Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα μέρος πολύ πολύ μακρινό ήταν κάποιες πόλεις φτιαγμένες ακριβώς όπως και οι δικές μας. Τσιμέντο παντού, κάπου κάπου λίγο πράσινο να σπάει τη μονοτονία, πολυκατοικίες, δρόμοι, αυτοκίνητα και φυσικά αυτά τα παράξενα όντα με τα δύο πόδια – οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι λοιπόν δεν είχαν πολλές διαφορές από αυτούς που συναντάμε κάθε μέρα στη μικρή μας πόλη. Υπήρχαν φυσικά οι πλούσιοι με τα εντυπωσιακά αμάξια, οι απλοί αστοί που τρέχαν μονίμως για τις δουλειές τους, οι πιο φτωχοί που έψαχναν για δουλειά, οι μετανάστες και οι ζητιάνοι. Ήταν επίσης πολύ εύκολο σ’αυτό τον τόπο να ξεχωρίσεις τους «δημοκράτες», τους «φιλελεύθερους» , τους κομμουνιστές, τους βολεμένους δεξιούς, τους αναρχικούς, τους προβλέψιμους επαναστάτες κάθε παράταξης και τους εθνικιστές. Εάν κοιτούσες από ψηλά αυτή την πόλη, αυτές τις πόλεις τίποτα δε θα σου έμοιαζε ξένο, τίποτα δε θα σε έκανε να νιώσεις έκπληξη, τίποτα δε θα σε έκανε να πιστέψεις πως δεν είναι αυτή η πόλη που μεγάλωσες. Συνεχίζοντας την ξενάγηση σε αυτό τον τόσο μακρινό τόπο οι ομοιότητες πληθαίνουν. Οι «δημοκράτες» αστοί είναι έτοιμοι να πουλήσουν το παιδί τους ή τη μάνα τους για τη βόλεψή τους, οι «φιλελεύθεροι» είναι έτοιμοι να βρίσουν την τηλεόρασή τους επειδή κάποιος έκανε ένα ομοφοβικό σχόλιο και όταν φυσικά ο γιος τους ο Γιωργάκης τους φέρει τον Βαγγέλα για σύντροφό του θα πάθουν σοκ κρύβοντάς το βέβαια με περισσή υποκρισία. Οι πλούσιοι θα πάνε σε φιλανθρωπικά γκαλά για τα παιδάκια της Αφρικής που πεινάνε χωρίς να σκεφτούν ότι ένα ζευγάρι από τα παπούτσια τους θα έσωζε περίπου χίλια από δαύτα, οι εργαζόμενοι θα παραπονεθούν για τους μισθούς και την ασφάλιση που δε τους παρέχει το αφεντικό τους αλλά τη Δευτέρα θα είναι έτοιμοι να του γλείψουν τα παπούτσια για να κάνουν καλύτερη εντύπωση, οι φτωχοί θα κάνουν τράκα τσιγάρο και καφέ και θα πουν έχει ο Θεός μωρέ. Οι κομμουνιστές θα φωνάξουν στις πορείες τους και μετά θα πάνε να τα σπάσουν στο φεστιβάλ της ΚΝΕ με λίγο Βασίλη και Γιώργο. Οι αναρχικοί θα πάνε εξάρχεια να ξοδέψουν τα λεφτά του μπαμπά βουλευτή και της μαμάς δικαστικού κ(λ)άνοντας επανάσταση. Οι βολεμένοι δεξιοί θα νιώσουν εθνικά υπερήφανοι που ο χοντρομπαλάς βαψομαλλιάς αρχηγός τους πήγε σε αντιφασιστική επέτειο και βέβαια οι προβλέψιμοι επαναστάτες της δεκάρας που θα κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν πως κι αυτοί υπάρχουν. Καθημερινά ατελείωτα παραμύθια η ζωή τους. Παραμύθια δίχως όνομα μα και δίχως ουσία. Ιστοριούλες καθημερινής τυποποιημένης τρέλας. Άχρωμοι άνθρωποι με προβλέψιμα κίνητρα και μικροπρεπείς στάσεις. Α! Ξέχασα να αναφέρω τους εθνικιστές. Εκείνοι με τη μοναδική αξιοπρέπεια που τους έχει απομείνει μετά από τόσες εθνικές προδοσίες και κουκουλώματα της παρακρατικής τρομοκρατίας που μόνο τους αστούς τρομοκρατεί μάχονται και παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο της χώρας τους. Σε αυτόν λοιπόν τον τόπο που τόσο πολύ μοιάζει με τον δικό μας η καθημερινότητα κυλά βαρετά κ άχρωμα όπως ακριβώς το σύστημα προστάζει....συνέχεια εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου