Ποιοι εξακολουθούν να φοβούνται τον Χριστόδουλο;

Όταν έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο ο μεγάλος και χαρισματικός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πήρα την απόφαση να μην ασχοληθώ άλλο με την εκκλησιαστική μας ζωή.

Αποφάσισα να αποστασιοποιηθώ από όλα και κυρίως από όλους εκείνους που για δέκα ολόκληρα χρόνια ήταν οι… «σταυρωτές» ενός σύγχρονου μεγάλου σταυρωμένου: του Χριστόδουλου!

Άλλωστε στην απόφασή μου αυτή συνηγόρησαν δεκάδες λόγοι. Θα αναφέρω -για την ιστορία- δύο: Πρώτον: Ένα θέμα υγείας, αρκετά σοβαρό, με έκανε να σκεφθώ λίγο πιο ψύχραιμα, να αξιολογήσω σωστότερα τις καταστάσεις και να αλλάξω προτεραιότητες στη ζωή μου.

Δεύτερον: Επειδή η Εκκλησία μας είναι, συν τοις άλλοις, και κοινωνία προσώπων, με την παρούσα ηγεσία της Εκκλησίας μας και την «καμαρίλα» που την πλαισιώνει νιώθω ότι δεν έχω να με συνδέει τίποτα άλλο εκτός από την πίστη μας εις έναν Θεό. Κι αυτό για καθαρά τυπικούς λόγους. Παρ' όλα αυτά, είναι καιρός τώρα που «προκαλούμαι» από τις αθλιότητες ορισμένων ρασοφόρων -δυστυχώς μερικοί από αυτούς έλαβαν την αρχιεροσύνη απ' τα χέρια του Χριστόδουλου- για να ξαναπιάσω στα χέρια μου μολύβι και χαρτί, ή αν θέλετε το πληκτρολόγιο ενός κομπιούτερ, για να αρχίσω να λέγω πάλι τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν με πειράζει η ανικανότητα, ο ωχαδελφισμός και οι αδολεσχίες αυτών που κρατούν στα χέρια τους τα ηνία της διοίκησης της Εκκλησίας. Ούτε το γεγονός ότι Ιεράρχες εκλεγμένοι από τον Χριστόδουλο τον πρόδωσαν με τον χειρότερο τρόπο… Με ενοχλεί, με αηδιάζει, με προκαλεί η αθλιότητα της ψυχής αυτών των ανθρώπων που διοικούν σήμερα την Εκκλησία, που αντί να ασχολούνται με το σοβαρό έργο που έχουν αναλάβει, εξακολουθούν να ασχολούνται με τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και να ρίχνουν λάσπη στη μνήμη του!

συνέχεια εδώ