ΝΟΙΩΘΩ ΑΗΔΙΑ, ΝΟΙΩΘΩ ΝΤΡΟΠΗ, ΝΟΙΩΘΩ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΟΜΩΣ;

ΟΛΟΙ εμείς στην "ΦΙΛΟΤΙΜΙΑ" ζητάμε συγγνώμη από εκείνους τους συμπολίτες μας, που η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε να έχουν ως μοναδικό στήριγμα και καταφύγιο επιβίωσης, τις κοινωνικές υπηρεσίες του Ελληνικού κράτους. Δεν θέλουμε να τους κοιτάξουμε στα μάτια από ντροπή, αλλά και για να μην διακρίνουν στην ματιά μας την απόγνωση. Ανάμεσα σ΄ αυτούς τους συμπολίτες μας, ένας μεγάλος αριθμός είναι οι γονείς μας, η μητέρα του φίλου μας, ο πατέρας του γνωστού μας. Οι γονείς μας που κάποιοι τους αποκαλούσαν, παραμυθιάζοντάς τους, "περήφανα γηρατειά". Για τους γονείς μας, αλλά και για τους άλλους συμπολίτες μας που βρίσκονται χωρίς παρέα, χωρίς σπιτικό, χωρίς ένα πιάτο ζεστό φαγητό, υπήρχε μέχρι χθές ένα «υποκατάστατο» ανθρώπινης συμπεριφοράς σε κάποιους χώρους, που το λεγόμενο κοινωνικό κράτος είχε δημιουργήσει, για να περνάνε λίγες ώρες χωρίς την τιμωρία της μοναξιάς που η «σύγχρονη» και «πολιτισμένη» κοινωνία μας, τους έχει επιβάλλει. Γιατί είναι απάνθρωπο να νοιώθουν...

συνέχεια εδώ