Εννιά λάθη που κόστισαν στον Άξονα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Αμέτρητες σελίδες έχουν γραφτεί σε αναλύσεις των παραγόντων που επηρέασαν την έκβαση και του αποτέλεσμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω από 70 χρόνια μετά το τέλος του, αποτελεί αντικείμενο ενδελεχούς ανάλυσης από ιστορικούς, στρατιωτικούς, πολιτικούς επιστήμονες και αναλυτές και μη, που, δεκαετίες μετά, εξετάζουν κάθε πτυχή της πιο καταστροφικής πολεμικής σύγκρουσης στη γνωστή ιστορία.

Εκ των υστέρων, είναι εύκολο να σχηματίσει και να εκφέρει κανείς μια, στοιχειώδη έστω, άποψη σχετικά με το πού μπορεί να έκανε λάθος η μια πλευρά ή η άλλη σε ένα ζήτημα, από την άνεση του σπιτιού και της βιβλιοθήκης ή του υπολογιστή του, ή σε συζητήσεις μεταξύ «παντογνωστών», όπως είναι πολύ κοινό φαινόμενο στη χώρα μας άλλωστε. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν αποτελεί εξαίρεση, και, 70+ χρόνια μετά, σχεδόν όλοι είναι σε θέση να προσδιορίσουν κάποιες λάθος επιλογές της ηγεσίας του Άξονα, οι οποίες είχαν αποτέλεσμα η ναζιστική Γερμανία και οι σύμμαχοί της να χάσουν τελικά τον πόλεμο: Η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση δεν είχε την κατάληξη την οποία ήθελε ο Χίτλερ, ενώ, όπως αποδείχτηκε, είχαν υποτιμηθεί σημαντικά οι δυνατότητες του Κόκκινου Στρατού, της σοβιετικής βιομηχανίας και (προφανώς) του Σοβιετικού στρατιώτη. Η επίθεση του Άξονα στην Ελλάδα αποδείχτηκε ένα εγχείρημα με μεγάλο κόστος, το οποίο δεν απέδωσε ιδιαίτερα στρατηγικά οφέλη, πέρα από τη «διάσωση» του Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος είχε μπλέξει σε έναν πόλεμο τον οποίο δεν μπορούσε να κερδίσει. Οι προσωπικές παρεμβάσεις του Χίτλερ σε στρατιωτικά ζητήματα συχνά δημιουργούσαν προβλήματα στους στρατηγούς του, οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλύτερα τι έπρεπε και μπορούσε να γίνει και πώς. Η Ιαπωνία, με όλη την πολεμική της παράδοση, το ικανότατο και φανατικό έμψυχο δυναμικό και τη υψηλή (στην πρώτη φάση του πολέμου, τουλάχιστον) της τεχνολογία, δεν κατάφερε να επικρατήσει απέναντι στον κολοσσό των ΗΠΑ- και άλλα πολλά, που έχουν συζητηθεί και αναλυθεί εκτενέστατα.

συνέχεια εδώ