Με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις των Ελλήνων φορτηγατζήδων και την εξελισσόμενη σε οριστική της καταδίκη κακουργηματικού χαρακτήρα από το σύνολο των ΜΜΕ, σκόπιμο μα και επίκαιρο θα ήταν να ρίξουμε μια περισσότερο προσεκτική ματιά στη στάση αυτών που πολύ εύστοχα αναφέρουμε ως “επαγγελματίες αλληλέγγυους” ή “επαγγελματίες απεργούς”.Και οι δύο αυτές κατηγορίες συνθέτουν από κοινού το μεγαλύτερο -εάν όχι όλο- μέρος του λεγόμενου αριστερού χώρου και μάλιστα αυτό δεν προκύπτει από τα λεγόμενα μας, λόγω ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αλλά από τους ίδιους τους αριστερούς που χρόνια τώρα υποθάλπτουν και καλλιεργούν καταστάσεις οι οποίες εντείνουν τις κοινωνικές διαφορές, καλώντας σε παλλαϊκά συλλαλητήρια και μαζικές απεργίες.
Υπό αυτή την έννοια λοιπόν θα πρέπει να συγχαρούμε τον αριστερό χώρο για την ανθελληνική συνέπεια του, του οποίου διαχρονική αποστολή αποτελεί η όξυνση της κοινωνικής αναταραχής και η κοινωνική κατάρρευση. Βέβαια το ερώτημα που προκύπτει σήμερα με όσα διαδραματίζονται είναι το εξής: έχουν άπαντες το δικαίωμα στην απεργία; Κι αν όχι ποιο είναι το κριτήριο που διαχωρίζει τους μεν από τους δε; Για τους “επαγγελματίες αλληλέγγυους” η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Το δικαίωμα αυτό το έχουν μόνο όσοι έχουν αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν “ταξική συνείδηση”, δηλαδή μόνο όσοι βρίσκονται ιδεολογικά στο στρατόπεδο τους. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα ρατσιστικό κριτήριο (ας μου επιτραπεί ο όρος λόγω του οξύμωρου) το οποίο έχει επικαλυφθεί εντέχνως με το πρόσχημα του αντικαπιταλισμού....
συνέχεια εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου