Ο χρονοδείκτης πάγωσε την 20η Ιουλίου

20 Ιουλίου 1974. Ο χρονοδείκτης παγώνει στις 5:30 το ξημέρωμα του Σάββατο. Η καρδιά ολόκληρου του νησιού χτυπά στην ακτή Πέντε Μίλι. Αποβατικά σκάφη αποβιβάζουν μεγάλες μάζες στρατιωτών. Βρίσκονται σε εχθρικό έδαφος αλλά κινούνται λες και πάνε εκδρομή. Εάν βρίσκονταν σε άσκηση, ίσως να κινούνταν επιχειρησιακά. Την ημέρα εκείνη όμως ο εχθρός ήταν άφαντος. Δεν ήταν αόρατος όπως στις προετοιμασίες αλλά απουσίαζε από το ίδιο του το έδαφος. Οι πληροφορίες για «άσκηση του εχθρού» εξανέμισε κάθε προοπτική αντίστασης. Οι πλείστοι αξιωματικοί την ώρα εκείνη σάλευαν στα κρεβάτια τους.

Λίγες ώρες μετά πολεμικά αεροσκάφη καλύπτουν με τη σκιά τους τον ουρανό της νήσου. Οι βόμβες που ρίχτηκαν από αυτά καλοσχηματίζουν το μωσαϊκό του πολέμου ενώ η ρίψη αλεξιπτωτιστών ολοκληρώνει την πρώτη φάση της απόβασης.

Ένα μήνα σχεδόν μετά, η πενιχρή αντίσταση των Ελλήνων κρατά μόνο το μισό κομμάτι του νησιού. Οι τολμηρές και τρελές πράξεις αυτοθυσίας και γενναιότητας από τους εθνοφρουρούς, τους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς, τους «Κρητικούς» καταδρομείς και τους ΕΛΔΥΚάριους ήταν πράγματι αξιοζήλευτες αλλά το μόνο που κατάφεραν να κρατήσουν ήταν το 63% της Κύπρου.

Από τότε έχουν περάσει κιόλας 41 χρόνια. Μπορεί να έχουν περάσει τόσες δεκαετίες, να έχουν περάσει από τότε σχεδόν δύο γενιές και γενικότερα τα πάντα να έχουν αλλάξει. Όλα αυτά φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα όλα μένουν το ίδιο. Τα κατεχόμενα εδάφη παραμένουν αναλλοίωτα με τον Τούρκο να μην έχει παραχωρήσει έστω και μισό εκατοστό ελληνικής γης. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις να ξεπουλούν την πατρίδα μας στο βωμό του χρήματος και της καρέκλας. Συνεχείς συμβιβασμοί και υποχωρήσεις την ίδια στιγμή που η Τουρκία ακολουθεί μία εξωτερική πολιτική που βασίζεται σε μία σταθερή βάση με μόνες επιτρεπόμενες αποκλίσεις ανάλογες των εκάστοτε συνθηκών.

Αποχαύνωση – Προδοσία – Ενοχή

Και από κάτω ένας λαός αποχαυνωμένος, ένας λαός προδομένος, ένας λαός συνένοχος για την κατάντια της πατρίδας μας να μην αντιδρά σε τίποτα.

Αποχαυνώθηκε από το χρήμα που του έριξαν οι μεγάλες δυνάμεις στην μετά-εισβολής εποχή. Το «Ένωση και μόνο Ένωση» που μεγάλωσε ο δικός μου πατέρας μετατράπηκε στην δική μου γενιά «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι». Σήμερα, στις μαθητικές ηλικίες το «δεν ξεχνώ» ξεχάστηκε και έγινε «Επαναπροσέγγιση» και «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία».

Ένας λαός που προδόθηκε. Ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει τις μεγάλες πορείες στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 στα οδοφράγματα; Εκεί που ο εχθρός χτυπούσε στο ψαχνό αλλά η εφηβική ψυχή και η γυναικεία καρδιά των Ελληνίδων δεν λύγιζε. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τον μεγάλο Τάσο και τον γίγαντα Σολωμό που σκοτώθηκαν σε κάποιες από αυτές τις διαδηλώσεις; Και αντί να βρεθεί κάποιος αξιωματικός με αξιοπρέπεια ή κάποιος από τους κυβερνώντες να διατάξουν πυρ, φτάσαμε ξανά στο ίδιο σημείο να σκύβουμε το κεφάλι και να προσκυνάμε τον εχθρό. Ένα κεφάλι που ποτέ δεν σηκώθηκε ψηλά, ένα κεφάλι που όσο ζούμε με αυτή την νοοτροπία θα σκύβει ακόμη περισσότερο μέχρι να πατηθεί από την τούρκικη αρβύλα και να γίνει ένα με το χώμα.

Ένα κεφάλι όμως που έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε να σηκωθεί έστω και τώρα ψηλά και περήφανα. Με το βλέμμα ευθεία προς τον εχθρό να φωνάξει με όλη τη δύναμη της ψυχής του πως μια μέρα θα γυρίσουμε να πάρουμε τη γη μας.

Χιλιάδες κεφάλια, στις 20 Ιουλίου 2015, θα φτύσουν κατάμουτρα την πολιτική της κυβέρνησης και θα βροντοφωνάξουν με περηφάνεια για την ελληνικότητα αυτού του τόπου. Ύψωσε και εσύ το δικό σου κεφάλι και φώναξε μαζί μας.

Οδόφραγμα Λήδρα Πάλας
Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015
19:30
ΚΑΠΟΙΟΙ Ξ€ΧΑ$ΑΝ. ΕΣΥ;

Σωτήρης Ιωάννου
Μέτωπο Νεολαίας
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου