Κάτι φορές σκέφτομαι ότι δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια ρεματιά με γύφτους που πουλάνε στους διερχόμενους τουρίστες (αλλά και ο ένας στον άλλον) καρπούζια. Με το ωραίο μπλε της θάλασσας στο βάθος. Και κάτι κουρσάρους (τσιγγάνοι της θάλασσας αυτοί) να κόβουν βόλτες, πανέτοιμα για ρεσάλτο οπουδήποτε.
Από τη ανεξαρτησία μας και εντεύθεν, οι μισοί πλιατσικολογούσαν το κράτος και ταυτόχρονα σφαλιάριζαν τους άλλους μισούς που ήταν στην απέξω. Οι δεύτεροι, «πάλ’ εις μικρόν γενναίοι», σφαζόντουσαν συναμεταξύ τους για τα ελάχιστα που τους είχαν απομείνει, και κοίταζαν λιμάρικα σαν ύαινες ν’ αρπάξουν κι αυτοί ό,τι περισσέψει, ή διαφύγει της προσοχής του προνομιούχου μισού. Δεν υπάρχει «αδικημένος» που να μην έχει καταπατήσει «κάτι βράχια, μωρέ…», να μην διεκδικεί δυο ρίζες ελιές από το γείτονα του, τον ξάδερφό του, τον αδερφό του, να μην τη «χωθεί κάπου»αν έχει ζουμάκι. Το μόνο του παράπονο ήταν ότι οι δικές του παρανομίες ήταν μικρότερες από του άλλου μισού, που ήταν - κληρονομικώ δικαίω - στα πράγματα.
Το 1981 η κατάσταση αυτή ανατράπηκε. Δόθηκε η δυνατότητα και στο αδικημένο μισό να συμμετάσχει επί ίσοις όροις στο γενικευμένο πλιάτσικο. Ο καθείς από το πόστο του και με εμβέλεια το μέχρι πού φτάνει το χέρι και το θράσος του. Είναι που είναι άγριο πράγμα ο καπιταλισμός, αν τον εφαρμόζει κι ένας λαός αδίστακτων λυκορνίων, τα πράγματα ζορίζουν πολύ. Αρπάζονται, ιδιοποιούνται και πωλούνται θάλασσες και λιμνοθάλασσες, ισθμοί και σπήλαια, τράπεζες και τηλεφωνίες, ποδοσφαιρικοί αγώνες και αγώνες της «γενιάς του πολυτεχνείου» αγάλματα και εικόνες, το μπαούλο της γιαγιάς με τα σκαλίσματα. Καίγονται δάση, καταπατώνται ακτές, καταλαμβάνονται με τσαμπουκά «αιθέριες συχνότητες»… Γίνεται εμπόριο με την άμυνα της πατρίδας, τρώγονται τα λεφτά των δημόσιων ταμείων, τα λεφτά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, τα λεφτά των αγροτικών συνεταιρισμών, τα λεφτά από το παγκάρι της εκκλησίας… Κι επειδή τα λυκόρνια δεν χορταίνουν ποτέ, αρχίζουν και να δανείζεται, να αγοράζουν όλοι τζιπ, να χτίζουν σε «αποχαρακτηρισμένα», να πάνε διακοπές στο Μπαλί, να χρωστάει ο ένας στον άλλον κι όλοι μαζί στις Τράπεζες και της Μιχαλούς… Θέρος, τρύγος, πόλεμος!
Δεν είναι ζήτημα κομμάτων. Εμείς είμαστε το πρόβλημα. Ακόμα και ηθικά άμεμπτο να είναι ένα κόμμα, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα το διαβρώσει η απληστία, η ιδιοτέλεια, ο ατομικισμός, το συμφέρον, το θράσος, αμετροέπεια και η αμετροέργεια όλων μας. Σ’ αυτό τον τόπο ο έντιμος θεωρείται ο κατ’ εξοχήν μαλάκας. Και μάλλον είναι. Τα κόμματα έχουν μετατραπεί προ πολλού σε λέσχες συμφερόντων που τέμνουν κάθετα τον κοινωνικό ιστό - από τον μεγαλοκαρχαρία της διαπλοκής μέχρι τον κακομοίρη που θέλει να «τακτοποιήσει» τον γιόκα του για μια αρπαχτή το καλοκαίρι στην Πυροσβεστική. Τα σκάνδαλα που κάθε τόσο βγαίνουν ως λιπαρές φυσαλίδες στην επιφάνεια είναι από το ίδιο καζάνι που βράζουμε όλοι μας. Ένας λαός διεφθαρμένος ως το μεδούλι των οστών του. Με ελάχιστες εξαιρέσεις που, αν και λάμπουν σιωπηλά γύρω μας, εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί είμαστε στραβούλιακες του κερατά.
Σπατζιώτης
"Παρά το ισχυρό ελληνικό λόμπι στο CERN, μέλος του οποίου είναι η Ελλάδα, γράφει το Σκοπιανό πρακτορείο, η συμφωνία υπεγράφη με το συνταγματικό μας όνομα".
RSS Feed
Twitter
Facebook