Ύμνοι, ελεγεία και αποσπάσματα



«Ζεις πάντα, Ισχυρέ, 
και στον ίσκιο γαληνεύεις των βουνών σου
Όπως παλιά μ’ αγκάλιασμα εφηβικό 
κλείνεις στην αγκαλιά σου την αγαπημένη γη 
κι απ’ τις κόρες σου, ω Πατέρα!
Τα νησιά σου τ’ ανθισμένα 
δεν χάθηκε κανένα. 
Στέκει ακόμα η Κρήτη 
κι η Σαλαμίνα πρασινίζει 
και δάφνες Τη σκιάζουν πολλές 
κι απ’ αχτίδες ανθίζει φως ολόγυρα 
την ώρα που χαράζει 
κι ένθεη σηκώνει την κεφαλή της 
η Δήλος και η Τήνος
Και η Χίος πορφυρούς 
έχουν καρπούς αρκετούς 
Κι από λόφους μεθυσμένους 
το ποτό της Κύπρου κυλά
Και στην Καλαβρία από ψηλά 
χύνονται ρυάκια ασημένια, 
Όπως παλιά, 
στα αρχαία νερά του Πατέρα.
Όλα ζουν ακόμα, 
οι μητέρες των ηρώων, 
τα νησιά, ανθίζοντας χρόνο Το χρόνο [...]
Πες, η Αθήνα που πήγε; 
Μήπως πάνω απ’ τις τεφροδόχες 
αυτών Που σε δόξασαν, 
η πόλη σου, η πιότερο αγαπημένη, 
στις ιερές αμμουδιές, Λυπημένε θεέ!»

Φρήντριχ Χαίλντερλιν

«Ύμνοι, ελεγεία και αποσπάσματα». Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2006, Μετάφραση - σχόλια: Θανάσης Λάμπρου. Πηγή



0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου