Η Δημοκρατία υποφέρει και η αλήθεια είναι πως κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να την φέρουμε σε αυτό το σημείο. Όλο και περισσότερο ακούς γύρω σου φωνές απαξίωσης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Και δεν πρόκειται μονάχα για φωνές. Στις δημοσκοπήσεις, βλέπουμε τα ποσοστά κομματικών σχημάτων, όπως η Χρυσή Αυγή, που εχθρεύονται ανοιχτά τον κοινοβουλευτισμό, μέλη των οποίων εμπλέκονται κάθε τόσο σε εγκληματικές ενέργειες, να χτυπούν την πόρτα της Βουλής.
Δυστυχώς, κάτοικοι περιοχών της Αθήνας που μετατράπηκαν σε γκέτο ένιωσαν μόνοι και ανυπεράσπιστοι απ’ το κράτος, από την πολιτεία, από την αστυνομία. Μόνοι και ξεχασμένοι, έρμαια μιας ανεξέλεγκτης βίας εξαθλιωμένων ανθρώπων που βρέθηκαν στα μέρη μας χωρίς στην πραγματικότητα να το θέλουν οι ίδιοι. Όταν κάποια στιγμή οι παρέες των κοντοκουρεμένων νεαρών ανέλαβαν δράση, ο κάτοικος μιας τέτοιας γειτονιάς ξαφνικά είδε τη διαφορά: μπορούσε να πάει μέχρι το φούρνο να πάρει ψωμί χωρίς να κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα. Προς το παρόν τουλάχιστον. Δεν τον ένοιαξε με ποιο τρόπο οι νεαροί αυτοί που χαιρετούν ναζιστικά «καθάρισαν» τον δρόμο του, τη γειτονιά του. Κι αν τον ένοιαξε, έκανε τα στραβά μάτια.
Τα ίδια και τα ίδια! Και ξανά μανά τα ίδια, περί «μελών που εμπλέκονται κάθε τόσο σε εγκληματικές ενέργειες». Επειδή όμως έγκλημα χωρίς πτώμα δεν υπάρχει, μήπως μπορεί να μας πει ο καθεστωτικός δημοσιογράφος ένα έγκλημα που έχουν διαπράξει οι Χρυσαυγίτες; Μόνο ένα! Όχι φυσικά, γιατί δεν υπάρχει κανένα! Αντίθετα, υπάρχουν πολλά εγκλήματα που έχουν διαπράξει οι αριστεροί τρομοκράτες, από το 1974 μέχρι σήμερα. Αλλά, οι αριστεροί είναι δούλοι του συστήματος και γι’ αυτό κάνουν ότι θέλουν και λογαριασμό δε δίνουν σε κανέναν. Κι αυτό το μεταπολιτευτικό αίσχος, όπως κι όλα τ’ άλλα, τελειώνει στις 6 Μαΐου, με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη βουλή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου