Τα άρθρα του greekalert

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Η συντριβή των Βουλγάρων στην Αγχίαλο (763 μ.Χ.)

του Παντελή Καρύκα

Συγγραφέα – Hellasforce.com


Στα τέλη της άνοιξης του 763 μ.Χ. ο Βούλγαρος τσάρος Τέλετς εισέβαλε στα βυζαντινά εδάφη στη Θράκη, καίγοντας και λεηλατώντας. Στο άκουσμα της είδησης ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε’ ο Ίσαυρος, συγκέντρωσε τα αυτοκρατορικά τάγματα και, από την Κωνσταντινούπολη, κινήθηκε προς συνάντηση των επιδρομέων, με τη βοήθεια του στόλου, στα πλοία του οποίου μεταφέρονταν ο στρατός, για να κερδηθεί χρόνος, αλλά και για να κατορθώσει να βρεθεί, αν αυτό ήταν δυνατό, στα νώτα του αντίπαλου στρατού.


Οι Βούλγαροι όμως πληροφορήθηκαν τις κινήσεις του αυτοκράτορα και αποσύρθηκαν στα βουνά, βορειοδυτικά της πόλης της Αγχιάλου, φρουρώντας όλα τα ορεινά περάσματα. Παρόλα αυτά η ματαιοδοξία του Βούλγαρου τσάρου τον έκανε να αφήσει τις ισχυρές του θέσεις και να διακινδυνεύσει να δώσει μάχη στον κάμπο έξω από την Αγχίαλο με τον Κωνσταντίνο. Είχε από ότι φαίνεται, ενισχυθεί και με τμήματα Σλάβων πεζών υπηκόων του.


Η μάχη που δόθηκε ήταν ιδιαίτερα πολύωρη και αιματηρή. Άρχισε γύρω στις 10.00 το πρωί και έληξε ύστερα από 10 σχεδόν ώρες. Βυζαντινοί και Βούλγαροι πολέμησαν σκληρά, αλλά στο τέλος ο στρατός του Τέλετς συντρίφθηκε και ο ίδιος μόλις πρόλαβε να ξεφύγει, αντίθετα με τους περισσότερους από τους αξιωματούχους του που είτε σκοτώθηκαν, είτε αιχμαλωτίσθηκαν.


Ο Κωνσταντίνος έλαβε, πρώτος αυτός, τον τίτλο του Βουλγαροκτόνου.


The post Η συντριβή των Βουλγάρων στην Αγχίαλο (763 μ.Χ.) appeared first on hellasforce.



Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

ΙΣΧΥΡΗ ΕΛΛΑΣ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ



ΑΘΗΝΑ 4-3-2015.

Η οικονομική κρίση αποτελεί το προοίμιο μιας γενικότερης κρίσης που θα καταλήξει λίαν συντόμως στο πεδίο τής γεωπολιτικής σύγκρουσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται διεθνή τεχνικά ανακατώματα μέσα από συμμαχικούς τάχα οργανισμούς, από τυράννους δηλαδή και εκφραστές τής σιωνιστικής ηγεμονίας. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ρίξανε τις παλιές ηγεμονίες και μετακινήσανε το κέντρο βάρους στον αγγλοσαξονικό παράγοντα. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεσμεύσανε την κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών στα πλαίσια διεθνών οργανισμών και φτιάξανε κράτος σιωνιστικό. Στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο έχοντας σπείρει παντού νεοταξικές ηγεσίες και δεσμεύσει τις οικονομίες στους δικούς τους χρηματάνθρωπους, σκοπεύουν να ενώσουν τα κράτη κάτω από το δολερό σκήπτρο τής παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Οι ηρωικοί γονείς του Γρηγόρη Αυξεντίου (τα συγκλονιστικά λόγια αμέσως μετά τον θάνατό του)

Πέραν από τον αδιαμφισβήτητο ηρωισμό του ιδίου, ο οποίος αφού υπέδειξε στους συναγωνιστές του να βγουν από το κρησφύγετο λέγοντάς τους ότι ο ίδιος πρέπει να πεθάνει, φώναξε τελικά το ηρωικό «Μολών Λαβέ», μια ακόμα συγκινητική πτυχή της θυσίας του ήρωα συναντάται σαφώς στη μεγαλοψυχία των γονιών του.


Τόσο ο πατέρας του, Πιερής, όσο και η μάνα του, Αντωνού, μετά τον θάνατό του, φανέρωσαν με τον πλέον δυνατό τρόπο τι σημαίνει να έχεις ιδανικά, σωστή ανατροφή και παιδεία.


Καταρχήν, ο πατέρας τους, ο οποίος βγαίνοντας από το νεκροτομείο ήταν χαμογελαστός. Είχε ένα χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο, σύμφωνα με μαρτυρία του δικηγόρου Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, έστω κι αν γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τι αντίκρυσε εκεί μέσα. Μπαίνοντας όμως στο αυτοκίνητο, με κατεύθυνση από το κοιμητήριο προς τη Λευκωσία, ο Πιερής άρχισε να κλαίει. Ρωτώντας ο δικηγόρος τον Πιερή γιατί άρχισε ξαφνικά ν κλαίει, απάντησε ως εξής: «Όχι γιε μου, να μην μας βλέπουν οι ‘σκύλοι’ να κλαίμε» (βλέπε βίντεο, από 6:15 και έπειτα).



Η Αντωνού Αυξεντίου, από την άλλη, τα είπε όλα στον επικήδειο της:


«Μια μάνα τέτοιου ήρωα

εν προσβολή να κλάψει,

προσβάλλει τον λεβέντη της,

τζιείνον που θ’ απολάψει.


Χαλάλιν της Πατρίδος μου

ο γιος μου, η ζωή μου,

τζι αφού εν επαραδόθηκεν

τζι έμεινεν τζι εσκοτώθηκεν

ας έσιει την ευτζήν μου».


Τον επικήδειο της Αντωνούς μελοποίησε, ως γνωστό, ο Γιώργος Θεοφάνους, ενώ η Μαρινέλλα ερμήνευσε συγκλονιστικά το τραγούδι στην παράσταση – δισκογραφική δουλειά «Τραγουδώ το νησί μου».



* Στη φωτογραφία, μαζί με τους γονείς του ήρωα, απεικονίζεται και η σύζυγός του Βασιλική.


city.sigmalive.com


The post Οι ηρωικοί γονείς του Γρηγόρη Αυξεντίου (τα συγκλονιστικά λόγια αμέσως μετά τον θάνατό του) appeared first on hellasforce.



3 Μαρτίου 1957…

Σαν σήμερα 3 Μαρτίου 1957.


Κολλημένος στο ραδιόφωνο του φοιτητικού μου δωματίου στη συνοικία Ζωγράφου της Αθήνας άκουσα για τον ηρωικό θάνατο του Έλληνα ήρωα της Κύπρου Γρηγόρη Αυξεντίου, υπαρχηγού του Γεωργίου Γρίβα Διγενή στην ΕΟΚΑ.


Οι άγγλοι είχαν πιστέψει ότι…


ο ήρωας Αυξεντίου θα παραδιδόταν και είχαν οργανώσει μεταφορά κινηματογραφικών συνεργείων, δημοσιογράφων κτλ για να παρακολουθήσουν την ως πίστεψαν παράδοση του Αυξεντίου.


Και όλοι αυτοί έγιναν μάρτυρες μιας εκ των πλέον ηρωικών στιγμών του Ελληνισμού.


Που οι πολυπληθείς άγγλοι που τον είχαν περικυκλώσει μετά από προδοσία το κρησφύγετο του και μετα από μάχη δέκα ωρών, μόνος με ένα σύντροφο του, μη μπορώντας να τον αντιμετωπίσουν και μετά από πολλές απώλειες που είχαν τον έκαψαν άνανδρα ζωντανό.


«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

Γρηγόρης Αυξεντίου.


Δείτε από το 1:09:17 του κατωτέρω βίντεο σε πραγματική απεικόνιση της απαράμιλλης ηρωικής μάχη, την άρνηση παράδοσης του, την αδυναμία αντιμετώπισης του από τους Άγγλους που είχαν πολλά θύματα, που τελικά προέβησαν στην εγκληματική και απάνθρωπη ενέργεια να τον κάψουν ζωντανό. Θα νιώσετε πραγματική Εθνική υπερηφάνεια.


Ευριπίδης Μπίλλης



The post 3 Μαρτίου 1957… appeared first on hellasforce.



Ο θάνοτος του Αετού…!

3 Μαρτίου 1957, Κυριακή, τελευταία αποκριά, «Σήκωση», η μέρα θανάτου του Αετού. Ο ιερέας των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας, Παπαντώνιος Ερωτοκρίτου, γράφει πώς είδε και κήδεψε, στις 4 Μαρτίου 1957, τον Αυξεντίου:


«Εντύπωσιν μου έκαμεν ο νεκρός του Αυξεντίου. Ο άνθρωπος που με συνώδευεν από την εκκλησίαν προς το κοιμητήριον, μου είπεν Αγγλικά «νόου φέιζ», δεν έχει πρόσωπο. Αμέσως εννόησα τι ήθελε να πη. Επειδή εγνώριζεν ότι φιλούσα τους νεκρούς ήρωας, ήθελε να με προλάβη και να μου πη ότι δεν είχε πρόσωπον ο Αυξεντίου για να τον φιλήσω. Όταν τελείωσα την ακολουθίαν, του είπα να ανοίξη το φέρετρον και το άνοιξε. Μετά δυσκολίας ξεσκέπασα μέρος του άνω μέρους του νεκρού, γιατί το σκληρό πανί, που του έβαλαν για σάβανο, εκόλλησε στο πολτοποιημένο σώμα. Δεν ξεχώριζε ούτε πρόσωπον, ούτε λαιμός. Εφαίνετο σαν μια μάζα από κρέας με πηχτό αίμα μαυρισμένο…».


Φυσάει βοριάς, το πεύκο ξεριζώνεται από τα σύννεφα.


Σκίζονται οι πέτρες, κατρακυλάει το βουνό σαν χαρτί, ανεμοδέρνεται στον άνεμο. Πήρε φωτιά ο ήλιος, πήρε φωτιά η γη. Βροντάει απ” άκρη ως άκρη. Ο κεραυνός γρατσουνάει τον ουρανό. Ένα παλληκάρι αγωνίζεται για την Λευτεριά, ένα παλληκάρι αθάνατο πεθαίνει. Σπάει ο βοριάς. Οι πέτρες στέκουν και το βουνό αγναντεύει. Θλιμένα ο ήλιος αγναντεύει τη γη που κοιμάται στο φλοιό της. Η δόξα δυσθεόρατη αναμένει, δίνει ψυχή, δίνει φωτιά στους άλλους που ετοιμάζονται να πάρουν την Λευτεριά στα χέρια τους, με το αίμα.


Στις 3 Μαρτίου 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία πληροφορήθηκαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά. Το περικύκλωσαν με αυτοκίνητα και ελικόπτερα, μετά από πολύωρη μάχη και αρκετούς νεκρούς Άγγλους έριξαν βενζίνη στο κρησφύγετο και τον έκαψαν ζωντανό. Το καμένο σώμα του θάφτηκε στις 4 Μαρτίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως τα φυλακισμένα μνήματα από τους Άγγλους στρατιώτες.


Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στην κατεχόμενη, σήμερα, Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και το Ελληνικό Γυμνάσιο Aμμοχώστου. Σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Aξιωματικών της Ελλάδας και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, με το βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού. Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1953, ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και εθνική δράση. Αρχές Ιανουαρίου του 1955 ο Γρηγόρης Αυξεντίου μυήθηκε στον αγώνα από τον Ανδρέα Αζίνα που σπεύδει να τον συναντήσει στην Ελλάδα κατώπιν οδηγιών του αρχηγού Δηγενή.


Διωκόμενος από τους Άγγλους, κρύβεται σε βουνά και μοναστήρια. Σε ένα από αυτά, την Αχειροποίητο (στην περιοχή του Πενταδάκτυλου), νυμφεύεται κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλική, τον Ιούνιο του 1955. Χτυπά διαρκώς αγγλικούς στόχους στις βορινές, αλλά και τις νότιες πλαγιές του Πενταδακτύλου.


Οι μάχες διαδέχονται η μια την άλλη: Αγύρτα, Λάπηθος, Πεδουλάς, Δευτερά. Στη μάχη των Σπηλιών, στις 11 Δεκεμβρίου 1955, οι Άγγλοι άφησαν πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Πολλά και τα κουφάρια που οι αποικιοκράτες αναγκάστηκαν να μετρήσουν στα Χανδριά, το Μάρτιο του 1956. Εκεί έπεσε ένας από τους καλύτερους συντρόφους του Αυξεντίου, ο Χρήστος Τσιάρτας. Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα να αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος».


Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.


Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σε εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν να αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει κρησφύγετο ένα χιλιόμετρο απο το μοναστήρι στη πλαγιά του βουνού μέσα στις «λατζιές». Ο αγογιάτης Πέτρος, άνθρωπος αγράμματος, οδηγεί τους Άγγλους στο κρησφύγετο. Οι Άγγλοι καλούν τους αντάρτες ονομαστικά να βγουν έξω. Ο άνδρας, θρύλος της ΕΟΚΑ, προαισθανόμενος το τέλος, διατάζει τους συντρόφους του να εξέλθουν από το κρησφύγετο και να παραδωθούν. Εκείνοι αρνούνται. Οι στιγμές είναι δραματικές.


Ο «Μάστρος» ξαναπροστάζει: «εβγάτε έξω». Υπακούουν και μένει μόνος του. Εγώ – τους είπε – θα πολεμήσω και θα πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω. Επανέλαβε το πρέπει να πεθάνω τέσσερις φορές και κάθε φορά που το επαναλάμβανε φωτιζόταν το πρόσωπο του περισσότερο από μια λάμψη υπερκόσμια και ακτινοβόλα. Ακολουθεί τιτανομαχία. Ένας Έλληνας μέσα σε μια σπηλιά, αμύνεται ηρωικά εναντίον ενός σχεδόν συντάγματος πεζικού με βαρύ οπλισμό. Οι Άγγλοι ουρλιάζουν και καλούν τον Αυξεντίου να βγει έξω. Ο Άγγλος δεκανέας Μαράιν πήγε στην είσοδο και τον κάλεσε να παραδοθεί. Μα ριπή ακούστηκε και ο Άγγλος σωριάστηκε κάτω. Ένας Άγγλος αξιωματικός έρριψε μια χειροβομβίδα στο κρησφύγετο που εξερράγηκε χωρίς αποτέλεσμα.


Συνεχίζουν να καλούν τον Αυξεντίου να βγει. Ένας από τους συντρόφους του ο Αυγουστής Ευσταθίου, στράφηκε στους Άγγλους και τους είπε: -Αφού τον σκοτώσατε τι φωνάζετε. Τότε ένας Άγγλος τον σπρώχνει στο κρησφύγετο να βγάλει το νεκρό Αυξεντίου. Ο Αυγουστής σύρεται στο κρυσφήγετο, μπαίνει μέσα και φωνάζει στα αγγλικά: Come on, we are two now. Ελάτε, τώρα είμαστε δυο. Στις εκκλήσεις των Άγγλων να παραδοθεί, ο «Λεβεντονιός»της Λύσης απαντά: «Μολών λαβέ». Και ο Λεωνίδας ανασταινόταν πάνω στα βουνά της μαρτυρικής Κύπρου…


Περνούν δέκα ώρες. Οι σφαίρες πέφτουν σαν χαλάζι. Πάνω από 40 οι νεκροί Άγγλοι. Βρέχουν την περιοχή του κρυσφηγέτου με βενζίνη και βάζουν φωτιά. Κόλαση πυρός. Ο Αυγοστής επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται. Οι εμπρηστικές βόμβες των μισελλήνων του Λονδίνου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος. Ώρα 2 μ.μ. της 3ης Μαρτίου 1957.


Έτσι έφυγε ο ήρωας Γγηγόρης Πιερή Αυξεντίου. Το καρβουνιασμένο του σώμα τάφηκε στις 4 Μαρτίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας.


Ντίνος Ορφανός ΤΡιμίκλινη


The post Ο θάνοτος του Αετού…! appeared first on hellasforce.



Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

2 Μαΐου 1919 Μικρά Ασία – Το προανάκρουσμα μιας καταστροφής

2 Μαΐου 1919 Μικρά Ασία – Το προανάκρουσμα μιας καταστροφήςτου Παντελή Καρύκα

Συγγραφέα – hellasforce


Στις 2 Μαΐου 1919, ύστερα από συμμαχική εντολή, τμήματα της Ι Μεραρχίας Πεζικού (ΜΠ) αποβιβάστηκαν στην πρωτεύουσα της Ιωνίας Σμύρνη. Άρχιζε έτσι ένας επικός αγώνας που έμελλε να διαρκέσει τρία χρόνια και να στοιχίσει, ελέω Συμμάχων και ελληνικής διχόνοιας, ποταμούς ελληνικού αίματος. Από την πρώτη κιόλας στιγμή τα ελληνικά τμήματα αντιμετώπισαν ένοπλη αντίσταση.


Το 2ο Τάγμα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων δέχτηκε πυρά καθώς παρήλαυνε στους δρόμους της Σμύρνης υπό τις επευφημίες των Χριστιανών κατοίκων της. Από τα πυρά έπεσαν νεκροί οι Εύζωνες Βασίλειος Δάλαρης και Γεώργιος Παπακώστας. Ήταν οι πρώτοι Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν στη γη της Ιωνίας.


Λόγω της αυξανόμενης έντασης, ως τον Φεβρουάριο του 1920, οι ελληνικές δυνάμεις στη Μικρά Ασία είχαν αυξηθεί σε έξι μεραρχίες. Τα δύο σώματα στρατού, το Α΄ (Ι και ΙΙ Μεραρχίες) και το Σμύρνης (ΧΙΙΙ Μεραρχία, Μεραρχία Σμύρνης, Μεραρχία Κυδωνιών και Μεραρχία Αρχιπελάγους) συγκρότησαν τη Στρατιά Κατοχής Μικράς Ασίας. Το καλοκαίρι του 1920, υπό τις ευλογίες των Συμμάχων, ο Ελληνικός Στρατός επέκτεινε τη ζώνη κατοχής προς τα βόρεια καταλαμβάνοντας την Πάνορμο, τα Μουδανιά, και την Προύσα. Στο κέντρο είχε καταληφθεί το Αξάριο, η Φιλαδέλφεια, και το Σαλιχλή.


Από την αρχή ωστόσο παρουσιάστηκαν πρακτικές δυσκολίες. Η πρώτη αφορούσε τον ανεφοδιασμό του στρατού σε συνδυασμό με την πανσπερμία του υλικού. Υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικοί τύποι τυφεκίων, τρεις διαφορετικοί τύποι πολυβόλων και πολλοί περισσότεροι πυροβόλων, αναμεμιγμένοι στις μεραρχίες.


Η δεύτερη δυσκολία αφορούσε το μήκος του μετώπου το οποίο ήταν πολύ εκτεταμένο για να κρατείται επαρκώς και η τρίτη είχε να κάνει με την ελαττωματική επικοινωνία του αρχηγείου της Στρατιάς στη Σμύρνη με τις απομακρυσμένες μονάδες της.


Ωστόσο, ως το Νοέμβριο του 1920 και παρά το φλερτ των Γάλλων και Ιταλών Συμμάχων με τον Κεμάλ, η κατάσταση εξελισσόταν σχετικά ευνοϊκά για τα ελληνικά συμφέροντα. Η εκλογική ήττα όμως του Ελευθερίου Βενιζέλου – 1η Νοεμβρίου 1920 – ήταν το έναυσμα για το ξέσπασμα της θύελλας, η οποία εντάθηκε μετά την επιστροφή του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Πολλοί φιλοβενιζελικοί αξιωματικοί, μεταξύ των οποίων και ο διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας, Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, αποχώρησαν από το στράτευμα. Οι πλέον φανατικοί κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη όπου επανίδρυσαν την οργάνωση της Εθνικής Αμύνης με σκοπό την ανατροπή του βασιλιά.


Ο ίδιος ο στρατηγός Κωνσταντίνος Νίδερ, γνωστών φιλοβενιζελικών φρονημάτων δήλωνε: «Τα αποτελέσματα των εκλογών εκείνων εδημιούργησαν ανώμαλον δια τον Στρατόν κατάστασιν.


Αξιωματικοί τινές του Μετώπου και προ πάντων ανώτατοι και ανώτεροι, σκεφθέντες ότι δεν ηδύναντο να χαίρωσι της εμπιστοσύνης της νέας κυβέρνησης εζήτησαν να τεθώσιν σε διαθεσιμότητα, αλλά παρέμειναν πιστοί στις θέσεις των. Μικρός αριθμός φανατικών αξιωματικών εγκατέλειψε την θέση του, ως μη όφειλε, και προσέφυγεν εις Κωνσταντινούπολιν».


Σύμφωνα με τον μετέπειτα υπαρχηγό του επιτελείου της Στρατιάς, Ξενοφώντα Στρατηγό, προκηρύξεις της Εθνικής Αμύνης ρίπτονταν από τουρκικά αεροπλάνα στις ελληνικές γραμμές. Φυσικά η συγκεκριμένη πληροφορία ελέγχεται καθώς ο Ξ. Στρατηγός ήταν φανατικός βασιλόφρων. Εξάλλου και οι φιλοβασιλικοί αμέσως μετά την άνοδό τους στην εξουσία επανέφεραν στο στράτευμα όλους τους αποτάκτους αξιωματικούς της περιόδου 1916-17. Αλλά και οι Σύμμαχοι μετέβαλαν την πολιτική τους και από καιροσκοπικά φιλική την μετέτρεψαν σε συγκεκαλυμμένα αρχικά και ανοιχτά αργότερα, εχθρική.


Ο κεμαλικός στρατός εξοπλίστηκε με γερμανικό, γαλλικό, και ρωσικό οπλισμό. Η νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση απετέλεσε μεγάλο προμηθευτή των κεμαλικών σε κάθε είδος υλικού. Ο ίδιος ο Φρούνζε, ο μετέπειτα πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιετικού Πολεμικού Συμβουλίου, παρακολουθούσε από κοντά τις προετοιμασίες της τελικής τουρκικής επίθεσης τον Αύγουστο του 1922.


The post 2 Μαΐου 1919 Μικρά Ασία – Το προανάκρουσμα μιας καταστροφής appeared first on hellasforce.



Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΟΙΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ



ΑΘΗΝΑ 2-3-2015.

Ο θυμόσοφος λαός μας λέγει ορθά πως αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς, μην περιμένεις να σε ξύσουν οι άλλοι. Το πολύ – πολύ να γυρίσουν να σε γδάρουν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Αν μάλιστα κάνεις το λάθος να στηριχθείς στους εμπόρους ιδεών και συνειδήσεων, τότε να περιμένεις να δεις τον εκφυλισμό τον δικό σου και τής γενιάς σου. Διότι κράτος που στηρίζεται σε ξένες πλάτες και κατακερματίζει τις δυνάμεις του σε ξενόδουλα κομματικά φέουδα δεν είναι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ανεξάρτητο κράτος.

Μια απίστευτη ιστορία απόδρασης από τους Ναζί – Ο «ιπτάμενος» Νορβηγός

του Παντελή Καρύκα

Συγγραφέα – hellasforce.com


Ο Σβεν Σόμε ήταν ένας μεσήλικας Νορβηγός δημόσιος υπάλληλος, το 1940. Τον Απρίλιο του 1940 όμως οι Γερμανοί εισέβαλαν στη χώρα του και την κατέλαβαν. Ο Σόμε δεν μπορούσε να πολεμήσει, λόγω ηλικίας, αλλά, μαζί με τον αδερφό του Γιάκομπ, εντάχθηκαν στην αντίσταση. Ο Γιάκομπ συνελήφθη από τους Γερμανούς, βασανίστηκε άγρια και εκτελέστηκε, το 1943. Ο Σβεν όμως συνέχισε τον αγώνα, με ακόμα μεγαλύτερη ορμή, θέλοντας να εκδικηθεί τη δολοφονία του αδερφού του.


Το 1944 ο Σβεν Σόμε διατάχθηκε να φωτογραφίσει τις εγκαταστάσεις ελλιμενισμού των γερμανικών υποβρυχίων στη Νορβηγία, ώστε να βομβαρδιστούν από τα συμμαχικά αεροσκάφη. Ο Σόμε κατάφερε να φωτογραφίσει, επιτυχώς, τις περισσότερες από τις γερμανικές εγκαταστάσεις. Ωστόσο όταν προσπάθησε να φωτογραφίσει τη βάση του Ότεροϊ εντοπίστηκε από την αντανάκλαση του Ήλιου στον φακό της φωτογραφικής του μηχανής.


Οι Γερμανοί κατάφεραν να τον συλλάβουν.


Βασανίστηκε άγρια αλλά δεν αποκάλυψε τίποτα. Έτσι καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο μελλοθάνατος Σόμε κατάφερε πάντως, με μυθιστορηματικό τρόπο, να αποδράσει, αποφεύγοντας έξι Γερμανούς. Ωστόσο η απόδρασή του ανακαλύφθηκε και 900 Γερμανοί στρατιώτες διατάχθηκαν να τον συλλάβουν και πάλι. Ο Σβεν Σόμε κατέφυγε στα παρακείμενα δάση. Για να αποφύγει δεν τον εντοπισμό των ιχνών του στο χιόνι, δεν βάδιζε, αλλά πηδούσε, από πεύκο σε πεύκο, όταν αυτό ήταν δυνατό, καλύπτοντας μια απόσταση 300 χλμ. Διαφορετικά βάδιζε μέσα από ρυάκια και ποτάμια, για να μην εντοπιστεί, εκμεταλλευόμενος τη μορφολογία του εδάφους της πατρίδας του.


Τελικά κατέφυγε σε μια αγροικία όπου τον περιέθαλψαν, συμπατριώτες του, καθώς, στο μεταξύ, είχε υποστεί σοβαρά κρυοπαγήματα. Παρόλα αυτά, κινδυνεύοντας πάντα να συλληφθεί και το χειρότερο, να συλληφθούν μαζί του και τα μέλη της οικογένειας που τον βοήθησαν, αποφάσισε να φύγει, αφού κρύφτηκε στην αγροικία επί πέντε εβδομάδες, καθώς δεν μπορούσε να περπατήσει λόγω των κρυοπαγημάτων. Τελικά, με πλαστά χαρτιά, κατάφερε να περάσει στην ουδέτερη Σουηδία, από όπου, με τη βοήθεια της εκεί βρετανικής πρεσβείας, πέρασε στη Βρετανία.


Εκεί τιμήθηκε ακόμα και από τον εξόριστο Νορβηγό βασιλιά. Άλλωστε, αν και οι φωτογραφίες που είχε τραβήξει χάθηκαν, ο ίδιος θυμόταν καλά τις τοποθεσίες και τις αμυντικές δυνατότητες των γερμανικών εγκαταστάσεων και μετέδωσε τις πολύτιμες αυτές υπηρεσίες στις συμμαχικές υπηρεσίες.


Στη Βρετανία γνώρισε και τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε και τρία παιδιά. Επέστρεψε στην πατρίδα του μετά τη λήξη του πολέμου, όπου και πέθανε το 1961.


The post Μια απίστευτη ιστορία απόδρασης από τους Ναζί – Ο «ιπτάμενος» Νορβηγός appeared first on hellasforce.



ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Όποιος από τους φίλους θέλει να μπει στην ομάδα του greekalert μπορεί να επικοινωνήσει στο greekalert@gmail.com

** Στην σελίδα παρουσιάζονται διαφημίσεις προερχόμενες από το google adsense. Το greekalert δεν σχετίζεται με καμία από αυτές, πρόκειται για τυχαίες επιλογές της google.

Ειδησεις