απόγονός της. Η πρώιμη μορφή της, η Πρωτοαρκαδοκυπριακή, ήταν μάλλον η γλώσσα που ομιλούνταν από τους Αχαιούς στην Πελοπόννησο πριν την έλευση των Δωριέων, γι’ αυτό και η Αρκαδοκυπριακή ονομάζεται και νότια Αχαϊκή.


Η Πρωτοαρκαδοκυπριακή τοποθετείται περί το 1200 π.Χ. (υποθετικά) και εικάζεται ότι ήταν μια μορφή της μυκηναϊκής. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται στην (καθ’ όλα ρεαλιστική) υπόθεση, ότι η γλώσσα της Γραμμικής Β ήταν μια “τεχνητή” ή επίσημη γλώσσα των ανακτόρων, η οποία διέφερε από τη γλώσσα που μιλούσε ο λαός στις διάφορες περιοχές, όπου έχουν βρεθεί πινακίδες με Γραμμική Β.


Οι ομοιότητες Κυπριακής και Αρκαδικής διαλέκτου (ισόγλωσσα) μαρτυρούν ότι οι Αχαιοί είχαν αποικήσει και την Κύπρο. Στοιχεία για την αποίκηση αυτήν μας δίνει και ο Παυσανίας (Ἑλλάδος περιήγησις VIII 2), ο οποίος αναφέρει ότι μετά την καταστροφή της Τροίας οι Αρκάδες έπλευσαν στην Κύπρο και ίδρυσαν την Πάφο.


Ἀγαπήνωρ δὲ ὁ Ἀγκαίου τοῦ Λυκούργου μετὰ Ἔχεμον βασιλεύσας ἐς Τροίαν ἡγήσατο Ἀρκάσιν. Ἰλίου δὲ ἁλούσης ὁ τοῖς Ἕλλησι κατὰ τὸν πλοῦν τὸν οἴκαδε ἐπιγενόμενος χειμὼν Ἀγαπήνορα καὶ τὸ Ἀρκάδων ναυτικὸν κατήνεγκεν ἐς Κύπρον, καὶ Πάφου τε Ἀγαπήνωρ ἐγένετο οἰκιστὴς καὶ τῆς Ἀφροδίτης κατεσκευάσατο ἐν Παλαιπάφῳ τὸ ἱερόν·


Η αποίκηση πρέπει να συνέβη πριν το 1100 π.Χ.. Με την έλευση των Δωριέων στην Πελοπόννησο ένα τμήμα του πληθυσμού μετοίκησε στην Κύπρο και οι υπόλοιποι κατέφυγαν στα βουνά της Αρκαδίας. Στη συνέχεια λόγω της κατάρρευσης του Μυκηναϊκού κόσμου επικοινωνία δεν υπήρχε και η Κυπριακή διαφοροποιήθηκε από την Αρκαδική. Η Κυπριακή γραφόταν ως και τον 3ο αι. π.Χ. με το Κυπριακό συλλαβάριο, μιασυλλαβική γραφή όμοια με τη Γραμμική Β. Οι δύο διάλεκτοι, που συγκροτούν την Αρκαδοκυπριακή (ή νότια Αχαϊκή) μάς είναι γνωστές μόνο από επιγραφές.


Χαρακτηριστικά

Τα κύρια χαρακτηριστικά της Αρκαδοκυπριακής και οι ιδιαιτερότητές της σε σχέση με τις άλλες διαλέκτους και κυρίως με την Αττική διάλεκτο είναι οι εξής:


Τροπή του –ο > -υ (κώφωση): καταλήξεις ρημάτων σε –τυ/-ντυ αντί Αττικού –το/-ντο, ἀπυ αντί ἀπό, ὑμοιοις αντί ὁμοίοις

Τροπή του -α > -ο (κώφωση): Πρόθεση ὀν αντί της Αττικής ἀνά, όνεθυσε αντί Αττικού ἀνέθυσε

Τροπή του εν > ιν: ἰν αντί Αττικού ἐν, μινονσαι αντί μένουσαι, κατάληξη μετοχής –μινος αντί Αττικού -μενος

Διατήρηση του δίγαμμα: Ϝεκαστον αντί Αττικού ἕκαστον

Τροπή του –τι > -σι: εἰκοσι, κατάληξη γ΄ πληθυντικού ρημάτων (όπως και στην Αττική)

Καταλήξεις μέσης φωνής γ΄ενικού και γ΄ πληθυντικού σε –τοι και –ντοι αντίστοιχα αντί Αττικών –ται και –νται: τετακτοι αντί τέτακται

Αποκοπή των προθέσεων ἀνά, κατά, παρά προ φωνήεντος: κακειμεναυ αντί Αττικού κατακειμένης

Πρόθεση πος αντί Αττικού πρός

Στην Αρκαδική διατήρηση του –νσ-: δοτική πλυθυντικού σε –ονσι αντί Αττικού –ουσι, πανσας αντί Αττικού πᾶσας

Στην Αρκαδική χρήση ιδιαίτερου γράμματος ϰ για την απόδοση χειλοϋπερωικών φθόγγων της πρωτοελληνικής (*kw, *gw, *gwh): ὁϰεοι = ὅτεῳ


The post Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος appeared first on hellasforce.



Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Αυτό είναι το σπάνιο βυζαντινό χειρόγραφο που επαναπατρίστηκε από το Γκετί (φωτογραφίες)

Ένα σπάνιο βυζαντινό χειρόγραφο του 12ου αιώνα που είχε κλαπεί από τους Γερμανούς πριν από 54 χρόνια, από την Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους επαναπατρίστηκε από το Μουσείο Γκετί και θα εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο από τις 15 Σεπτεμβρίου έως τις 30 Οκτωβρίου.


Πρόκειται για περγαμηνό κώδικα από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης, το οποίο αρχικά δημοσιεύθηκε το 1895 από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο στο «Gatalogue of the Greek Manuscripts on Mount Athos».


vyzantino_heirografo1


Το όνομα του γραφέα είναι Θεόκτιστος και περιέχει λαμπρή εικονογράφηση με χαρακτηριστικά παραδείγματα τους κανόνες αντιστοιχίας των ευαγγελίων, τα περίτεχνα επίτιτλα και τις μικρογραφίες των τεσσάρων Ευαγγελιστών στις προμετωπίδες των Ευαγγελίων.


Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς παρευρέθηκε την τελετή και παρέλαβε το κειμήλιο από τον Διευθυντή του Μουσείου Γκετί, ο οποίος το παρέδωσε με τη σειρά του στον Ηγούμενο της Μονής Διονυσίου.


vyzantino_heirografo2


«Είναι μέρα χαράς για όλους τους Έλληνες καθώς υποδεχόμαστε και με συγκίνηση και με ευλάβεια το πολύτιμο χειρόγραφο Ευαγγέλιο του 12ου αιώνα, που αποτελεί αναπόσπαστο κειμήλιο της βιβλιοθήκης της Ιεράς Μονής Διονυσίου, ισχυρή μαρτυρία της πολιτιστικής παρακαταθήκης και της ορθόδοξης παράδοσης του Αγίου Όρους», είπε ο πρωθυπουργός.


Όταν ολοκληρωθεί η έκθεση το σπάνιο χειρόγραφο θα επιστρέψει στη Βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Διονυσίου στο Άγιο Όρος.


vyzantino_heirografo3


The post Αυτό είναι το σπάνιο βυζαντινό χειρόγραφο που επαναπατρίστηκε από το Γκετί (φωτογραφίες) appeared first on hellasforce.



Το μυστήριο της αρχαίας πόλης της Αλεξάνδρειας

Τόσο πρακτικός και όμορφος, ο 140 μέτρα φάρος στην είσοδο του λιμανιού της Αλεξανδρείας, ξεκίνησε να καθοδηγεί τους ναυτικούς απο το 250 π.Χ.περίπου.


Μια πυρκαγιά έκανε το φάρο να φέγγει τη νύχτα και ένας καθρέφτης να αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάποιοι λένε μέχρι 35 μίλια μακριά. Ο φάρος της Αλεξάνδρειας, είναι ένας αρχαίος φάρος, που απεικονίζεται σε αυτό το χρωματισμένο χαρακτικό του Martin Heemskerck.

Η αιγυπτιακή πόλη της Αλεξάνδρειας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, μπορεί να έχει κατασκευαστεί για να ευθυγραμμιστεί με την ανατολή του ηλίου την ημέρα της γέννησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διαπιστώνει μια νέα μελέτη.


Ο Μακεδόνας βασιλιάς, διέταξε μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Ελλάδα στην Αίγυπτο στον Ινδό ποταμό σε αυτό που είναι τώρα η Ινδία, ίδρυσε την πόλη της Αλεξάνδρειας το 331 π.Χ. Η πόλη αργότερα θα γίνει εξαιρετικά ακμάζουσα. Η πόλη που ονομάζεται σπίτι της Κλεοπάτρας, η υπέροχη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, και ο 140 μέτρα Φάρος της Αλεξάνδρειας, ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου.


Σήμερα, περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη σύγχρονη Αλεξάνδρεια.

Η αρχαία Αλεξάνδρεια σχεδιάστηκε γύρω από ένα κεντρικό δρόμο Ανατολής-Δύσης που ονομάζεται canopic, είπε ο Giulio Magli, ένας αρχαιοαστρονόμος στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. Μια μελέτη της αρχαίας οδού αποκαλύπτει ότι δεν έχει σχεδιαστεί σύμφωνα με την τοπογραφία. Για παράδειγμα, δεν τρέχει αρκετά παράλληλα προς την ακτογραμμή. Όμως, την ημέρα των γενεθλίων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο ήλιος που ανατέλλει από τον τέταρτο αιώνα αυξήθηκε «σε σχεδόν τέλεια ευθυγράμμιση με το δρόμο,» δήλωσε ο Magli.

Τα αποτελέσματα, πρόσθεσε, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ερευνητές στο κυνήγι για τον αόριστο τάφο του Αλεξάνδρου. Τα αρχαία κείμενα υποστηρίζουν ότι το σώμα του βασιλιά τοποθετήθηκε σε ένα χρυσό φέρετρο σε μια χρυσή Σαρκοφάγο, που αντικαταστάθηκε αργότερα με γυαλί. Ο τάφος, που βρίσκεται κάπου στην Αλεξάνδρεια, έχει χαθεί για σχεδόν 2.000 έτη.


Οικοδόμηση από τα αστέρια


Ο Magli και η συνάδελφός του Luisa Ferro χρησιμοποίησαν λογισμικό υπολογιστή για να προσομοιώσουν τη θέση του ήλιου στον τέταρτο αιώνα π.Χ. (Επειδή η τροχιά της Γης δεν είναι τέλεια , υπάρχει κάποια μεταβολή στην πορεία του ήλιου μέσω του ουρανού κατά τη διάρκεια των αιώνων.)

Ο Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 356 Π.Χ. με το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο είναι ελαφρώς διαφορετικό από το σύγχρονο, γρηγοριανό ημερολόγιο, επειδή δεν έχει τα τα δίσεκτα έτη για να υπολογίσουν για μερικές ημέρες στη γήινη τροχιά γύρω από τον ήλιο.

Εκείνη την ημέρα στον τέταρτο αιώνα Π.Χ., οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, ο ήλιος αυξήθηκε σε ένα σημείο λιγότερο από μισό βαθμό μακριά από την πορεία του δρόμου.

«Με μια μικρή μετατόπιση της ημέρας, το φαινόμενο εξακολουθεί να είναι απολαυστικό στην εποχή μας,» είπε ο Magli .

Ένα δεύτερο αστέρι θα προστεθεί στο αποτέλεσμα. Ο «βασιλιας των αστεριων» Βασιλίσκος ή Regulus, το οποίο βρίσκεται στο κεφάλι του λιονταριού στον αστερισμό του Λέοντα, που επίσης αυξήθηκε σε σχεδόν τέλεια ευθυγράμμιση με το δρόμο Canopic, και έγινε ορατό μετά από μια περίοδο κλίσης με τον ήλιο κοντά στις 20 Ιουλίου. Η γήινη τροχιά έχει αλλάξει αρκετά και αυτό το φαινόμενο Βασιλίσκος που πλέον δεν συμβαίνει .


Ο Ηλιος ως ένα σύμβολο


Η αρχιτεκτονική από την αστρονομία ήταν κοινή στον αρχαίο κόσμο, είπε ο Magli . Η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας, παραδείγματος χάριν, ευθυγραμμίζεται με καταπληκτική ακρίβεια με τα σημεία της πυξίδας, η οποία απαιτούσε τη χρήση των αστεριών ως σημείο αναφοράς.

Οι Αιγύπτιοι, που ο Αλέξανδρος κατάκτησε, είχαν συνδέσει από καιρό τον θεό ήλιο ΡΑ με τους Φαραώ.

«Η ευθυγράμμιση της πόλης [της Αλεξάνδρειας] στον ήλιο την ημέρα της γέννησης του Αλεξάνδρου, ήταν ένας τρόπος για να ενσωματωθεί στο αρχιτεκτονικό πρόγραμμα μια ρητή αναφορά στη δύναμή του.»


Οι ερευνητές ανέφεραν την εργασία τους στις 9 Οκτωβρίου στο περιοδικό αρχαιολογίας της Οξφόρδης. Θα εξετάσουν τώρα άλλες πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος, και τους μετέπειτα κυβερνήτες, για να δούμε εάν η ηλιακή διάταξη διατηρείται. Η ελπίδα είναι ότι μια κατανόηση του αστρονομικού σχεδιαγράμματος της Αλεξάνδρειας, θα δώσει στους ερευνητές μια καλύτερη ιδέα για το πού θα μπορούσε να είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.


conspiracyfeeds


The post Το μυστήριο της αρχαίας πόλης της Αλεξάνδρειας appeared first on hellasforce.



Φράσεις της Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιούμε εδώ και αιώνες!

Παρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας, εντούτοις χρησιμοποιούμε στον καθημερινό λόγο, εκφράσεις αυτούσιες, προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική. Αυτές αποτελούν την απόδειξη ότι η γλώσσα είναι το μοναδικό πολιτισμικό κληροδότημα, το οποίο παραμένει ανεπηρέαστο από το χρόνο


Είναι λοιπόν χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε, από που προέρχονται και από ποιούς ελέχθησαν για πρώτη φορά.


- Αιδώς Αργείοι: όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.


Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)


- Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο.

(Θουκυδίδης – Γ 11)


- Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση.


Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη πλοκή του έργου και στο οποίο κατά τη διάρκεια της παράστασης εμφανιζόταν ένας Θεός επάνω σε εναέρια κατασκευή (γερανός).


- Αρχή άνδρα δείκνυσι: όταν οι πράξεις – έργα χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο στον οποίο αναφερόμαστε. (Βίας ο Πριηνεύς – Σοφοκλής…. Αντιγόνη 62)


- Ασκοί του Αιόλου: σε περιπτώσεις επικείμενων δεινών – καταστροφών.


Ο Αίολος έδωσε έναν ασκό στον Οδυσσέα ο οποίος περιείχε ανέμους. Όταν λοιπόν οι σύντροφοι του Οδυσσέα άνοιξαν τον ασκό, απελευθερώθηκαν οι άνεμοι και παρέσυραν το πλοίο στο νησί των Λαιστρυγόνων. (Ομήρου Οδύσσεια Κ 1-56)


- Αχίλλειος πτέρνα: αδύνατο σημείο


Η φράση προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα, σύμφωνα με τον οποίο, όταν τον βύθιζε στο αθάνατο νερό η μητέρα του, επειδή τον κρατούσε από τη φτέρνα, στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του παρέμεινε θνητός.


- Βίος αβίωτος : ζωή ανυπόφορη.

(Χίλων Ο Λακεδαιμόνιος)


- Γαία πυρί μειχθήτω: σε περιπτώσεις καταστροφής, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση.


- Γη και ύδωρ: υποδηλώνει περιπτώσεις υποταγής , πλήρους υποχώρησης, παράδοσης άνευ όρων.


Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γη και ύδωρ σε ένδειξη υποταγής.

(Ηροδότου Ιστορία V 17-18)


- Γόρδιος δεσμός: αναφέρεται σε περιπτώσεις δύσκολων προβλημάτων (άλυτων).


Η φράση λέγεται σε περιπτώσεις δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν προσπάθησε να λύσει ένα πολύπλοκο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό» τον οποίον σύμφωνα με τον χρησμό όποιος τον έλυνε θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας.

(Αρριαννού 11 3)


- Δαμόκλειος σπάθη: απειλητικές καταστάσεις


Η φράση προέρχεται από επεισόδιο που συνέβη μεταξύ του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου και του Δαμοκλή, ενός αυλικού κόλακα , όταν ο πρώτος θέλοντας να δείξει στο Δαμοκλή πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο, ενώ από πάνω του κρεμόταν ξίφος σε μια τρίχα αλόγου.


- Διέβην τον Ρουβίκωνα : σε περιπτώσεις που λαμβάνεται μία παράτολμη απόφαση.


Η φράση αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος όταν το 49 π.Χ. αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο στην Ιταλία, πέρασε με το στρατό του τον ποταμό Ρουβίκωνα κατευθυνόμενος προς την Ρώμη.


- Δούρειος Ίππος: αναφέρεται σε περιπτώσεις δολιότητας, ή δώρων τα οποία υποκρύπτουν δόλο.


Η φράση προέρχεται από τον Όμηρο και αναφέρεται κατά την περίοδο των Τρωικών πολέμων τότε που οι Έλληνες ενώ χάρισαν στους Τρώες ξύλινο άλογο μεγάλων διαστάσεων ως αφιέρωμα στους Θεούς, στο εσωτερικό του ήταν κρυμμένοι ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, οι οποίοι άνοιξαν τις πύλες της Τροίας στους υπόλοιπους Έλληνες

(Ομήρου Οδύσσεια λ 529)


- Δρακόντεια μέτρα: αναφέρεται σε περιπτώσεις λήψης αυστηρών – σκληρών μέτρων


Η φράση προέρχεται από τον Δράκοντα (7ος αιώνας π.Χ) αρχαίο νομοθέτη των Αθηνών, ο οποίος ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε.


- Eξ απαλών ονύχων: αναφέρεται στην νηπιακή ηλικία κυριολεκτικά, ή σε παλαιότερη χρονική περίοδο μεταφορικά.


Η φράση χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη νηπιακή ηλικία κατά την οποία ο άνθρωπος έχει μαλακά νύχια.


- Έπεα πτερόεντα: αερολογίες, αβάσιμα επιχειρήματα.


Ομηρική έκφραση βασισμένη στην αντίληψη ότι τα λόγια όταν εκστομίζονται τα παίρνει ο αέρας.

(Ομήρου Ιλιάδα Α 201)


- Επί ξυρού ακμής : στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο.


Ομηρική φράση η οποία ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη στην προσπάθειά του να τον παροτρύνει για συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον των Τρώων.

(Ομήρου Ιλιάδα Κ 173)


- Εκατόμβη: Θυσία με πολλά θύματα, μεγάλη απώλεια.


Εκατόμβη στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την θυσία

κατά την οποία γινόταν προσφορά από εκατό βόδια στους θεούς.

(Ομήρου Ιλιάδα Α 65)


- Ες αύριον τα σπουδαία: Αργότερα θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά ζητήματα – θέματα, αναβολή.


Τη φράση είπε ο Θηβαίος Αρχίας, όταν έλαβε το γράμμα που τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει από τον Πελοπίδα.

(Πλουτάρχου Πελοπ. 10)


- Ή ταν ή επί τας : Ή θα την φέρεις νικητής (ασπίδα) ή θα σε φέρουν επάνω της νεκρό……………..ή θα επιτύχουμε, ή θα αποτύχουμε.


Τη φράση έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο.

(Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ.16)


- Ήξεις αφήξεις: Λέγεται όταν κάποιος αλλάζει συνεχώς γνώμη.


Η φράση προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών « ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η θέση του κόμματος πριν ή μετά το αρνητικό μόριο ου, καθορίζει και τη σημασία του χρησμού.


- Κέρβερος: Σκληρός, ανυποχώρητος.


Προέρχεται από το ομώνυμο τέρας που φύλαγε τον Άδη και δεν επέτρεπε την είσοδο.


- Κέρας Αμαλθείας: Παραπέμπει σε πλούτο – αφθονία υλικών αγαθών.


Η φράση προέρχεται από περιστατικό όπου η Αμάλθεια έτρεφε το μικρό Δία με κέρατο κατσίκας γεμάτο γάλα και μέλι.


- Και συ τέκνον Βρούτε: Φράση που απευθύνεται σε πρόσωπα που προδίδουν την εμπιστοσύνη μας.


Την είπε ο Καίσαρας, όταν αναγνώρισε τον Βρούτο ανάμεσα στους δολοφόνους του.


- Κόπρος του Αυγείου: Συγκεντρωμένες ατασθαλίες – καταστάσεις οι οποίες δύσκολα διορθώνονται.


Η φράση προέρχεται από άθλο του Ηρακλή, κατά τον οποίο καθάρισε την κοπριά από τους στάβλους του Αυγείου.


- Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα: Λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματα και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια.


Η φράση προέρχεται από Αισώπειο μύθο σύμφωνα με τον οποίο κάποιος ισχυριζόταν ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντάς του την παραπάνω φράση.

(Αισώπου Μύθοι «Ανήρ Κομπαστής»)


- Mηδένα προ του τέλους μακάριζε : Μην βιάζεσαι να μακαρίσεις κάποιον πριν το τέλος.


Με αυτή τη φράση σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους έδειξε με υπερηφάνεια.

(Ηροδότου Ι 32 7)


- Κύκνειο άσμα: Η τελευταία ενέργεια – πράξη – έργο κάποιου.


Προέρχεται από το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατό του.

(Πλάτωνος Φαίδων 84 Ε)


- Ιστός της Πηνελόπης : Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει.


Η φράση είναι από τον Όμηρο όπου στην Οδύσσεια αναφέρεται στην Πηνελόπη η οποία ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα, θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία.

(Ομήρου Οδύσσεια τ 149)


- Κουτί της Πανδώρας : Εμφάνιση πολλών δεινών ταυτόχρονα.


Η φράση προέρχεται από τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο Δίας για να τιμωρήσει τους ανθρώπους έδωσε στην Πανδώρα ως δώρο ένα κιβώτιο γεμάτο με όλες τις συμφορές, με αποτέλεσμα μόλις το άνοιξε να βγουν όλα τα δεινά, εκτός από την ελπίδα.


- Ο κύβος ερρίφθη: Η απόφαση έχει ληφθεί.


Τη φάση είπε ο Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο.


- Προκρούστειος Κλίνη: Προσαρμογή κάποιας κατάστασης βάσει συμφέροντος


Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο Προκρούστη ο οποίος έδενε τα θύματά του σε κρεβάτι κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, προκειμένου να τους φέρει σε ίσο μήκος με το κρεβάτι.


- Μέμνησο των Αθηναίων : Μην ξεχνάς αυτόν που πρόκειται να εκδικηθείς.


Τη φράση έλεγε καθημερινά ένας υπηρέτης στο Δαρείο (κατόπιν εντολής του) υπενθυμίζοντας ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, διότι συμμετείχαν στην πυρπόληση των Σάρδεων.

Ηροδότου V 105)


- Μερίς του λέοντος : Το μεγαλύτερο μερίδιο.


(Αισώπου μύθοι «Λέων και αλώπηξ»)


- Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας : Όταν λέγονται ήδη γνωστά πράγματα


Η φράση λέγεται διότι στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν γνωστή, σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π. (Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301)


ellinonpaligenesia


The post Φράσεις της Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιούμε εδώ και αιώνες! appeared first on hellasforce.



Εορτασμός της Αρμάτας στις Σπέτσες

Πλήθος εορταστικών εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκαν και φέτος στο όμορφο νησί των Σπετσών στο πλαίσιο του εορτασμού της Αρμάτας από τις 8 έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2014.


Η Αρμάτα αποτελεί θεσμό όχι μόνο των Σπετσών, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Παραπέμπει στη Ναυμαχία των Σπετσών που έλαβε χώρα στις 8 Σεπτεμβρίου 1822. Ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης αψηφώντας τον κίνδυνο έφτασε στην τουρκική ναυαρχίδα και κατάφερε να της βάλει φωτιά με αποτέλεσμα να βουλιάξει μπροστά στο λιμάνι. Η ενέργεια αυτή υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της ναυμαχίας καθώς ανάγκασε τον εχθρό σε άτακτη φυγή.


Ο εορτασμός της Αρμάτας έχει κάθε χρόνο στο επίκεντρό του την αναπαράσταση της ναυμαχίας, με πυρπόληση ομοιώματος τουρκικής ναυαρχίδας. Παράλληλα, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η επέτειος γιορτασθηκε με πλήθος πολιτιστικών, κυρίως, εκδηλώσεων για μικρούς και μεγάλους.


Ο φετινός εορτασμός της Αρμάτας περιλάμβανε μεταξύ άλλων θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής, χορευτικά προγράμματα και εκθέσεις. Οι εκδηλώσεις θα κορυφώθηκαν με την αναπαράσταση της ναυμαχίας το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της αναπαράστασης στο λιμάνι του νησιού, εξιστορήθηκαν τα γεγονότα της ιστορικής εκείνης ημέρας και η ατμόσφαιρα ήταν συγκινητική. Μετά την πυρπόληση της ναυαρχίδας, ο ουρανός φωτίσθηκε από φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα!


Στο νησί έχουν καταπλεύσει και δεκάδες εντυπωσιακά ιστιοπλοϊκά,

Ακόμη, ανοιχτά των Σπετσών δεσπόζει μία φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού.


The post Εορτασμός της Αρμάτας στις Σπέτσες appeared first on hellasforce.



15/09/1904. Θάνατος του Θεόδωρου Μόδη (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Θεόδωρος Μόδης, από τα βασικά μέλη της Ελληνικής Επιτροπής Άμυνας Μοναστηρίου, που είχε συσταθεί με σκοπό την αυτοάμυνα του μακεδονικού ελληνισμού, σκοτώνεται από τους κομιτατζήδες σε ενέδρα μέσα στην πόλη.


2


Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1904 ο Θεόδωρος Μόδης, κορυφαίος παράγων του Ελληνισμού στο Μοναστήρι, ένθερμος Έλληνας Πατριώτης, δολοφονείται σε ενέδρα που του είχαν στήσει Βούλγαροι κομιτατζήδες μέσα στην πόλη.


Από το 1902 ο Ίων Δραγούμης διορίζεται Υποπρόξενος στο Μοναστήρι. Αμέσως κηρρύσει «Ιερήν Εκστρατεία» στην ευρύτερη περιοχή. Κατηχεί και εμψυχώνει το λαό της Δυτικής Μακεδονίας. Ορίζει διοικητικές επιτροπές σε πόλεις και χωριά. Ιδρύει και οργανώνει τη «Μακεδονική Άμυνα».


3


Στα αυτά πλαίσια την Άνοιξη του 1903, σχηματίζεται στο Μοναστήρι η πρώτη επιτροπή, η «Μακεδονική Φιλική Εταιρεία» από τον Αργύριο Ζάχο, τον Θεόδωρο Μόδη και τον Θεόδωρο Καπετανόπουλο. Σκοπός ήταν να πειστεί η Κυβέρνηση Θεοτόκη να ενισχύσει την ένοπλη άμυνα των Ελλήνων της Μακεδονίας.


Για την πατριωτική του δράση ο Θεόδωρος Μόδης, πατέρας του συγγραφέα και Μακεδονομάχου Γεωργίου Μόδη, μπαίνει στο στόχαστρο των Βουλγάρων και περνάει στην αθανασία ένα μήνα πριν την προδοσία και τον πρόωρο χαμό του πρωτομακεδονομάχου Παύλου Μελά.


Την κηδεία του Θεόδωρου Μόδη στο Μοναστήρι παρακολούθησαν χιλιάδες Έλληνες (φωτο) που ακολούθησαν τη σωρό του στην τελευταία της κατοικία, μετατρέποντας την σε ένα αυθόρμητο εθνικό συλλαλητήριο…


1



The post 15/09/1904. Θάνατος του Θεόδωρου Μόδη (ΒΙΝΤΕΟ) appeared first on hellasforce.



Μνήμες της οικογένειάς μου από το διωγμό του μικρασιατικού Ελληνισμού από το τουρκικό κράτος στις αρχές του 20ου αιώνα

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΕΩΡΓ. κΑΡΑΤΖΑ

Θεολόγου – Καθηγητή

του Γυμνασίου Καρδαμύλων Χίου


Ομιλία που εκφωνήθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος. Κυριακή 14 – 9 – 2014


Αιδεσιμολογιότατε, σεβαστοί πατέρες, αξιότιμες αρχές του νησιού μας, κυρίες και κύριοι.


Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 304 του 2001 (Φ.Ε.Κ 207/τ.Α/21-9-2001) καθιερώθηκε η 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα τιμής και μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος και έχει καθοριστεί με κάθε λεπτομέρεια το περιεχόμενο και ο τρόπος οργάνωσης των εκδηλώσεων για την ημέρα αυτή. Οι εκδηλώσεις που διοργανώνονται σήμερα έχουν ως κύριο σκοπό να τονίσουν ιδιαίτερα και να υπενθυμίσουν τα γεγονότα της δραματικής εκείνης περιόδου των διωγμών και του ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος.


Στόχος των εκδηλώσεων αυτών δεν είναι και δεν πρέπει να είναι η καλλιέργεια αισθημάτων μίσους και εκδικητικότητας προς τους γείτονες μας Τούρκους. Οφείλουμε να ενημερώσουμε και να διδάξουμε, τόσο την ελληνική, όσο και την τουρκική νέα γενιά για τα λάθη του παρελθόντος, ούτως ώστε αυτά να μην επαναληφθούν στο εγγύς μέλλον από τους ίδιους. Έχουμε ευθύνη να τους μιλήσουμε για τις τραγικές συνέπειες ενός πολέμου και κυρίως για τα αγαθά της ειρήνης για την επικράτηση της οποίας πρέπει να αγωνίζονται στη ζωή τους.


Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα και την οικογένειά μου το ότι επιλέχθηκα από την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου και την Αντιπεριφέρεια Χίου για να μιλήσω τη σημερινή ημέρα, γιατί ζούμε σ’ ένα σπίτι γεμάτο μικρασιατικές μνήμες. Η προγιαγιά μου Υπατία (Αργυρώ) Σαμιωτάκη – Φώτη, η οποία απεβίωσε το 1998, έζησε τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής της στην Κρήνη της Μικράς Ασίας, την πόλη που οι Τούρκοι σήμερα ονομάζουν Τσεσμέ. Πάντα μας μιλούσε για τη διαβίωση της εκεί. Είχε φέρει δε μαζί της και μια εικόνα της Παναγίας το Ρόδον το Αμάραντον, την οποία λειτουργούσε κάθε χρόνο στην εκκλησία της γειτονιάς μας (σήμερα την λειτουργεί η εγγονή της στον ιερό ναό Παναγίας Ευαγγελιστρίας Χίου). Αλησμόνητος θα μου μείνει ο τρόπος σωτηρίας εκείνης και των συγγενών της τις τραγικές εκείνες ημέρες του 1922. Ο πατέρας της έβγαλε τις πόρτες του μόλις ανεγερμένου εξοχικού τους για να τις μετατρέψει σε πλεούμενα με τα οποία θα περνούσε τα μέλη της οικογένειάς του στη Χίο. Σ’ αυτούς που επιμένουν να μιλάνε για συνωστισμούς έχω να τους πω ότι η προγιαγιά μου γλίτωσε το τουρκικό μαχαίρι κρατώντας το χέρι της μικρόσωμης θείας της και περνώντας επί μία εβδομάδα κάτω από τα άλογα του ελληνικού στρατού, τα οποία ήταν έτοιμα να επιβιβαστούν στα πλοία για την Ελλάδα.


Κάθε μέρα βλέπω στο σαλόνι του σπιτιού μου δύο φωτογραφίες που έχουν καντρώσει οι γονείς μου και προέρχονται από τη ζωή προγόνων μου στη απέναντι από τη Χίο μικρασιατική ακτή. Η μία αφορά την κηδεία της μητέρας της προγιαγιάς μου, η οποία απεβίωσε το 1914 σε νεαρή ηλικία κατά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της στην Κρήνη της Μικράς Ασίας. Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει τον θείο της προγιαγιάς μου, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού και ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα από τραίνο κατά λάθος κατά την ώρα του καθήκοντος όταν ο ελληνικός στρατός υποχωρούσε τον Σεπτέμβρη του 1922 άτακτα μετά την συντριβή που υπέστη από τα τουρκικά στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ. Βρισκόμασταν πια στο τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας που ξεκίνησε το 1919 και κατέληξε στην ολοκλήρωση του πολυετούς σχεδίου των τουρκικών αρχών, σουλτανικών και κεμαλικών για τη γενοκτονία και το διωγμό του ακμάζοντος οικονομικά και πολιτισμικά ελληνισμού της Μικράς Ασίας.


Σήμερα, 92 χρόνια μετά μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού έθνους, καθώς για πρώτη φορά ο ελληνικός κόσμος περιορίστηκε στα γεωγραφικά όρια του στενού ελλαδικού χώρου.


Δεν πρέπει ποτέ εμείς οι νεοέλληνες να λησμονήσουμε ότι ο μικρασιατικός χώρος είχε πάντα ιδιαίτερη σημασία για τον Ελληνισμό, μιας και αποτέλεσε το λίκνο της ελληνικής φιλοσοφίας, των επιστημών, των τεχνών και της Ορθοδοξίας. Στην Ιωνία αναπτύχθηκε η Ιωνική Φιλοσοφική Σχολή, η οποία θεμελίωσε τη δυτική σκέψη. Ο Θαλής, ο Ηράκλειτος, ο Δημόκριτος, ερεύνησαν το φυσικό κόσμο, την κίνηση και την ύλη διαμορφώνοντας τη βάση της δυτικής επιστήμης.


Αλλά και μετά τη ρωμαϊκή και την οθωμανική κατάκτηση, η μικρασιατική χερσόνησος υπήρξε το κέντρο του ελληνικού κόσμου, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Ο χριστιανισμός, βρήκε γόνιμο το έδαφος στην ελληνική Μικρά Ασία, και αναπτύχθηκε. Εκεί αναπτύχθηκε επίσης και η φιλοσοφική χριστιανική σκέψη μέσω των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, ενώ ορισμένα από τα μεγαλύτερα μοναστήρια του ελληνικού ορθόδοξου κόσμου βρίσκονταν στη βόρεια Μικρά Ασία, στον ιστορικό Πόντο.


Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Τους τελευταίους τρεις μήνες το νησί μας, η Χίος έχει δεχτεί και πάλι, όπως και το 1922, ένα συνεχώς διογκούμενο κύμα μεταναστών μη ομοεθνών μας αυτή τη φορά, οι οποίοι με την ανοχή των τουρκικών αρχών (άραγε γιατί;) έρχονται παράνομα διαπλέοντας το θαλάσσιο στενό από την απέναντι τουρκική πλέον χερσόνησο της Ερυθραίας με φουσκωτές λέμβους ή άλλου είδους πλοία. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών προέρχονται κυρίως από την εμπόλεμη περιοχή της Συρίας από την οποία στην κυριολεξία απέδρασαν οι συνάνθρωποί μας αυτοί για να σώσουν τη ζωή τους από βέβαιο φρικτό θάνατο. Πρόκειται για θύματα των γεωπολιτικών παιχνιδιών και των οικονομικών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων της γης. Στα κέντρα κράτησης των μεταναστών του νησιού μας επικρατεί το αδιαχώρητο και οι συνθήκες υγιεινής είναι στα όρια τους, καθώς δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για τη φιλοξενία ενός τόσο μεγάλου αριθμού μεταναστών. Οι αρμόδιες υπηρεσίες και η τοπική κοινωνία της Χίου έχει αναλάβει ένα φορτίο, το οποίο δυσκολεύεται να σηκώσει οικονομικά. Την ίδια ώρα η οικονομική βοήθεια μέσω της Frontex μειώνεται συνεχώς. Σε λίγες μέρες ο καιρός θα χαλάσει και οι συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στα κέντρα κράτησης θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο. Καλώ, λοιπόν, την Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας ως χώρα είμαστε μέλος να αναλάβει τις ευθύνες της και να ρίξει το βάρος που της αναλογεί στο ζήτημα της προνοιακής αντιμετώπισης των μεταναστών. Καλώ, επίσης, τις εμπόλεμες δυνάμεις και τους μεγάλους της γης να πράξουν τα δέοντα για να σταματήσει το συντομότερο δυνατό ο πόλεμος και να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στις εστίες τους και στα ειρηνικά τους έργα. Επουδενί δεν θέλω να δω μικρά παιδιά να πεθαίνουν από ασιτία ή άλλες επιδημικές ασθένειες. Η οικογένεια μου έχει βιώσει παρόμοιες καταστάσεις κατά των πρώτο διωγμό 30.000 Ελλήνων της Ερυθραίας από τους Τούρκους το 1914 με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και την διαμονή τους για τέσσερα χρόνια σε σκηνές σε διάφορα μέρη της Χίου. Ο ηλικίας λίγων μηνών αδερφός της συγχωρεμένης της προγιαγιάς μου πέθανε τότε από ασιτία, καθώς δεν κατέστη δυνατή η τροφοδοσία του σε γάλα.


Κλείνοντας, ας ευχηθούμε όλοι μαζί, η θάλασσα του Αιγαίου που χωρίζει το αγαπημένο μας νησί της Χίο με την απέναντι μικρασιατική ακτή από την οποία διέπλευσαν με κάθε μέσο οι βιαίως ξεριζωμένοι από τον τουρκικό εθνικισμό πρόγονοι μας να γίνει η γέφυρα που θα ενώσει τους δύο λαούς και θα συσφίξει τις μεταξύ τους σχέσεις προς όφελος και των δύο. Θα θελήσει άραγε η τουρκική πλευρά που η κυριαρχούσα τάση της εμφορείται από τις αρχές και τις αξίες του νεοοθωμανισμού να κάνει τα απαραίτητα βήματα προσέγγισης, όπως κι εκείνα που έχει κάνει η ελληνική πλευρά; Γιατί φυσικά και δεν φτάνει η επαναλειτουργία για τουριστικούς πρωτίστως λόγους, αλλά και πολιτικούς (επαναλειτουργία τζαμιών στην Αθήνα και αλλού), των ναών του αγίου Βουκόλου στη Σμύρνη και του αγίου Χαραλάμπους στην Κρήνη (Τσεσμέ). Χρειάζονται και άλλα στιβαρά βήματα σε άλλους τομείς. Το μέλλον θα δείξει.


The post Μνήμες της οικογένειάς μου από το διωγμό του μικρασιατικού Ελληνισμού από το τουρκικό κράτος στις αρχές του 20ου αιώνα appeared first on hellasforce.



ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Μείνετε ενημερωμένοι μόνο με ένα Like

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Όποιος από τους φίλους θέλει να μπει στην ομάδα του greekalert μπορεί να επικοινωνήσει στο greekalert@gmail.com

** Στην σελίδα παρουσιάζονται διαφημίσεις προερχόμενες από το google adsense. Το greekalert δεν σχετίζεται με καμία από αυτές, πρόκειται για τυχαίες επιλογές της google.

Ειδησεις