Θανάσης Καλλιανιώτης
Μερικά από τα σχήματα που προσπάθησαν να εξηγήσουν την (ισχυρή) παρουσία των ανταρτών στη ΝΔ Μακεδονία[1] στη δεκαετία του ΄40, θεωρώντας την παράλληλα καθολικά αποδεκτή, είναι: η τοπική προπολεμική παρουσία της Αριστεράς, το κενό εξουσίας, το αίσθημα εγκατάλειψης και η επιτυχής αντιμετώπιση της ζωοκλοπής από τους κατοίκους πριν (και μετά) από την εμφάνιση των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Το πρώτο διαμορφώθηκε χωρίς επιτόπια έρευνα, ενώ τα υπόλοιπα φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν προς επαλήθευση στο πεδίο –αμφότερα αγνόησαν τοπικές αρχειακές πηγές και δεν συνέλεξαν προφορικές μαρτυρίες από όλες τις πλευρές του δράματος.[2] Τα σχήματα αυτά είναι ανάρμοστα για μία τουλάχιστον περιοχή της επαρχίας Γρεβενών, τα Βέντζια, διότι εκεί με τη δημιουργία νέων ή την επιτάχυνση παλαιών αντιθέσεων προσπάθησαν οι πρώτοι αντάρτες να διαρρήξουν τον, αδιάφορο έως εχθρικό γι αυτούς, κρατικό και κοινωνικό ιστό και να μετατρέψουν την περιοχή σε βάση εξόρμησής των προς τα γερμανοκρατούμενα πεδινά της Κοζάνης.[3]
Τα Βέντζια (40.06΄Β -21.37΄Α το κέντρο τους) είναι ένα τραχύ οροπέδιο των 400.000 στρεμμάτων περίπου,[4] κείμενο μεταξύ των ορέων Μπούρινου –Φλάμπουρου και του ποταμού Αλιάκμονα, χωρίς δρόμους τότε,[5] με χαράδρες και δάση ήμερης δρυός, που προσφέρονταν για αντάρτικη δράση μικρής κλίμακας.[6] Οι 1500 περίπου πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στη δεκαετία του ΄20[7] αποκομμένοι οικονομικά και κοινωνικά από τον περίγυρο χώρο προσαρμόστηκαν, αν και διάφοροι γλωσσικά κι εθιμικά, ταχύτατα στη ζωή των γηγενών, μια ζωή δεμένη με τη γη και τα ζώα –τα μεταλλεία χρωμίου άνοιξαν σχετικά αργά (το 1936) ώστε να δυνηθούν οι εργάτες των να σχηματίσουν μιαν ικανή ομάδα πίεσης.
Η συνέχεια εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/12/1942-1943.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου