Τα άρθρα του greekalert

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ



ΑΘΗΝΑ 30-7-2014.

Μάς φέρνουν στα αιματοβαμμένα από τίμιο αίμα ελληνικό εδάφη μας τούς πολιτικούς στρατούς περασμένων κατοχών. Κατοχών που αποδεδειγμένα πλέον δεν έφυγαν στην πραγματικότητα ποτέ από το κεφάλι μας, αφού οι πολιτικές κεφαλές τού τόπου δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρούνται ελληνικές. Και οι εισβολείς έρχονται είτε ως λαθρομετανάστες είτε ως γειτονικοί στρατολόγοι επίπλαστου τουρκισμού.

Ο Ζέρβας διέτασσε τα τμήματά του να συμπράξουν με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά των Γερμανών

Ο εμφύλιος ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ μαινόταν ακόμα στα βουνά της Ηπείρου εώς τις αρχές του Φεβρουαρίου του 1944. Παράλληλα βέβαια διεξάγονταν και γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε βάρος των ανταρτών και των δύο οργανώσεων (η συμφωνία μεταξύ ΕΛΑΣ-Γερμανών είχε λήξει απ΄τον περασμένο Οκτώβριο).
 Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Ζέρβα να τείνει για μία ακόμη φορά χείρα συνεργασίας στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ απέναντι στον κοινό εχθρό.
 Η παρακάτω διαταγή του που απεστάλη σε ένοπλα τμήματά του -και κοινοποιήθηκε στον ΕΛΑΣ και στους Άγγλους- είναι χαρακτηριστική:

 Η συνέχεια εδώ:  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2014/07/blog-post_29.html

Το βιβλίο που δεν έχει καταφέρει ποτέ κανείς να διαβάσει και να αποκρυπτογραφήσει [εικόνες]

Αποτελείται από 360 σελίδες και βασίζεται σε ένα φανταστικό κόσμο με άκρως σουρεαλιστικές και αφηρημένες εικονογραφήσεις. Για παράδειγμα από ένα αγαπημένο ζευγάρι προκύπτει ένας αλιγάτορας ενώ σε μια άλλη σελίδα τα ώριμα φρούτα στάζουν αίμα.


Το μυθιστόρημα ονομάζεται Codex Seraphinianus, και πρόκειται για μια εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια ενός μυστικού και ακόμη ανεξερεύνητου κόσμου. Το βιβλίο αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα αίνιγμα για τους γλωσσολόγους, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν το νόημα του αλφαβήτου που χρησιμοποιήθηκε γι αυτό το απόκοσμο παραμύθι.


Πίσω από αυτό το αλλόκοτο βιβλίο βρίσκεται ο Luigi Serafini, ένας Ιταλός καλλιτέχνης και σχεδιαστής που το εξέδωσε το 1981. Χρειάστηκαν περίπου 30 μήνες για να αρχίσει και να ολοκληρώσει την κωδικοποιημένη γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί στο βιβλίο.


Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τη σύνταξη που χρησιμοποιείται στο βιβλίο, απάντησε λέγοντας ότι πολλά από αυτά ήταν το αποτέλεσμα της «αυτόματης γραφής», και πως ήθελε να αναδημιουργήσει το συναίσθημα που βιώνουν τα παιδιά, τα οποία δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και ωστόσο κατανοούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Είναι ενδεικτική η υποδοχή του βιβλίου από εγνωσμένης αξίας συγγραφείς, όπως ο Ίταλο Καλβίνο που έγραψε εγκωμιαστικά σχόλια για τον Serafini.


Είναι πλέον δύσκολο να βρει κάποιος αντίγραφο του βιβλίου, ωστόσο διατίθεται ολόκληρο σε μορφή PDF.


codex-seraphinianus8


codex-seraphinianus7


codex-seraphinianus6


codex-seraphinianus5


codex-seraphinianus4


codex-seraphinianus3


codex-seraphinianus2


codex-seraphinianus660



Σωκράτης: Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς… Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;


1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές


2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική…


3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές…


4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα…


5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…


6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους…


7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…»


Τελικά, μήπως η μόρφωση δεν είναι τόσο θέμα πανεπιστημίων όσο..παιδείας…Και η παιδεία μεταλαμπαδεύεται κυρίως στα παιδικά χρόνια, από την οικογένεια, τις κοινωνικές συναναστροφές, το σχολείο και ότι άλλο μαθαίνει το παιδί… Μόρφωση είναι να ξέρεις να χειρίζεσαι ανόμοιες καταστάσεις, να γίνεσαι σοφότερος και να μπορείς να διαχειρίζεσαι τα πάθη σου…

Αλλά ας μείνουμε σε αυτά που είπε ο Σωκράτης, προς το παρόν..



10 θρυλικές γυναίκες – πολεμιστές που έγιναν σύμβολα τον Μεσαίωνα

Αναμφισβήτητα η Ιωάννα της Λωραίνης, πιο γνωστή ως Ζαν ντ ´ Αρκ, είναι η πιο διάσημη γυναίκα που πήρε τα όπλα και ηγήθηκε στρατού στον Μεσαίωνα… Όμως υπάρχουν και άλλες γυναίκες οπλαρχηγοί εξίσου ικανές και πετυχημένες. Ακολουθεί μια λίστα δέκα γυναικών που ανέλαβαν την αρχηγία στρατευμάτων και πολέμησαν γενναία.


1. Ιωάννα της Λωραίνης, γνωστή και ως παρθένος της Ορλεάνης


Αν και η στρατιωτική της καριέρα κράτησε μόλις κάτι παραπάνω από ένα χρόνο, η Ιωάννα της Λωραίνης είναι μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες του Μεσαίωνα. Από αγροτική οικογένεια της βορειοανατολικής Γαλλίας, η Ιωάννα στα 13 της άρχισε να βλέπει οράματα από Αγίους που της έλεγαν να εκδιώξει τις αγγλικές στρατιωτικές δυνάμεις από την χώρα της. Το 1429 κατάφερε να πείσει τον Γάλλο κυβερνήτη Κάρολο τον Ζ ´να της παραχωρήσει στρατό για να βοηθήσει την πολιορκημένη πόλη Ορλεάνη της Γαλλίας , πράγμα που το κατάφερε σε λίγες μέρες. Τους επόμενους μήνες η Ιωάννα κατάφερε να οδηγήσει τον στρατό σε νίκες κατά των Άγγλων, δίνοντας στον Κάρολο την ευκαιρία να στεφθεί βασιλιάς στην πόλη Ρενς (Reims).


Η στρατιωτική της καριέρα τερμάτισε όταν δεν κατάφερε να ανακαταλάβει το Παρίσι και τον Μάιο του 1430 συνελήφθη απο τους Άγγλους κατά την διάρκεια μιας αψιμαχίας. ´Ενα χρόνο αργότερα δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι ήταν αιρετική επειδή ισχυριζόταν ότι ήταν απευθείας υπόλογη στο θεό. Καταδικάστηκε να καεί ζωντανή. Ήταν μόλις 19 ετών. Την ώρα που καιγόταν ζήτησε να σηκώσουν τον Σταυρό για να μπορεί να τον δει μέσα από τις φλόγες. Τότε ένας Άγγλος στρατιώτης φώναξε «κάψαμε μια Αγία, είμαστε χαμένοι». 25 χρόνια αργότερα, όταν η Γαλλία είχε πια κερδίσει τον πόλεμο και αναγνώρισε την συμβολή της Ιωάννας στους νικηφόρους αγώνες, ένα νέο εκκλησιαστικό δικαστήριο αποκατέστησε την τιμή της και το 1920 ανακηρύχθηκε Αγία και προστάτιδα της Γαλλίας.


2. Η Ματθίλδη της Κανόσα


Η Ματθίλδη ή αλλιώς η Μεγάλη κόμισσα, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Μεσαίωνα, όχι μόνο της Ιταλίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Έφτασε να κατέχει το μεγαλύτερο μέρος των ιταλικών εδαφών με κέντρο την Κανόσα. Όπως και η κόμισσα της Τοσκάνης υπήρξε ηγετική μορφή στην Ιταλία για περισσότερο από 40 χρόνια. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμάχη εκκλησίας -αυτοκρατορίας. Ως ένθερμος υποστηρικτής του Παπισμού, ο μεγαλύτερος της αντίπαλος ήταν ο αυτοκράτορας Ερρίκος ο Δ ´ και ηγήθηκε πολλών εκστρατειών εναντίον του. Ένας συγγραφέας της εποχής έγραψε ότι υπήρξε γενναία και πάντα σε επαγρύπνηση και έβρισκε τρόπο να εξολοθρεύει όλους όσοι επέμεναν να μη συμμορφώνονται με τις επιταγές της.


3. Ισαβέλλα της Καστίλης


Ο Φερδινάνδος της Αραγωνίας και η Ισαβέλλα της Καστίλης, αλλιώς οι Καθολικοί Μονάρχες, ήταν ένα πανίσχυρο δίδυμο. Παντρεύτηκαν το 1469, εκείνη ήταν μόλις 18 και Φερδινάνδος ένα χρόνο νεώτερος.


Με τον γάμο τους ενώθηκαν τα δύο βασιλεία της Καστίλης και της Αραγωνίας. Ο Φερδινάνδος έκανε πιο πολύ κουμάντο στο πεδίο της μάχης, αλλά η Ισαβέλλα είχε το γενικό πρόσταγμα. Αν η περίσταση το απαιτούσε, έμπαινε και αυτή επικεφαλής. Όταν μια πολιορκία έφτανε στο τελικό στάδιο, αυτή εμφανιζόταν με πλήρη στρατιωτική εξάρτηση και πανοπλία και ηγούνταν του στρατεύματος. Κάποιες φορές μάλιστα αναλάμβανε προσωπικά το στράτευμα και στο πεδίο της μάχης με μεγάλη επιτυχία.


4. Αικατερίνη Σφόρτσα


Η Αικατερίνη υπήρξε μέλος της ηγετικής οικογένειας των Σφόρτσα του Μιλάνου. Με τον σύζυγό της Τζιρολάμο Ριάριο και με την βοήθεια του Πάπα, απέσπασε την ηγεμονία του Φορλί για αυτό και έχει τον τίτλο κόμισσα του Φορλί. Η ίδια είχε πει «αν πρέπει να χάσω επειδή είμαι γυναίκα, προτιμώ να χάσω σαν άντρας». Η Αικατερίνη ήταν μια τολμηρή γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής και είχε ενεργό ρόλο στην πολιτική του Πάπα στα τέλη του 15ου αιώνα. Κατάφερε να συντρίψει όλους τους συνωμότες της. Το 1499 ο Πάπας Αλέξανρος ο ΣΤ ´ έστειλε τον γιο του Καίσαρα Βοργία να κατακτήσει τα εδάφη της. Ήταν τέτοια η αντίστασή της στην επίθεση των Βενετών που προκάλεσε τον γενικό θαυμασμό και της χάρισε το προσωνύμιο » η τίγρης του Φορλί».


Μετά από μια σκληρή μάχη με πολλούς νεκρούς και από τις δύο πλευρές, η Αικατερίνη τελικά συνελήφθη από τον Αντώνιο Μπισέ και οδηγήθηκε στη Ρώμη. Έμεινε ένα χρόνο αιχμάλωτη και απελευθερώθηκε με επέμβαση του ίδιου του Μπισέ που την είχε συλλάβει. Κατέφυγε στην Φλωρεντία και πέθανε σε ηλικία 46 ετών από πνευμονία.


5. Λάγκερθα


Ο Δανός Ιστορικός Σάξωνας Γραμματικός αφηγείται τα γεγονότα του πολέμου ανάμεσα στον Ράγκναρ Λόντμπροκ, αρχηγό των Βίκινγκς και τον βασιλιά της Σουηδίας. Στη μάχη ξεχώρισε μία γυναίκα, η Λάγκερθα. O Σάξωνας Γραμματικός αναφέρει ότι η Λάγκερθα ήταν μια δυνατή Αμαζόνα. Αν και νέα , είχε το θάρρος μεγάλου άντρα και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή με τα μαλλιά της λυτά να ανεμίζουν. Όλοι θαύμαζαν τη γενναιότητά της και έμεναν έκπληκτοι όταν καταλάβαιναν πως ήταν γυναίκα. Ο Ράγκναρ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τα κατόρθωματά της ώστε την παντρεύτηκε. Αργότερα πολέμησε στο στρατό του. Αν και μερικοί ιστορικοί αμφισβητούν αυτή την ιστορία, υπάρχουν πολλές άλλες περιπτώσεις στην ιστορία των Βίκινγκς για ατρόμητες γυναίκες – πολεμιστές.


6. Khawlah bint al-Azwar


Η Khawlah ήταν αδερφή ενός μουσουλμάνου ηγέτη, του Zirrar κατά τη διάρκεια των πρώτων ισλαμικών κατακτήσεων στη Μέση Ανατολή κατά της Συρίας, Ιορδανίας και Παλαιστίνης τον 7ο αιώνα. Σε αρκετές περιπτώσεις έπαιρνε η ίδια τα όπλα και ριχνόταν στην μάχη. Μάλιστα, ηγήθηκε ενός στρατεύματος γυναικών κατά του στρατού της βυζαντινής αυτοκρατορίας στη μάχη του Yarmuk το 636 μ.Χ όπου και τραυματίστηκε. Εικάζεται πως πέθανε στην επιδημία πανούκλας του 639 σε νεαρή ηλικία.


7. Σικελγκάιτα του Σαλέρνο


Υπήρξε σύζυγος του ηγέτη των Νορμανδών, Robert Guiscard. H Σικελγκάιτα είναι γνωστή για τον ηγετικό της ρόλο να ανασυντάξει το στρατό των Νορμανδών που είχαν τραπεί σε φυγή στη μάχη του Δυρραχίου το 1081, ανάμεσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία με επικεφαλής τον Αλέξιο τον Κομνηνό και τους Νορμανδούς, με επικεφαλής τον Robert Guiscard. Η μάχη έληξε με νίκη των Νορμανδών. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, βυζαντινή ιστορικό και εξέχουσα μορφή της πνευματικής ζωής της αυτοκρατορίας, η Σικελγκάιτα στάθηκε μπροστά στο στρατό της που το είχε βάλει στα πόδια, προσπάθησε να τους εμψυχώσει και τους παρότρυνε να παραμείνουν στη θέση τους. Όταν είδε πως δεν μπορούσε να τους μεταπείσει, άρπαξε μία λόγχη και έκανε έφοδο εναντίον τους. Ο στρατός με την πράξη της αυτή μεταπείστηκε και γύρισε στη μάχη. Ένας άλλος χρονικογράφος αναφέρει ότι η ίδια τραυματίστηκε από βέλος κατά τη διάρκεια της μάχης, αλλά οι Nορμανδοί κατάφεραν να νικήσουν τον βυζαντινό στρατό. Έλαβε μέρος σε πολιορκίες και συμμετείχε ενεργά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του συζύγου της.


8. Ζαν Χάτσετ


Το 1472 ο Κάρολος της Βουργουνδίας ή αλλιώς Κάρολος ο τολμηρός, ηγήθηκε του στρατού των Βουργουνδίας κατά των Γάλλων στη γαλλική πόλη Μπωβαί. Όταν έκαναν την επίθεσή τους κατά των οχυρών της πόλης, οι κάτοικοι της Μπωβαί με στρατό μόλις 300 άντρες και τη βοήθεια των γυναικών αντιστάθηκαν και η μάχη έγινε σώμα με σώμα. Τότε μία Γαλλίδα, η Jean Laisne, άρπαξε ένα τσεκούρι και επιτέθηκε στον Βουργουνδό σημαιοφόρο, τον έριξε στην τάφρο και έσκισε τη σημαία του γεγονός που ενθάρρυνε τους συμπολίτες της. Για αυτό το κατόρθωμά της μετονομάστηκε σε Jean Hachette, αλλιώς Jean the Hatchet όπου hatchet σημαίνει τσεκούρι.


9. Ισαβέλλα του Κονς (Κονς -αν-Ους πόλη στη βόρεια Γαλλία)


Ο Άγγλο-Νορμανδός ιστορικός Orderic Vitalis καταγράφει μια έχθρα μεταξύ της κόμισσας Ισαβέλλας που ήταν σύζυγος του Ralph of Tosny και της Helwise, κόμισσας του Evreux γύρω στο 1090. Ο ιστορικός γράφει ότι και οι δύο γυναίκες ήταν όμορφες, έξυπνες και με πειθώ. Χειραγωγούσαν τους συζύγους τους και καταπίεζαν τους υποτελείς τους, τους οποίους τρομοκρατούσαν με διάφορους τρόπους. Αλλά μεταξύ τους είχαν πολλές διαφορές στον χαρακτήρα. Η Helwise ήταν έξυπνη αλλά σκληρή και άπληστη, ενώ η Ισαβέλλα ήταν γενναιόδωρη, χαμογελαστή, τολμηρή και γι αυτό πιο αγαπητή στον κόσμο. Στη μάχη πήγαινε στην πρώτη γραμμή με πανοπλία ανάμεσα στους άντρες ιππότες και θα μπορούσε να συγκριθεί σε γενναιότητα με την Πενθεσίλεια, την Ιππολύτη και τις άλλες Αμαζόνες.


10. Η Ιωάννα της Φλάνδρας (περιοχή βόρεια του Βελγίου)


Η Ιωάννα είναι γνωστή για την υπεράσπιση της πόλης Hennebont στη Βρετάνη, περιοχή της Γαλλίας, κατά του Καρόλου, κόμη του Βlois. Ο Κάρολος έπιασε αιχμάλωτο και φυλάκισε τον σύζυγό της και στη συνέχεια επιτέθηκε κατά της πόλης το 1342. Τότε η Ιωάννα ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην άμυνα της πόλης. Ο χρονικογράφος Jean le Blel γράφει ότι η γενναία κόμισσα ανέβηκε πάνοπλη σε ένα μεγάλο άλογο και πήγαινε σε όλους τους δρόμους της πόλης για να ξεσηκώσει και να συγκεντρώσει τον κόσμο και να οργανώσει την άμυνα της πόλης.


Ο χρονικογράφος Jean le Blel γράφει ότι η γενναία κόμισσα ανέβηκε πάνοπλη σε ένα μεγάλο άλογο και πήγαινε σε όλους τους δρόμους της πόλης για να ξεσηκώσει και να συγκεντρώσει τον κόσμο και να οργανώσει την άμυνα της πόλης. Ζήτησε από όλους, ακόμα και από τις γυναίκες, να μαζέψουν πέτρες και δοχεία ή γλάστρες γεμάτες με ασβεστόλιθο και να τα φέρουν στα τείχη της πόλης για να τα πετάξουν στο στρατό που τους πολιορκούσε. Αυτό όμως που καθόρισε την έκβαση της πολιορκίας ήταν όταν η ίδια οδήγησε 300 άντρες έξω από την πόλη και έκαψαν τον καταυλισμό του εχθρού. Για αυτόν τον άθλο πήρε τον τίτλο «η άγρια Ιωάννα». Η Ιωάννα κατάφερε να κρατήσει την άμυνα της πόλης μέχρι να έρθουν αγγλικές δυνάμεις για ενίσχυση που τελικά απώθησαν τον κόμη του Blois.



ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΧΙΛΗ





συνέχεια εδώ

Ο κρυμμένος μουσικός κώδικας στα κείμενα του Πλάτωνα

Ο Πλάτωνας, ο αρχαίος αυτός Έλληνας φιλόσοφος, ο οποίος έθεσε τις βάσεις για την δυτική φιλοσοφία και επιστήμη, χρησιμοποιούσε έναν μουσικό κώδικα για να δώσει μια μουσική δομή στα βιβλία. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται πως ανακάλυψε ο Δρ. Jay Kennedy του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.


Σε μια πενταετή μελέτη που έκανε μελετώντας τα πρωτότυπα έργα του Πλάτωνα ανακάλυψε πως μια απλή ακολουθία συμβόλων βασισμένη στις 12 νότες της Ελληνικής μουσικής κλίμακας που την έμαθε από τους μαθητές του Πυθαγόρα. «Είναι ένας μουσικός κώδικας» είπε ο Kennedy μελετώντας τα κείμενα με την βοήθεια του υπολογιστή.


Ο Άγγλος καθηγητής εξηγεί πως πίσω από το κώδικα, ίσως κρύβονται κάποια θρησκευτικά πιστεύω. « Ο καθηγητής του Πλάτωνα εκτελέστηκε ως αιρετικός και ο ίδιος ο Πλάτωνας όπως και άλλοι μαθητές του Πυθαγόρα πιστευόταν πως έκρυβαν το δόγμα τους» αναφέρει ο καθηγητής.


«Αυτό είναι μόνο η αρχή», ξεκαθαρίζει ο Kennedy και συνεχίζει: « Στην αρχαιότητα πολλοί μαθητές του Πλάτωνα έλεγαν πως στα κείμενα του βρίσκονται πολλά κωδικοποιημένα μηνύματα, κάτι όπως που απορρίφθηκε από τους σύγχρονους μελετητές. Θα χρειαστεί πολλές γενιές να ασχοληθούν με την αποκωδικοποίηση των κειμένων ώστε να βγάλουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα, καθώς υπάρχουν 2.000 σελίδες γεμάτες με κωδικοποιημένα σύμβολα.



Ένας πρώην γενίτσαρος, ο Αχμέτ Καραμανλή, ιδρύει τη δυναστεία των Καραμανλήδων…

29 Ιουλίου 1711 Ένας πρώην γενίτσαρος, ο Αχμέτ Καραμανλή, ιδρύει τη δυναστεία των Καραμανλήδων, που θα κυβερνήσει την περιοχή της Τριπολίτιδας (σημερινής Λιβύης) έως το 1835. Οι διάδοχοί του θα έρθουν σε προστριβές και διενέξεις με τους Αμερικανούς, καθώς έλεγχαν τους θαλάσσιους δρόμους της Μεσογείου.


“Οι Αμερικανοί πεζοναύτες επικεφαλής ενός μικρού στρατού Αράβων και Βερβερίνων επετέθηκαν στο λιμάνι της Ντέρνα, δυτικά της Βεγγάζης, στην Κηρυναϊκή, αργά το μεσημέρι, αφού τα αμερικανικά πολεμικά πλοία είχαν ήδη βομβαρδίσει τις άμυνες της πόλης. Μέχρι τις τέσσερις το απόγευμα η Ντέρνα είχε πέσει και η αμερικανική σημαία κυμάτιζε πάνω στα ερείπια. Τώρα, οι Αμερικανοί ήταν έτοιμοι να βαδίσουν προς την Τρίπολη”.


Αυτά, βεβαίως, συνέβησαν πριν από 207 χρόνια, τον Απρίλιο του 1804, και η ιστορία, σε γενικές γραμμές και χωρίς όλες τις λεπτομέρειες, πάει κάπως έτσι, σαν παραμύθι…


Οι πειρατές που λυμαίνονταν τότε τις θάλασσες, στις ακτές της βόρειας Αφρικής- μια περιοχή που οι Άραβες αποκαλούσαν, συλλογικά “Μαγκρέμπ”, δηλαδή η “Γη που ο Ήλιος δύει” – δρούσαν υπό την ομπρέλα προστασίας των ηγετών της εποχής. Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένα είδος “κρατικής τρομοκρατίας”.


Ο αγώνας των αμερικανών κατά των πειρατών άρχισε περίπου το 1776- όταν 13 Βρετανικές αποικίες κήρυξαν την ανεξαρτησία τους – και συνεχίστηκε για τέσσερις δεκαετίες. Ο κίνδυνος για τα αμερικανικά συμφέροντα, έγινε σαφής όταν οι πειρατές κατέλαβαν το εμπορικό πλοίο Betsey ανοικτά του Μαρόκου, τον Οκτώβριο του 1784. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, άλλα δυο πλοία – και τα πληρώματά τους- έπεσαν στα χέρια πειρατών στο Αλγέρι, αλλά παρά την στρατιωτική υπεροχή τους, οι Αμερικανοί προτίμησαν την διπλωματική λύση και δέχθηκαν να πληρώνουν “φόρο” 25.000 δολαρίων τον χρόνο και λύτρα για κάθε Αμερικανό ναυτικό, άλλα 40.000 δολάρια. Το ποσό, προφανώς, δεν ήταν ικανοποιητικό για τους πειρατές, οι οποίοι συνέχισαν την δραστηριότητά τους και μέσα σε οκτώ χρόνια, είχαν καταλάβει 13 πλοία και κρατούσαν 119 αμερικανούς ναύτες ομήρους. Τελικά- με τους χρονοβόρους τρόπους επικοινωνίας της εποχής- υπεγράφη ειρήνη με τους πειρατές του Μαγκρέμπ, το 1796, η οποία στοίχισε ακριβά στην Ουάσιγκτον: 642.500 δολάρια προκαταβολή συν ετήσιες “συνδρομές”, συνολικά 992.463 δολάρια- σημερινά χρήματα περίπου 14.300.000 δολάρια- αναλογικά το 1/5 του τότε προϋπολογισμού της αμερικανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.


Όπως συχνά, όμως, συμβαίνει, τα πράγματα γρήγορα άλλαξαν, αναδείχθηκαν νέοι ηγέτες στην περιοχή και ζήτησαν επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών. Ο Πρόεδρος Ουάσιγκτον προειδοποίησε τότε το Κογκρέσο ότι “εάν θέλει να αποφύγει τις προσβολές, θα πρέπει να είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσει…Θα πρέπει, δηλαδή, οι ΗΠΑ να είναι, ανά πάσα στιγμή, έτοιμες για πόλεμο”.


Ο διάδοχός του, Τζον Άνταμς, προτίμησε να ακολουθήσει μια “συγκρατημένη” πολιτική και να τηρήσει τις συνθήκες ειρήνης, ανοίγοντας, μεταξύ άλλων, προξενεία στις χώρες του ΜαγκρΈμπ και στέλνοντας εφόδια, πυρομαχικά, οπλισμό και μετρητά στα καθεστώτα.


Οι δωροδοκίες αυτές ποτέ δεν ήταν αρκετές για τους ηγέτες της περιοχής. Και όσο οι απαιτήσεις τους μεγάλωναν, τόσο η στρατιωτική επέμβαση φάνταζε ως η μόνη λύση. Κι αυτή η αναμέτρηση με το Μαγκρέμπ ξεκίνησε από την Τρίπολη της σημερινής Λιβύης.


Αρκετά χρόνια πριν η κατάσταση φθάσει στο μη περαιτέρω για τους Αμερικανούς, η σημερινή Λιβύη, τότε κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε αποκτήσει έναν νέο ηγέτη, που ανέβηκε στην εξουσία…με πραξικόπημα. Ήταν μια περίοδος μεγάλης αναρχίας στην χώρα και το ένα πραξικόπημα ακολουθούσε το άλλο.


Το 1711 εμφανίστηκε ένα νέο πρόσωπο με “λαϊκό έρεισμα”: ο Αχμέτ Karamanli, αξιωματικός του ιππικού, που ανέτρεψε και σκότωσε τον Οθωμανό κυβερνήτη της Τριπολιτάνια και κατέλαβε την εξουσία. Αποφασισμένος να μείνει ο Αχμέτ, άρπαξε την περιουσία των τούρκων που εξόντωσε και με τα χρήματα αυτά αγόρασε από τον Σουλτάνο, τον τίτλο του πασά-κυβερνήτη.


Παρότι τυπικά ο Αχμέτ συνέχισε να αναγνωρίζει την ηγεμονία των Οθωμανών, ίδρυσε τη δική του ανεξάρτητη, κληρονομική μοναρχία στην Τρίπολη και συγκρότησε κυβέρνηση, στην οποία συμμετείχαν κυρίως αραβες. Έξυπνος άνθρωπος, διεύρυνε την επιρροή του, τονώνοντας την οικονομία με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο εκείνη την εποχή: προσέλαβε κουρσάρους για να ελέγχει τους “δρόμους” των εμπορικών πλοίων στην Μεσόγειο, υποχρεώνοντας όσες χώρες ήθελαν να περάσουν από εκεί, να πληρώνουν τσουχτερά “διόδια”. Πριν πεθάνει το 1745, κατάφερε να επεκτείνει την κυριαρχία της Τρίπολης στην Κυρηναική και τη νότια περιοχή της σημερινής Λιβύης, την επαρχία Φεζάν.


Έτσι άρχισε η δυναστεία των Karamanli ή Caramanli ή Qaramanli.


Ο πιο γνωστός της οικογενείας, εκτός από τον Αχμέτ, ήταν ο Γιουσούφ Karamanli. Το 1801, ο Πασάς Γιουσούφ αποφάσισε να αυξήσει την “εισφορά” που πλήρωναν οι αμερικανοί προκειμένου τα πλοία τους να διασχίζουν ανενόχλητα την Μεσόγειο. Και για να τους πείσει, έστειλε μήνυμα στο Κογκρέσο ότι θα κατεβάσει την σημαία από το αμερικανικό Προξενείο, μια παραδοσιακή μέθοδος κήρυξης πολέμου για την Τρίπολη. Το Κογκρέσο, με μερικούς μήνες καθυστέρηση, εξουσιοδότησε τον τότε Πρόεδρο Τόμας Τζέφερσον να αντιμετωπίσει την απειλή, με όποιον τρόπο κρίνει καταλληλότερο. Ο Τζέφερσον έστειλε το πολεμικό ναυτικό, με την εντολή “να υποτάξει, να καταλάβει και να κατάσχει όλα τα πλοία, τα αγαθά και γενικώς, ό,τι πολυτιμότερο έχει η Τρίπολη”.


Δύο επιχειρήσεις έγιναν μέχρι το 1803 και οι δυο απέτυχαν στον στόχο τους. Η τρίτη ήταν ακόμα πιο καταστροφική για τους Αμερικανούς. Μια από τις φρεγάτες τους, η USS Philadelphia, προσάραξε και το πλήρωμα παραδόθηκε, χωρίς να προβάλει αντίσταση, στους πειρατές του Karamanli, έξω από το λιμάνι της Τρίπολης.


Ο Γιουσούφ είχε τώρα στην διάθεση του- εκτός από ένα μεγαλοπρεπές δικής του κατασκευής, πολεμικό με την ονομασία “Το Δώρο του Αλλάχ”- το αμερικανικό πλοίο, 307 αμερικανούς ναύτες ομήρους κι όλα τα σχέδια της επιχείρησης, που βρίσκονταν στη φρεγάτα, στην διάθεσή του. Με μια νέα έφοδο οι Αμερικανοί κατάφεραν να καταστρέψουν το πλοίο τους, αλλά δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την Τρίπολη. Ο Τζέφερσον ανέθεσε την τέταρτη αποστολή σε έναν άνθρωπο, που ορισμένοι ιστορικοί χαρακτηρίζουν “αυτοκαταστροφικό”: τον πρώην ακόλουθο του προξενείου στην Τυνησία και βετεράνο πολέμων, Γουίλιαμ Ήτον.


Το σχέδιο του Ήτον, φαινόταν μάλλον γελοίο: έπρεπε να βρει τον εξόριστο “κακό” γόνο της δυναστείας Karamanli, τον Χαμέτ, που αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του αδελφού του Γιουσούφ. Μετά, να οργανώσει έναν στρατό, να πορευτεί μέχρι τη Ντέρνα- τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη τότε μετά την Τρίπολη- να την καταλάβει, να θέσει υπό τον έλεγχό του το λιμάνι της και στη συνέχεια να βαδίσει στην Βεγγάζη και, τέλος, στην Τρίπολη. Εκεί, θα ανέτρεπε τον Γιουσούφ και θα έβαζε στην θέση του τον φιλικό προς τις ΗΠΑ, Χαμέτ. Ο Ητον είχε πείσει τον Τζέφερσον ότι το σχέδιο ήταν λογικό και θα στοίχιζε φθηνά στις ΗΠΑ.


Η επιχείρηση άρχισε τον Νοέμβριο του 1804. Ο Ητον αποβιβάστηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μαζί με μικρή μονάδα πεζοναυτών. Στον δρόμο πήρε μαζί του τον Αχμάντ, στρατολόγησε “πολεμιστές”, Ευρωπαίους και Άραβες μισθοφόρους, κι άρχισε ένα μακρύ ταξίδι 800 χιλιομέτρων δυτικά, διασχίζοντας την έρημο. Στην πορεία ξεπέρασε δυσκολίες, που θα είχαν τσακίσει οποιονδήποτε “λογικό” και λιγότερο αποφασισμένο άνθρωπο και κατάφερε να φθάσει στην Ντέρνα, τον Απρίλιο του 1805. Βρέθηκε μπροστά σε πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τη δική του κι αποφάσισε να ακολουθήσει μια απλή στρατηγική: να ορμήσει κατά μέτωπο στον εχθρό και με την βοήθεια του πολεμικού ναυτικού, που έπλεε στα ανοικτά της πόλης, να καταλάβει το λιμάνι.


Η αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Ήταν η πρώτη αμερικανική επιχείρηση σε ξένο έδαφος στην ιστορία των ΗΠΑ και το Σώμα των Πεζοναυτών ακόμα τη θυμάται: “Από τα παλάτια του Μοντεζούμα, μέχρι τις ακτές της Τρίπολης….” είναι η πρώτη στροφή του ύμνου τους, με αναφορές, αφενός στην επιτυχία του Ητον κι αφετέρου, μερικά χρόνια αργότερα, στη νίκη των Αμερικανών στο Μεξικό.


Η πτώση της Ντέρνα έκανε τον πασά Karamanli να πιστέψει ότι πλησίαζε το τέλος του. έτσι, ενώ ο Ητον συνέχισε να βαδίζει προς την Τρίπολη, ο Γιουσούφ πείστηκε ότι πρέπει να διαπραγματευτεί με τον Πρόεδρο Τζέφερσον- που είχε φροντίσει να στείλει κι ένα διπλωμάτη στην Τρίπολη για την περίπτωση που ο Ητον δεν τα κατάφερνε. Ο Γιουσούφ και η Ουάσιγκτον κατέληξαν τελικά σε συμφωνία: οι ΗΠΑ θα πλήρωναν το λογικό ποσό των 60.000 δολαρίων για την απελευθέρωση των αμερικανών κρατουμένων, δέχθηκαν να αποσύρουν όλες τις δυνάμεις τους από την Ντέρνα κι επέτρεψαν στον Πασά να κρατήσει την οικογένεια του αδελφού του, σε “κατ’ οίκον περιορισμό”- ομήρους δηλαδή- για να αποφύγει άλλες απόπειρες ανατροπής του.


Έτσι, υπεγράφη συνθήκη ειρήνης, με μεγάλο χαμένο τελικά τον Χαμέτ, ο οποίος προδόθηκε από τους Αμερικανούς, χωρίς δεύτερη σκέψη.


Μακρινό παραμύθι αυτό το κομμάτι της ιστορίας της Λιβύης, αλλά εύκολα μπορούν να γίνουν κάποιες αναγωγές με το σήμερα.


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί έχουν τα μέσα και τον τρόπο να επαναλάβουν την “επιτυχία του 1804”, το ίδιο γρήγορα με τότε και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Σίγουρα ο πειρασμός είναι μεγάλος. Αλλά, ακόμα και πριν από 200 χρόνια τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Τελικά στο φινάλε της επιχείρησης, θριάμβευσε η “διπλωματία”, ο “κακός” Πασάς παρέμεινε στην εξουσία και οι πειρατές εξακολουθούσαν, για πολλά χρόνια μετά, να λυμαίνονται τις θάλασσες.


Πόσα πράγματα άλλαξαν από τότε στην Λιβύη; Πολλά και τίποτα. Η ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται, με άλλους πρωταγωνιστές.


Αυτά τα περίπου 1000 χιλιόμετρα ερήμου, στην ουσία, χώριζαν όλα αυτά τα χρόνια κι ακόμα χωρίζουν την χώρα στην Κυρηναϊκή και την Τριπολιτιάνα και οι “ξένες δυνάμεις” εξακολουθούν από την εποχή του Γιουσούφ και μετά να παίζουν ρόλο-κλειδί στην ιστορία της χώρας. Για παράδειγμα, ο πρώτος και τελευταίος βασιλιάς της Λιβύης, ο Ιντρίς ο Α’, στην Κυρηναϊκή γεννήθηκε στα σύνορα με την Αίγυπτο. Εκεί ίδρυσε πρώτα το Εμιράτο του, με την υποστήριξη των Βρετανών και μετά κήρυξε την ανεξαρτησία της Λιβύης, πάλι με τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας, του ΟΗΕ δηλαδή.


Όσο για τον Καντάφι, όπως και ο Πασάς Γιουσούφ, ήταν ένας χαμηλόβαθμος αξιωματικός του στρατού όταν ανέτρεψε τον βασιλιά, αντλώντας κι αυτός την δύναμή του από την αντίθετη πλευρά της χώρας, την Τριπολιτιάνα.


Ο Συνταγματάρχης γνωρίζει ότι η δική του δυναστεία, μπορεί να διατηρήσει την εξουσία μόνο με περίπλοκες συμμαχίες με τις φυλές ή με σιδηρά πυγμή, καταπνίγοντας την εξ ανατολών επανάσταση. Η Κυρηναϊκή- η οποία, όπως αποδείχθηκε, όλα αυτά τα χρόνια αναπολούσε τον βασιλιά της- δύσκολα πλέον θα υποταχθεί, ενώ οι “περίπλοκες συμμαχίες” σε επικίνδυνους καιρούς, είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Όσο για την επιλογή της “σιδηράς πυγμής”, απλώς “δένει” με αίμα την συμμαχία των αντιπάλων του.


Τι απομένει λοιπόν; Με τους Αμερικανούς πεζοναύτες ήδη να έχουν αρχίσει να σφυρίζουν απειλητικά τον ύμνο τους, εάν η ιστορία μπορεί να γίνει οδηγός, μια διέξοδος μπορεί να είναι ο δρόμος της διαπραγμάτευσης, που ακολούθησε κι ο άλλος πραξικοπηματίας, ο Karamanli – άλλωστε ο Καντάφι το έχει ξανακάνει αυτό με την Δύση. Και, μάλιστα, με επιτυχία. Ως άλλος Γιουσούφ, υποσχέθηκε να πάψει να είναι σπόνσορας της τρομοκρατίας, με αντάλλαγμα δωροδοκίες κάθε είδους: χρήματα, αποκατάσταση του ονόματος του, ρόλο στα διεθνή τεκταινόμενα και το προνόμιο να τον αποκαλούν όλοι “ηγέτη”. Αυτή τη φορά, βέβαια, μάλλον δεν θα μπορέσει να πετύχει μια το ίδιο ευνοϊκή συμφωνία… aixmi



ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Μείνετε ενημερωμένοι μόνο με ένα Like

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Όποιος από τους φίλους θέλει να μπει στην ομάδα του greekalert μπορεί να επικοινωνήσει στο greekalert@gmail.com

** Στην σελίδα παρουσιάζονται διαφημίσεις προερχόμενες από το google adsense. Το greekalert δεν σχετίζεται με καμία από αυτές, πρόκειται για τυχαίες επιλογές της google.

Ειδησεις