Το τελευταίο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός..

Ένας από τους γνωστούς τρόπους αντιμετώπισης των απεργιών είναι ο “κοινωνικός αυτοματισμός”. Σύμφωνα με αυτή την τεχνική που διαμορφώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κράτος δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οργισμένοι ή αγανακτισμένοι πολίτες να επιτίθενται εναντίον των απεργών. Το “δηλητήριο” για να γίνει η επαγγελματική ομάδα που αντιδρά ”ο εχθρός του λαού” άρχισε ήδη να διαχέεται από αυτούς που μιλούν για κίνδυνο της οικονομίας, αλλά προπάντων για “αποσταθεροποίηση”.

Ποιος όμως εισήγαγε στο πολιτικό λεξιλόγιο αυτήν την έκφραση; Ο πρωτομάστορας του εγχώριου κοινωνικού αυτοματισμού δεν είναι άλλος από τον Δ. Ρέππα, στις αγροτικές κινητοποιήσεις το 1996-1997…

Ένα τέτοιο ιδιότυπο εσω-κομματικό αυτοματισμό εξέφρασε στη πρόσφατη κόντρα του με τον Παπακωνσταντίνου, φορώντας το συνδικαλιστικό καπέλο και λαμβάνοντας το μέρος των εργαζόμενων.

Ο Δ. Ρέππας έχει την ικανότητα να προκαλεί τέτοιου είδους καταστάσεις, διατηρώντας ρίζες με το λαϊκό ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα κρατώντας ισχυρούς δεσμούς με το εκσυγχρονιστικό μπλοκ.

Μόνο αυτές οι διττές προσωπικότητες, αυτές που “παίζουν μπάλα παντού” έχουν την ευχέρεια και την δυνατότητα να φέρνουν αντιμέτωπες δύο ή και περισσότερες κοινωνικές ομάδες…

Το σχέδιο είναι απλό:

1. Κατασυκοφάντηση ολόκληρων επαγγελματικών κλάδων (αλήτες φορτηγατζήδες, απατεώνες ταξιτζήδες, τεμπέληδες λιμενεργάτες)

2. Απόδοση συντεχνιακών χαρακτηριστικών, με σκοπό την περιχαράκωσή τους από την υπόλοιπη κοινωνία και τα προβλήματα.

3. Παρουσίαση των αιτημάτων με τρόπο αποκομμένο από την οικονομικοί πραγματικότητα (σε αυτό το σημείο έχουν ευθύνη και οι ίδιοι)

Και πάντα η προπαγάνδα των δημαγωγών καταλήγει στο «τι προτείνετε τώρα αφού όλα είναι μονόδρομος;»...

συνέχεια εδώ