Η αφασία και οι επιπτώσεις της



Τι δεν καταλαβαίνουμε; Πόσο, πια, έχει καταντήσει ο δημόσιος λόγος κενός νοήματος; Ποια αιτία μας οδηγεί στο να μη δίνουμε βάση στις λέξεις και τις προτάσεις που προμηνύουν ρητά τα μελλούμενα; Χρόνια τώρα, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι άνθρωποί του επαναλαμβάνουν από δημόσια βήματα την ανάγκη για κεντρική ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, αν όχι για παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Δεν το έχουν πει περιφραστικά. Το έχουν εκφράσει ακριβώς, καθαρά, ξάστερα. Κι όχι μόνο κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών. Χρόνια τώρα, πλείστοι πολιτευτές και παράγοντες περιγράφουν τα σχεδιάσματά τους ενώπιον των ίδιων Ελλήνων, που σήμερα πέφτουν φωνασκούντες από τα σύννεφα με την πρόβλεψη της δεύτερης δανειακής σύμβασης περί ξένου επιτρόπου, ήτοι γενικού δερβέναγα με δικαίωμα αρνησικυρίας επί των οικονομικών μας.  
 
Η συνέχεια ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου