O Στ.Παπαθεμελής για την αποκαθήλωση εικόνων από το "Θεαγένειο"
O διοικητής του Θεαγενείου Θεσσαλονίκης αποκαθήλωσε τις εικόνες των αγίων από τους διαδρόμους του Νοσοκομείου.
Είναι απίστευτο εν έτει 2010 να μας γυρίζει ο κυβερνητικός αξιωματούχος πίσω στην εποχή της Εικονομαχίας στον 8ο και 9ο αιώνα. Αν συνειδητοποιούσε ο κ. διοικητής ότι διοικεί ένα Νοσοκομείο στο οποίο περισσεύει ο πόνος και η μόνη βέβαιη καταφυγή των ασθενών και των δικών τους είναι η καταφυγή στο Θεό και τους αγίους δεν θα πρόσβαλλε τόσο βάναυσα τις ευαισθησίες τους.
Να αποκαταστήσει!
πηγή
του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Όταν πέθανε ο Μπόμπυ Σαντς, στις 6 Μαΐου 1981 στις φυλακές του Λονγκ Κες, ήμουν 16 χρονών. Ο θάνατος του με άφησε κατάπληκτο. 66 μέρες απεργίας πείνας, αληθινής, όχι σαν κάτι δικούς μας «αντεξουσιαστές». Ο θάνατος του, όπως και των συντρόφων του που ακολούθησαν, με πολιτικά αιτήματα για τα δικαιώματα των κρατουμένων αγωνιστών, δεν με συγκίνησε μόνο. Χάραξε μέσα μου τον βαθύ θαυμασμό για τους Ιρλανδούς πατριώτες που επί αιώνες αγωνίσθηκαν απέναντι στον ίδιο αποικιοκράτη δυνάστη που πολέμησαν η ΕΟΚΑ, ο Διγενής, ο Αυξεντίου, ο Μάτσης κι οι συναγωνιστές τους.
Πριν δυο χρόνια ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ και μέλος του Π.Γ. του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ Βίας Λειβαδάς (έφυγε από τη ζωή πέρσι τον Σεπτέμβριο), παρουσίασε στο Δουβλίνο το βιβλίο του «Κύπριοι και Ιρλανδοί πολιτικοί κατάδικοι στις φυλακές της Αγγλίας 1956 – 1959». Ο ίδιος είχε μεταφερθεί και κρατηθεί για 2 χρόνια στις αγγλικές φυλακές στην διάρκεια του ενωτικού αγώνα. Μαζί με λίγους επιζώντες Κύπριους συναγωνιστές του συναντήθηκαν σε μια συγκινητική εκδήλωση με βετεράνους Εθελοντές του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, συγκρατούμενους τους στα κάτεργα της Αυτής Μεγαλειότητος.
Από πολύ νωρίς, η επίγνωση ορισμένων κοινών χαρακτηριστικών ανάμεσα στην Ιρλανδία και την Ελλάδα, ιδίως την Κύπρο, τράβηξαν την προσοχή μου. Στην Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών είχαμε ένα ενδιαφέρον αρχείο με βιβλία και μπροσούρες για το ιρλανδικό ζήτημα, από τις απαρχές της αγγλικής κατάκτησης, έως τις ματωμένες δεκαετίες του ’70 και ‘80. Το ξεκοκκάλισα.
Οι Ιρλανδοί είναι παράξενος λαός. Έχουν δική τους παντιέρα. Το εθνικό τους κίνημα ποτέ δεν ποδηγετήθηκε από ξένες δυνάμεις και υπηρεσίες. Κύρια πηγή χρήματος και όπλων οι μεγάλες ιρλανδέζικες κοινότητες των ΗΠΑ. Ακόμα και το σχίσμα στον IRA το 1971 πήγε κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Ο λεγόμενος επίσημος IRA πήγε να πάρει μια αριστερίζουσα στροφή, που ήταν πολύ της μόδας στην ακμή της εποχής της «αμφισβήτησης», απομακρυνόμενος από τις παραδοσιακές ρεπουμπλικάνικες αρχές και κατευθύνσεις, που ήταν ο αλυτρωτισμός και ο αγώνας «με την κάλπη αλλά και τα όπλα» για εκδίωξη των Άγγλων και την ένωση της Β. Ιρλανδίας με την ελεύθερη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και παράλληλα η προβολή και κοινωνικών αιτημάτων για την καθολική πλειοψηφία που είχε την πλειοψηφία στην φτώχεια. Ο «προσωρινός IRA», ταυτίζοντας το Εθνικό και το Κοινωνικό με έμφαση στο πρώτο, που ιδρύθηκε αντιδρώντας στην αριστερή στροφή του Επίσημου IRA, πήρε την πλειοψηφία μαζί του, συνέχισε τον αγώνα και οδήγησε τους Βρετανούς στην ιστορική συμφωνία – ήττα του 1998, γνωστής ως συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής. To Sinn Fein και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας έκαναν κι εκείνοι υποχωρήσεις αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι Εθνικιστές του Τζέρυ Άνταμς μπήκαν στην κυβέρνηση, οι ιρλανδοί καθολικοί πατριώτες, η πλειοψηφία του πληθυσμού στις 6 κατεχόμενες κομητείες του Ώλστερ, μπήκαν για πρώτη φορά στην κυβέρνηση, στην δημόσια διοίκηση, απέκτησαν έλεγχο στις δυνάμεις ασφαλείας κι έχασαν επί τέλους την συντριπτική πλειοψηφία στην ανεργία. Όπως και να το βάφτισαν μερικοί, η Ιρλανδία έκανε μεν δυο βήματα πίσω αλλάζοντας το αλυτρωτικό άρθρο του Συντάγματος της αλλά η Αγγλία γονάτισε.
Το ιστορικό και πλειοψηφικό κόμμα του Ιρλανδικού Ρεπουμπλικανικού Εθνικισμού (Republican ή Nationalists αυτοαποκαλούνται), απ’ όπου ξεπήδησαν όλα τα υπόλοιπα σημαντικά κόμματα της ιρλανδικής πολιτικής ζωής είναι το ιστορικό, το παλαιό Sinn Fein, που ίδρυσε το 1905 στο Δουβλίνο ο Άρθουρ Γκρίφιθ. Αυτό ήταν η ατμομηχανή της ιρλανδικής εθνικής ζωής στον 20ο Αιώνα. Μέσα από τα σπλάχνα του βγήκαν οι ηγέτες της προσωρινής κυβέρνησης της Ιρλανδικής Δημοκρατίας που γεννήθηκε στα καπνισμένα ερείπια του Γενικού Ταχυδρομείου κατά την αποτυχημένη εξέγερση του 1916. Δεκαέξι από αυτούς με επικεφαλής τον Padraig Pearce, τον πρώτο Πρόεδρο της εξεγερμένης Ιρλανδίας, ντουφεκίστηκαν αλλά άντρες όπως ο Μάϊκλ Κόλλινς και ο Ήμον Ντε Βαλέρα συνέχισαν τον αγώνα και οδήγησαν την Ιρλανδία στην ελευθερία, μέσα από έναν επώδυνο συμβιβασμό για τις 4 Κομητείες του Ώλστερ, βιώνοντας στην συνέχεια άλλο ένα κοινό με τους Έλληνες: τον εμφύλιο πόλεμο.
Γιατί σας τα λέω αυτά, αδέρφια; Τι μας νοιάζουν όλα αυτά στην σημερινή Ελλάδα της Μαύρης Κομπανίας του Μνημονίου;
Λοιπόν, ξέρετε τι σημαίνει “Sinn Fein” σε ελεύθερη μετάφραση από τα γαελικά, τα αρχαία ιρλανδικά; «Εμείς μόνοι», «we ourselves» το μεταφράζουν οι Άγγλοι.
Όταν το διάβασα πριν 30 χρόνια, μέσα από αυτές τις δυο λέξεις κατάλαβα τον χαρακτήρα ενός ολόκληρου λαού....
συνέχεια εδώ
Η Τουρκία εφαρμόζει στη Βόρεια Ελλάδα το κυπριακό μοντέλο για τη Θράκη. Όσα διέπραξε στην Κύπρο από τη δεκαετία του '50, τώρα τα επαναλαμβάνει και στη Θράκη. Όχι μόνο με πρωτοβουλία της Άγκυρας, αλλά με καλά προετοιμασμένη εμπλοκή της Ισλαμικής Διάσκεψης.
RSS Feed
Twitter
Facebook
