Ο χαρακτήρας των κομμάτων - φατριών κατά την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης (1821-1826)

Πριν
διηγηθούμε την φατριαστική διαπάλη, η οποία
αρχίζει να εντείνεται και να κορυφώνεται το τρίτο έτος της επανάστασης ,
θα προσπαθήσουμε εν είδι εισαγωγής να αναλύσουμε και να εξηγήσουμε το
φαινόμενο, ώστε και ο αναγνώστης να μπορεί πιο εύκολα να παρακολουθήσει
τις Οβιδιακές πολιτικές μεταμορφώσεις των ηγετών της επανάστασης. Η
προεπαναστατική κοινωνία στον Ελλαδικό χώρο είχε μια μακρά παράδοση
κοινοτισμού με τους κατά τόπους προκρίτους να ηγούνται πολιτικά των
χωρικών, να χειρίζονται τοπικά προβλήματα, να αντιπροσωπευουν την
κοινότητα τους στην Πύλη, να εισπράττουν τους φόρους ως ενοικιαστές. Το
στοιχείο της εκλογής των προκρίτων στην αρχή της χρονιάς ήταν εθιμικό
και διακοσμητικό, αφού χάρις την οικονομική τους επιφάνεια και το γόητρο
που απολάμβαναν στις τοπικές κοινωνίες τους τις περισσότερες φορές ήταν
ισόβιοι και το αξίωμα τους
το κληρονομούσαν τα παιδιά τους. Οι μετέπειτα οπλαρχηγοί της Επανάστασης
σε περίπτωση που δεν ήταν κλέφτες η αρματωλοί, λειτούργούσαν ως
προσωπική σωματοφυλακή ("κάποι") των προκρίτων, άρα ήταν υπό μια έννοια
υποτακτικοί τους.
η συνέχεια ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου