Στο ματωμένο Σου Σταυρό,
Χριστέ μου γονατίζω
κι από τα βάθη της ψυχής
μιαν προσευχήν αρχίζω,
που αν στην ευσπλαχνία σου
κι αυτή δεν εύρει χάρη
ε, τότε πια ο διάβολος
ας έρθει να μας πάρει.
Χύσε λοιπόν φως ιλαρόν
και φώτισε τας φρένας,
τας με του ψύλλου πήδημα
οικτρώς σαλευομένας
κι επίβλεψον εξ ουρανού
και ρίψε ένα κόκκον νου
και δώσε εις την άμπελον
αυτήν την ψωραλέαν
να πέσει κόπρος άφθονος
εις την ξηράν την γαίαν
που όλα τα παχύδερμα
και όλα τα μαλάκια
ζητούν χαρτοφυλάκια.
Και δος να λιγοστεύσωσι
του Έθνους οι Σωτήρες
και δος αι γλώσσαι να δεθούν
και να λυθούν αι χείρες...
Του σατυρικού μας ποιητή Πολύβιου Δημητρακόπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου