Η ανάγκη ενδιαφέροντος για τις ένοπλες δυνάμεις ...!!!



Μια σειρά από πρόσφατα περιστατικά, με αποκορύφωμα αυτό της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (ΣΣΕ), του αρχαιότερου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας, προκάλεσαν εύλογο προβληματισμό. Υπάρχουν άραγε «σταγονίδια» ή νοσταλγοί της χούντας; Υστερα από 21 χρόνια διδακτικής εμπειρίας και πολυδιάστατης άλλης παρουσίας στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση εμπλοκής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην πολιτική ζωή της χώρας. Αρκετές γενιές αξιωματικών έχουν γαλουχηθεί με δημοκρατικά ιδεώδη και έχουν αποδεχθεί πλήρως τον ρόλο του κρατικού λειτουργού. Τότε τι ακριβώς συνέβη στη ΣΣΕ; Η απάντηση είναι ότι...

1 σχόλιο:

  1. Κύριε Ντόκε, από πότε αλήθεια είναι «…το πολύ σοβαρότερο αδίκημα της αμφισβήτησης του δημοκρατικού πολιτεύματος…»; Για ποιο αδίκημα μιλάτε; Ποιού νόμου; Η ελευθερία της σκέψεως είναι απεριόριστος, ενώ της εκφράσεως περιορίζεται μόνο από τον νόμο περί ύβρεων και προσβολών τιμής και αξιοπρεπείας. Αυτό ορίζει η δημοκρατία αλλά και ο πολιτισμός μας. Το δικαίωμα λοιπόν της αμφισβήτησης των εννοιών και των θεσμών, είναι αδιαμφισβήτητο και θεμελιώδες σε μία δημοκρατία. Εξάλλου η ίδια η δημοκρατία ως ιδέα και ως πολίτευμα, στην θεωρία αλλά και την εφαρμογή της, έχει ισχυρές παθογένειες και βέβαια δεν αποτελεί το ιδανικό πολίτευμα. Άρα είναι υπό κρίση ανά πάσα ώρα και από οποιονδήποτε. Αντίθετα η επιβολή και διατήρηση δια της βίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, έρχεται σε άκρα αντίθεση με την θεμελιώδη αρχή της δημοκρατίας και αποτελεί γνήσιο φασισμό. Αυτό μοιάζει πιο πολύ με κομμουνιστικό ή εθνικοσοσιαλιστικό ή φασιστικό απολυταρχισμό, παρά βέβαια με τις αξίες της αληθινής δημοκρατίας που απαιτεί ανοχή σε όλες τις απόψεις και διαρκή ανάγκη για επιβεβαίωση της αποδοχής της από τον λαό. Η αμφισβήτηση λοιπόν του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι δικαίωμα και όχι αδίκημα και μάλιστα είναι αναγκαίο απαιτούμενο, ως μοχλός αυτοελέγχου, επαναπροσδιορισμού και βελτίωσης της δημοκρατίας. Μακάρι όλοι να εδύναντο να αμφισβητούν το πολίτευμα, προτείνοντας νέο καλύτερο ή πιο εναρμονισμένο με την εκάστοτε πολιτική και κοινωνικοοικονομική κατάσταση της χώρας. Είναι χρέος και ίδιον του Έλληνα πολίτη. Τέλος, θα γνωρίζετε βέβαια το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί απέρριπταν μετά βγδελημίας την δημοκρατία, ως νόθο πολίτευμα και παθογεννές εγγενώς. Μήπως και αυτοί διέπραξαν «αδίκημα» νοητικόν;!!
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή