Θα τολμούσαμε ποτέ στην Ελλάδα να έχουμε υπουργείο “Εθνικής Ταυτότητας”;

θα τολμούσε ποτέ κάποιος από τους Κυβερνώντες στην Ελλάδα να προτείνει τη δημιουργία υπουργείου “Εθνικής Ταυτότητας” χωρίς να κινδεύνει να κατηγορηθεί για ακραίες θέσεις; Θα τολμούσε ποτέ κανείς να συνδέσει την έννοια της εθνικής ταυτότητας με αυτή της μετανάστευσης και της απόδοσης ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες;

Αυτά που για την Ελλάδα είναι απαγορευμένες σκέψεις, καθώς αν τις εκφράσεις κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς ως “εθνικιστικό μίασμα”, στη Γαλλία είναι πράξη εδώ και χρόνια με την ύπαρξη αντίστοιχου υπουργείου.

Στο παρελθόν, επί Κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, υπήρξε εισήγηση στον τότε πρωθυπουργό για τη μετεξέλιξη του υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης, σε υπουργείο “Μακεδονίας – Θράκης και Μεταναστευτικής Πολιτικής”, αλλά η πρόταση είτε απορρίφθηκε είτε έμεινε ξεχασμένη σε κάποιο συρτάρι στο Μέγαρο Μαξίμου, και ας μην σπεύσουν οι απανταχού της Ελλάδας “παντογνώστες” να το διαψεύσουν, γιατί στο τέλος θα διαψευσθούν οι ίδιοι. Στην νεοελληνική πραγματικότητα, έχει επιβληθεί η άποψη ότι ο “ξένος”, ο μετανάστης δεν θα πρέπει ποτέ και για κανένα λόγο να ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία, αλλά αντίθετα θα πρέπει να διατηρεί τη “διαφορετικότητα” του σε τέτοιο μεγάλο βαθμό και να γίνεται τόσο …σεβαστή που να καταπνίγει αυτό που όλοι ζούμε, σε ένα νέο έθνος που δημιουργείται και μπορεί να έχει … λίγο από όλα, εκτός από ελληνική εθνική συνείδηση.

Ένα έθνος πολυπολιτισμικό, οι κάτοικοι του οποίου θα είναι σαν να έχουν προκύψει από παρθενογέννεση, χωρίς παρελθόν, χωρίς ιστορία, χωρίς αξιώσεις ή διεκδικήσεις. Ο όρος “Νέα Τάξη Πραγμάτων” ίσως να μην αποτυπώνει το θέμα σε όλη του τη διάσταση. Η τελευταία κυβερνητική προσπάθεια πάντως δείχνει ότι η πολιτική βούληση κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.

Η ιθαγένεια σχεδιάζεται να αποδίδεται με όρους που ταιριάζουν σε Σωματείο ή σε μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση και όχι με όρους Πολιτείας.

Κάποιοι μάλλον μας έχουν πείσει ότι για να είμαστε Δημοκρατία θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε με όρους καφενείου. Και έτσι να λειτουργήσουμε ως “ξέφραγο αμπέλι”, όπου ο καθένας θα μπορεί να ισχυριστεί ότι όντας ήταν στην Ελλάδα ως μετανάστης, για να πάρει την Ελληνική ιθαγένεια και να αποκτήσει κοινοτικό διαβατήριο. Είτε το θέλουμε είτε όχι θα γίνουμε το νέο “Ελ Ντοράντο”, όπου ο καθένας θα μπορεί να έρχεται, να παίρνει ότι θέλει, να διαμορφώνει ακόμα και το εσωτερικό σκηνικό και στη συνέχεια να φεύγει.

συνέχεια εδώ