Ρίτσαρντ Γκιρ: «Όλοι έχουμε ένα κομμάτι Ελλάδας μέσα μας»

Είναι απόγευμα και η έκφραση «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα» αδυνατεί να περιγράψει επαρκώς την κατάστασή μου. Κοιτάζω συνεχώς το ρολόι μου, έχω ταχυπαλμία, το στομάχι μου πονάει, ο λαιμός μου έχει στεγνώσει.

Ο ήχος του κινητού μου που χτυπά με κάνει να πεταχτώ και σχεδόν να πέσω από την καρέκλα μου. «Καλησπέρα, Τασούλα. Είμαι η Μάριελ. Περίμενε μισό λεπτό, σε παρακαλώ, να σε συνδέσω με τον Ρίτσαρντ». Και κάπως έτσι, σε μια τηλεφωνική κλήση μέσω Λονδίνου (για να μην μπορούν να εντοπιστούν τα… ίχνη του), μιλώ με τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

«Πώς είστε;» τον ρωτώ, για να ξεκινήσουμε από τα βασικά. «Πολύ καλά. Από το παράθυρό μου αυτή τη στιγμή αγναντεύω το δάσος. Αισθάνομαι εξαιρετικά. Η θέα της φύσης με γεμίζει γαλήνη».

Η συγκεκριμένη λέξη έχει κομβικό ρόλο στην κοσμοθεωρία του: γαλήνη. Ο Γκιρ μεγάλωσε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, αλλά πριν κλείσει τα 30 είχε ήδη ασπαστεί τον βουδισμό. Επισκέπτεται την Ινδία κάθε χρόνο για να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και άλλους δασκάλους του σε διάφορες κοινότητες του Θιβέτ. Το «ζεν» είναι για εκείνον τρόπος ζωής.

Δεν περίμενα να δεχτεί να δώσει συνέντευξη σε μια ελληνική εφημερίδα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Του το λέω. «Ας κάνουμε, λοιπόν, την κουβέντα μας να αξίζει τον κόπο και για τους δύο. Όμως, μια και το αναφέρατε, γιατί εκπλαγήκατε;» απορεί. «Γιατί η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και ενδεχομένως το επίσης μικρό κοινό της να μην ενδιαφέρει και πολύ τα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο. Αλλά φαίνεται ότι εσείς μας αγαπάτε λίγο…» απαντώ.

«Μα ποιος μπορεί να μην αγαπά την Ελλάδα;» με ξαφνιάζει ο συνομιλητής μου. «Χάρη στις σπουδές μου στη Φιλοσοφία, πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι το δυτικό πνεύμα είναι δημιούργημα της αρχαίας Ελλάδας, σφυρηλατήθηκε από τους μεγάλους Έλληνες σοφούς. Η σκέψη τους και οι διδαχές τους έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο. Δεν θα είναι υπερβολή, λοιπόν, αν σας πω ότι όλοι έχουμε ένα κομμάτι Ελλάδας μέσα μας!»

kathimerini