Ένας Υπέροχος Άνθρωπος!!!



Ένας Υπέροχος Άνθρωπος! Το έχετε πει ποτέ; το έχετε σκεφτεί; Γνωρίσατε ποτέ κάποιον που να άξιζε αυτόν τον συλλογισμό σας; Θελήσατε ποτέ να μοιάσετε σε έναν τέτοιον άνθρωπο;
Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που γελάνε και γελάει η πλάση μαζί τους; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που ψάχνουν τον φτωχό να τον ελεήσουν μέσα στα μαύρα χαράματα για να μην τους δει κανείς; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που αντιδρούν στην αδικία – ακόμη κι όταν δεν πλήττει τους ίδιους – ακόμη κι όταν πλήττει τον συνάδελφό τους;
Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που αγαπούν με όλην τη δύναμη της ψυχής τους, εκείνοι που βγάζουν το πουκάμισό τους να στο δώσουν να μην βρέχεσαι; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που γίνονται ασπίδα και βράχος και σίδερο και πέτρα και κλείνουν τον κόσμο τον πονηρό έξω από το σπίτι τους και ακόμα πιο έξω από την ζωή τους; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που ευτυχούν στο θρόισμα της λεύκας και στο αγέρι που κατεβαίναι από την πλαγιά; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που κοιτούν την θάλασσα -την κοιτούν, όμως, μέσα στα βαθιά εκεί που το μπλε παντρεύεται το γαλάζιο – και ακούν τον παφλασμό με την ψυχή τους;
Τι γίνανε εκείνοι που είχαν στα χέρια τους μια ριζούλα λεύκας – τόσο εύθραυστη και τόσο φοβισμένη που τρέμει ακόμη και στην ανάσα σου και την φυτέψαν στο βουνό ώστε η ριζούλα έγινε κατάρτι και θεριό ολάκερο που ξαποσταίνεις εσύ και όλοι οι διαβάτες; Εκείνοι που κρατήσαν στην χούφτα τους το σπουργίτι που έπεσε από την φωλιά του και το ταϊζαν βρεγμένη ψίχα ώσπου μια μέρα…. φσσστ….. πααάει το πουλάκι… πέταξε… πήγε εκεί που ανήκει.
Πού είναι εκείνοι οι φτωχοί, πού είναι φτωχοί αλλά όχι φτωχομπινέδες;... η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου