Κυριακή πρωί, γύρω στις 08.00 φτάνω στο σταθμό της Πυροσβεστικής. Οι συνάδελφοι τις νυκτερινής βάρδιας ετοιμάζονται να φύγουν για τα σπίτια τους. Φοράω τη στολή, κοιτάζω τον εξοπλισμό μου και ανεβαίνω στο θάλαμο ετοιμότητας. Ευτυχώς υπάρχει το κλιματιστικό και δουλεύει στο φουλ, γιατί έξω βράζει ο τόπος με 40 βαθμούς Κελσίου.
Δεν προλαβαίνει να φύγει η νυκτερινή βάρδια και ξαφνικά, χτυπάει ο συναγερμός. Πρώτη μέρα του Ιουλίου και ο μήνας κάνει ποδαρικό με φωτιά. Βγαίνει ανακοίνωση από τα μεγάφωνα, η νυκτερινή βάρδια να παραμείνει στο σταθμό σε ετοιμότητα.
Επιβιβάζομαι στο πυροσβεστικό όχημα και η σειρήνα αρχίζει να σφυρά σαν τρελή μέσα στα αυτιά μου. Γνώριμος πια ο ήχος, έχω εξοικειωθεί μαζί της. Κατευθυνόμαστε, σύμφωνα με τις εντολές στον τόπο της πυρκαγιάς. Επικρατεί πανικός. Πολίτες, αγωνιούν, φωνάζουν, περιμένουν τη σωτήρια επέμβαση μας. Το μέτωπο εκτείνεται στα 5 χλμ και απειλεί σπίτια.
Το πυκνό πευκοδασος, δείχνει απροσπέλαστο, αφού κάποιοι δεν μερίμνησαν να κάνουν δασικούς δρόμους, για να μπορέσω να μπω μέσα στο δάσος. Σκέφτομαι τι να κάνω, πώς να αντιδράσω. Ο ασύρματος παίρνει φωτιά, από τις εντολές. Οι δυνάμεις κατανέμονται σε διαφορά σημεία. Φτάνω εκεί που μου είπανε οι ανώτεροι.
διαβάστε την συνέχεια στο Meteoclub
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου