Η μεγαλύτερη ήττα ενός πρωθυπουργού είναι η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος. Όταν αυτή επέλθη, διαρρηγνύεται ο δεσμός του με την κοινωνία. Ένας δεσμός, που αποτελεί προϋπόθεση ανόδου και παραμονής στην εξουσίας.
Το πάθημα του Καραμανλή
Ο Καραμανλής πήρε την κάτω-βόλτα, όταν το 2008, σ’ εκείνη τη μοιραία συνέντευξη στη ΔΕΘ , αντί να πράξει το αυτονόητο και να απομακρύνει τους υπουργούς του, που είχαν μπερδέψει το νόμιμο με το ηθικό, επιχείρησε να τους καλύψει, αναλαμβάνοντας προσωπικώς την ευθύνη.
Διάβασε λάθος την κοινή γνώμη. Και δικαίως, εκείνη η στάση του θεωρήθηκε αλαζονική. Και το πλήρωσε. Ούτε τους υπουργούς του έσωσε, ούτε ο ίδιος διασώθηκε.
Όμως, δεν ήταν ο πρώτος που την έπαθε. Πιθανότατα δεν θα είναι και ο τελευταίος. Πριν από τον κ. Καραμανλή, ο Α. Παπανδρέου το 1989, ο Κ. Μητσοτάκης το 1993, ο Σημίτης το 2004, έχασαν πρωτίστως επειδή είχαν απωλέσει, στα μάτια της κοινωνίας, το ηθικό πλεονέκτημα. Και μαζί μ΄ αυτό απώλεσαν την ανοχή και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Ανεπίδεκτοι μαθήσεως…
συνέχεια εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου