Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΑΝΟΠΛΙΕΣ & ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΛΙΒΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - Οι ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ Συμμετέχουν στους 2ους Διεθνείς Αγώνες Παραδοσιακής Τοξοβολίας , 15-16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013 στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Σύλλογός Ιστορικών Μελετών ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την Συμμετοχή της Ομάδος Παραδοσιακής Τοξοβολίας του στους 2ους Διεθνείς Αγωνες Παραδοσιακής Τοξοβολίας που θα πραγματοποιηθούνε στην Κωνσταντινούπολη Σάββατο 15 και Κυριακη 16 Ιουνιου 2013.

Η 14 μελής αποστολή των τοξοτών του Συλλόγου , θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε ενα Πολιτιστικό γεγονός Πανευρωπαϊκής εμβέλειας, αναδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο την Πανάρχαια Ελληνική Τοξευτική Παράδοση. Οπλισμός, Πανοπλίες, τόξα 3.000 χρόνων Ελληνικής Ιστορίας , με τοξότες απο την Υστερη Μυκηναϊκή περίοδο μεχρι και την πτώση του Βυζαντίου θα ταξιδεύσουν στην γειτονική χωρα φιλοδοξώντας να αποτελέσουν ενα άξιο εκπρόσωπο Μνήμης Πολιτισμού και Ιστορίας.



Περισσότερα ΕΔΩ:
http://koryvantes.blogspot.gr/2013/05/2-15-16-2013.html

Δεν υπάρχουν σήμερα Πλαστήρες…

Aναρτήθηκε από τον petalouda

plastiras05
Απο την αγγλική ιστοσελίδα:  http://www.tanea-london.net/NEWSinGREEK/Opinion12-65.html,  λάβαμε και αναδημοσιεύουμε μια άγνωστη ιστορία που καθρεφτίζει το πνεύμα της εποχής.  1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, μετά τον εμφύλιο. Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.
Η συνέχεια ΕΔΩ

Ο "Μουλάς" της Ρεπούση ξεσπαθώνει εναντίον του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ


Ο κύριος της φωτογραφίας, Ανανιάδης Νότης , ο οποίος διατηρεί και ενημερωτική σελίδα χαμηλής επισκεψιμότητας στον Πειραιά, εμφανίζεται σε άρθρο του, ως αυτόκλητος υπερασπιστής της "κύριας" Μαρίας Ρεπούση , της γνωστής για τις ανθελληνικές της θέσεις και πεποιθήσεις όπως αυτές εκφράστηκαν στο σχολικό εγχειρίδιο της έκτης δημοτικού που αποσύρθηκε έπειτα από την γενική λαϊκή κατακραυγή.
Ο υποστηρικτής της κ. Ρεπούση ,"ξεσπαθώνει" κατα του Μητροπολίτη Πειραιά γιατί ο τελευταίος "τόλμησε", πάντα κατά τον "αυτόκλητο υπερασπιστή", να εναντιωθεί στην επικείμενη βουλευτική υποψηφιότητα της κ.Ρεπούση με το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς στην περιφέρεια της Α΄ Πειραιά.
Η συνέχεια ΕΔΩ

ΙΜΙΑ 1996 (Αυτά που δεν είπαν ποτέ στον κόσμο) (VIDEOS)

Ένα μικρό αφιέρωμα - φόρος τιμής στους ΗΡΩΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ εκείνη την "μαυρη " για την Ελλάδα μας μέρα στις 28 Ιανουαρίου 1996 την Ημέρα των Ιμίων που γέννησε Ηρωες αλλά και Προδότες

ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

Ο Ελληνικός λαός δικαιούται να μάθει την αλήθεια για το τι έγινε στα Ίμια και πώς οι τότε κυβερνούντες σχεδίασαν και σαμποτάρισαν τις κινήσεις του Ελληνικόυ στρατού, μετατρέποντας μια νίκη σε ήττα.

Η συνέχεια και τα video ΕΔΩ

Ο Ελληνισμός, εμπόδιο για την εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης

Ο Σιωνισμός είναι μια απάνθρωπη, αντίθεη και ρατσιστική ομάδα που αιώνες τώρα παραπλανά τους Εβραίους και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία. Κατά την εξορία των Εβραίων στη Βαβυλώνα και γύρω στο 586, κάποιοι Εβραίοι αναμείχθηκαν με τους Χαλδαίους και μυήθηκαν από αυτούς στην αστρολογία, τον πνευματισμό και τη μαγεία. Έτσι προέκυψε η μαγεία Καμπάλα, το βιβλίο Ταλμούδ και η ομάδα των Φαρισαίων, η οποία επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ το 583 με τους υπόλοιπους Εβραίους. Σιγά σιγά οι Φαρισαίοι, που ονειρεύονταν ότι ο Θεός θα βασίλευε σε όλο τον κόσμο μέσω αυτών και ενός θεϊκού απεσταλμένου (Μεσσία) που θα υπέτασσε τους άλλους λαούς με το σπαθί, απέκτησαν τον έλεγχο των δικαστηρίων και του Μεγάλου Συνεδρίου (Σανχεντρίν), που ίδρυσε το 457 ο Έσδρα. Αυτοί μεθόδευσαν τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού, που δεν ήταν όπως Τον ήθελαν.......................η συνέχεια ΕΔΩ

Με το παρόν θα εξετάσουμε τον περίφημο εδάφιο 20 από τον λόγο του Ισοκράτους που έμεινε στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία με τον τίτλο "ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΙΚΟΣ". Ο ισοκρατικός Αρεοπαγιτικός στηλιτεύει την κατάντια της άλλοτε Αθηναίων Πολιτείας σε Αθηναίων Οχλοκρατία. Εγράφη με το τέλος του Συμμαχικού πολέμου (357-355 π.Χ) μεταξύ των Αθηναίων και των αιγιακών νησιών συμμάχων των μετά τον σχηματισμό της Β’ Αθηναϊκής συμμαχίας το 378 π.Χ, ο οποίος πόλεμος ήταν η ταφόπλακα στα όνειρα των Αθηναίων για την ηγεμονία των επί της Ελλάδος. Αι Αθήναι επλήρωσαν την αλαζονεία των για ακόμη μία φορά.

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία στις ημέρες του Περικλέους έφθασε στο απόγειό της. Όσο ζούσε ο Περικλής, ο οποίος ήγε τον δήμον και ουκ ήγετο υπ' αυτού η δημοκρατία ευημερούσε. Όμως, τελευτήσαντος δε Περικλέους τα κατά την πολιτείαν πολύ χείρω εγένετο, έτσι επικράτησαν οι δημαγωγοί και εκμαυλίστηκε ο λαός. Όμως, μετά την ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο τα πράγματα χειροτέρευσαν. Η κολακεία στο πλήθος των πολιτευομένων, η λήψις βεβιασμένων πολλάκις και ακρίτων αποφάσεων υπό της Εκκλησίας του δήμου, η άνθησις της συκοφαντίας, οι εκβιασμοί εις βάρος των ευπόρων πολιτών, ο κακός κατά το πλείστον χειρισμός της εξωτερικής πολιτικής (σας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;), ήσαν σοβαρά πλήγματα για το δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο μετασχηματιζόταν με γοργούς ρυθμούς σε οχλοκρατία, κατά παρέκβασιν αυτού, όπως υπεστήριζε ο Αριστοτέλης. Είναι λοιπόν αυτή η κατάντια του πολιτεύματος που ώθησε τον Ισοκράτη να το κρίνει αυστηρότατα, ζητώντας παράλληλα την επιστροφή στην Αθηναίων Πολιτεία του Σόλωνος και του Κλεισθένους, και το κάνει αυτό διότι πιστεύει ακράδαντα όπως βλέπουμε στο εδάφιο 14 ότι: το πολίτευμα αποτελεί την ψυχή της πόλεως, όπως ακριβώς η φρόνησις εις το σώμα (Έστι γαρ ψυχή πόλεως ουδέν έτερον ή πολιτεία, τοσαύτην έχουσα δύναμιν όσην περ εν σώματι φρόνησις.)

Είναι γεγονός ότι οι Αθηναίοι, κουρασμένοι τόσο ψυχολογικώς όσο και οικονομικώς ήσαν ανίκανοι να σταματήσουν την προϊούσα παρακμή. Γράφει χαρακτηριστικά με κραυγή αγωνίας ο Ισοκράτης στο εδάφιο 54 ότι: πλήθος πολιτών περίμενε κάθε ημέρα με αγωνία αν θα ευνοηθή κατά την κλήρωση για να λάβη θέση δικαστού εις την Ηλιαία, έτσι ώστε να πάρη τον μισθό (τρεις οβολούς, ήτοι μισή αττική δραχμή) και να εξοικονομήση τα στοιχειώδη έξοδα της ημέρας (Επεί νυν γε τις ουκ αν επί επί τοις γιγνομένοις των ευ φρονούντων αλγήσειεν, όταν ίδηι πολλούς των πολιτών αυτούς μεν περί των αναγκαίων, ειθ' έξουσιν είτε μη, προ των δικαστηρίων κληρουμένους) (χμ... για σκεφτείτε εάν παρατηρείται κάτι αντίστοιχο την εποχή μας). Επικρίνει επίσης την κατάντια της νεολαίας με το να συχνάζουν στα διάφορα καταγώγια (για δείτε συμπτώσεις :wink: ) και καταδικάζει τους πολιτικούς και οικονομικούς εκβιασμούς από τους επαγγελματίες του είδους συκοφάντες οι οποίοι εστρέφοντο κατά των ευπόρων Αθηναίων. Αλλά, η συμπύκνωσις της ισοκρατείου αποστροφής προς αυτό το διεφθαρμένο πολιτειακό καθεστώς που κάποτε ωνομάσθη Δημοκρατία Ης ημείς διεφθαρμένης (εδάφιο 15) λαμβάνει σάρκα και οστά στο περιβόητο πλέον εδάφιο 20:

Οι γαρ κατ'εκείνον τον χρόνον την πόλιν διοικούντες κατεστήσαντο πολιτείαν ουκ ονόματι μεν τωι κοινοτάτωι και πραοτάτωι προσαγορευομένην, επί δε των πράξεων ου τοιαύτην τοις εντυγχάνουσι φαινομένην, ουδ' ή τούτον τον τρόπον επαίδευε τους πολίτας ώσθ' ηγείσθαι την μεν ακολασίαν δημοκρατίαν, την δε παρανομίαν ελευθερίαν, την δε παρρησίαν ισονομίαν, την δ' εξουσίαν του ταύτα ποιείν ευδαιμονίαν, αλλά μισούσα και κολάζουσα τους τοιούτους βελτίους και σωφρονεστέρους άπαντας τους πολίτας εποίησεν.

Ακριβής νεοελληνική απόδοσις:

Εκείνοι δηλαδή που τότε είχαν την ευθύνη της διοικήσεως της πόλεως, δεν εγκατέστησαν πολίτευμα που να έχη μεν όνομα λαϊκώτατον και ωραιότατον, εις την εφαρμογή του όμως να αποδεικνύεται εις τους πολίτας, ότι δεν είναι τοιούτο` ούτε εγκατέστησαν πολίτευμα που να εκπαιδεύη τους πολίτας έτσι ώστε να θεωρούν την ακολασίαν δημοκρατίαν, την παρανομίαν ελευθερίαν, την αυθάδειαν ισονομίαν και την εξουσίαν του να κάμνη κανείς αυτά ευδαιμονίαν` αλλά πολίτευμα το οποίον, με το να αποτροπιάζεται και να τιμωρή αυτούς τους ανθρώπους, όλους τους πολίτας εβελτίωνε και τους έκαμνε φρονιμωτέρους.

Η ελεύθερη απόδοσις που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μιλά για την αυτοκαταστροφή της δημοκρατίας λόγωι καταχρήσεως των όπλων της. Όμως, τι άλλο από αυτοκαταστροφή δεν είναι αυτή η σήψη και η παρακμή του 4ου π.Χ που παρατηρείται στην πόλη των Αθηνών; Η κατάχρησις του δικαιώματος της ελευθερίας, η ακολασία, η παρανομία και η αυθάδεια οδηγούν στην οχλοκρατία και την αναρχία. Αντιπαραβάλλετε τώρα τα παραπάνω με την τωρινή κατάσταση στην οποία ζούμε.


ΚΡΑΤΙΣΤΗΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ ΟΠΟΥ ΤΟΙΣ ΠΟΝΗΡΟΙΣ ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙΝ ΑΡΧΕΙΝ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΑΘΟΙΣ ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙ ΜΗ ΑΡΧΕΙΝ
(Πιττακός)

ΠΑΡΑΠΛΗΣΙΩΣ ΟΥΔΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ, ΕΝ Ή ΠΑΝ ΠΛΗΘΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΠΟΙΕΙΝ, Ο,ΤΙ ΠΟΤ' ΑΝ ΑΥΤΩΙ ΒΟΥΛΗΘΗΙ ΚΑΙ ΠΡΟΘΗΤΑΙ` ΠΑΡΑ Δ' ΩΙ ΠΑΤΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΣΥΝΗΘΕΣ ΘΕΟΥΣ ΣΕΒΕΣΘΑΙ, ΓΟΝΕΙΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙΝ, ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ ΑΙΔΕΙΣΘΑΙ, ΝΟΜΟΙΣ ΠΕΙΘΕΣΘΑΙ, ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΤΟΙΟΥΤΟΙΣ ΣΥΣΤΗΜΑΣΙΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΟΙΣ ΠΛΕΙΟΣΙ ΔΟΞΑΝ ΝΙΚΑΙ, ΤΟΥΤΟ ΚΑΛΕΙΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ.
(Πολύβιος)

http://lalei-kairia.blogspot.com

Η ΕΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙΙ ΜΑΧΗ


"Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν."

Ως ελάχιστο φόρο τιμής εις τους Αθηναίους των αρχών του 5ου π.Χ αιώνος οφείλω να αναφερθώ (όλοι το οφείλουμε άλλωστε) εις την εν Μαραθώνι μάχη.

Η μάχη του Μαραθώνος εντάσσεται εις το πλαίσιον της δευτέρου Περσικής εκστρατείας του Δαρείου, η οποία έλαβε χώρα δύο έτη μετά την πρώτη αποτυχημένη υπό την αρχηγία του Μαρδονίου το 492 π.Χ. Έτσι το 490 π.Χ ο Δαρείος έστειλε νέο στράτευμα με επικεφαλής τους Δάτι και Αρταφέρνη. Η μεταφορά του δε απαιτούσε την χρησιμοποίηση περίπου 600 πλοίων.

Πριν αναχώρησει το νέο εκστρατευτικό σώμα, ο Πέρσης βασιλεύς έστειλε στις ελληνικές πόλεις πρέσβεις να ζητήσουν "γην και ύδωρ" ως συμβολικά σημάδια υποταγής. Στη θέα των Περσών απεσταλμένων πολλές ελληνικές πόλεις προτίμησαν να υποταχθούν, εκτός των Αθηνών και της Σπάρτης όπου ειδικά στην τελευταία οι πρέσβεις υπέστησαν κακοποίησιν.

Στην πορεία τους προς την κυρίως Ελλάδα οι Πέρσες κατέλαβαν τη Νάξο και στη συνέχεια έβαλαν πλώρη για την Εύβοια. Εκεί, αφού κυρίευσαν και κατέστρεψαν την Κάρυστο, εστράφησαν προς την Ερέτρια την οποία και κατέλαβαν μετ' ολιγοημέρου αντιστάσεως. Δέον να σημειωθεί ότι για την κατάληψη της πόλεως βοήθησαν οι προδόται Φίλαρχος και Εύφορβος.

Καθ'υπόδειξιν του Ιππίου (του εκτοπισμένου Αθηναίου τυρράνου), οι Πέρσες κατευθύνθηκαν στον Μαραθώνα. Ο άλλοτε τύραννος ήλπιζε ότι εις τας Αθήνας θα είχε την υποστήριξη των οπαδών των Πεισιστρατιδών. Ομως, σύσσωμοι οι Αθηναίοι αποφάσισαν να αντισταθούν στον εισβολέα. Ανάμεσα στους εκλεγμένους στρατηγούς του έτους 490 ήταν και ο πρώην τύραννος της Θρακικής χερσονήσου, ο Μιλτιάδης. Ο ίδιος είχε πέσει στη δυσμένεια του Δαρείου μετά την καταστροφική για τους Πέρσες Σκυθική εκστρατεία. Ως γνώστης λοιπόν της περσικής πολεμικής τακτικής, αλλά και ως ικανότατος στρατηγός, ανέλαβε την αρχιστρατηγία. Προτείνει τον Μαραθώνα ως τόπο διεξαγωγής της μάχης για τρεις βασικούς λόγους:

1. Να αποτρέψει την ενίσχυση του αντίπαλου στρατεύματος από τυχόν εναπομείναντες νοσταλγούς των Πεισιστρατιδών.

2. Να αχρηστέψει το εχθρικό ιππικό, διότι η περιοχή ήτο ακατάλληλος για του ιππείς.

3. Να μεταφέρει τη μάχη εκτός των ορίων του Αθηναϊκού κράτους, με σκοπό να δώσει εις τους Αθηναίους την εντύπωση ότι είχαν περάσει στην επίθεση. Εις εκείνας τας κρισίμους στιγμάς οι Αθηναίοι ζήτησαν τη βοήθεια των Σπαρτιατών, οι οποίοι όμως προέβαλλαν θρησκευτικούς λόγους (τον εορτασμό των Καρνείων) που εμπόδιζαν την αποστολή εκστρατευτικού σώματος.


Μετά την απόκριση των Σπαρτιατών οι Αθηναίοι το πήραν απόφαση ότι η απόκρουσις των ασιατών επιδρομέων ετίθεντο αποκλειστικώς εις τας χείρας των. Προς ενίσχυσιν του Αθηναϊκού στρατεύματος προσέτρεξαν πλέον των χιλίων πολεμιστών από την πόλη των Πλαταιών. Η συνολική δύναμις των υπολογίζετο στους δέκα χιλιάδες άνδρες. Όσο για το ύψος του Περσικού στρατεύματος, αι απόψεις διίστανται. Άλλοι τους αναβιβάζουν εις τους 300.000, άλλοι τους περιορίζουν εις τους 100.000 και άλλοι τους κατεβάζουν στο ύψος των 60.000 ανδρών. Η αλήθεια πρέπει να είναι κάπου στη μέση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η αντιστοιχία ήταν σε αρκετά μεγάλο βάθμο εις βάρος των Αθηναίων, γιατί ακόμη και εάν δεχθούμε τον ελάχιστο αριθμό των 60.000, αι αναλογίαι δυνάμεων ήταν τουλάχιστον 1/6. Προσωπικά, τείνω να συμφωνήσω ότι το ύψος του Περσικού στρατεύματος υπολογίζοταν γύρω στους 120 με 150.000. Φυσικά όλα τα παραπάνω ουδόλως μειώνουν την αξία της Αθηναϊκής νίκης.

Ο Μιλτιάδης παρέταξε το στράτευμά του σε γραμμή μήκους 1.600 μέτρων, ακριβώς στο ίδιο μήκος με την ανάπτυξη του περσικού στρατεύματος. Γνωρίζοντας ότι οι εχθροί του φρόντιζαν πάντοτε να ενισχύουν το κέντρο των, ενώ τα άκρα τους ήταν αραιά, πύκνωσε τα άκρα της δικής του παράταξης σε βάθος 8 (οκτώ) ανδρών και προχώρησε στην αραίωση του κέντρου, την υπεράσπιση του οποίου ανέλαβαν οι Αριστείδης και Θεμιστοκλής. Με αυτόν τον τρόπο, όταν το κέντρο εδέχθη όλο το βάρος της Περσικής επίθεσης, υποχώρησε συντεταγμένα, δίχως να διασπαστεί, ενώ, παράλληλα, τα ενισχυμένα άκρα των Αθηναίων συνέκλιναν σε σχήμα λαβίδας τρέποντας τους αντιπάλους σε άτακτη φυγή. Το αποτέλεσμα ήταν πλέον των 6.000 Περσών νεκρών, τη στιγμή που οι απώλειες των Αθηναίων ήταν μόνον 192 νεκροί.

Αμέσως μετά τη νίκη ο Μιλτιάδης, αφού άφησε φρουρά στα πολεμικά λάφυρα, γύρισε εσπευσμένα με την κύρια δύναμη του στρατού του εις την πόλιν των Αθηνών. Αυτό το έπραξε διότι προέβλεψε ότι οι Πέρσες θα αποπειρώντο να καταλάβουν την πόλη αφού απέπλεαν έως το Φάληρο. Όπερ και εγένετο. Έτσι οι Πέρσες όταν βρήκαν μπροστά τους τους νικητές του Μαραθώνος ηναγκάσθησαν να αποσυρθούν.

Αργά, την ίδια ημέρα κατεύθασε το Σπαρτιατικό εκστρατευτικό σώμα το οποίο αποτελείτο από 2.000 άνδρες. Όταν πληροφορήθησαν το αποτέλεσμα, ζήτησαν να επισκεφτούν το θέατρο της μάχης όπουν συνεχάρησαν τους Αθηναίους και επέστρεψαν στη Σπάρτη.

Οι Αθηναίοι ετίμησαν τους νεκρούς της μάχης με τις δέουσες τιμές σε ομαδικό τύμβο. Εκάλεσαν, μάλιστα, τον επιγραμματοποιό Σιμωνίδη να αναλάβει την εξύμνησιν του αθηναϊκού πολεμικού κατορθώματος με το γνωστό του επίγραμμα. Η βαθύτερη ουσία πάντως είναι ότι με τη νίκη τους αυτή οι Αθηναίοι εξύψωσαν το ηθικό των απανταχού Ελλήνων, σώζοντας ταυτόχρονα τον ελληνικό κόσμο από μία θανάσιμη απειλή. Η νίκη αυτή αποτέλεσε, παράλληλα, το εναρκτήριον σάλπισμα για την κατοχύρωση και περαιτέρω εμπέδωση του δημοκρατικού πολιτεύματος που εθέσπισεν ο Κλεισθένης το 507 π.Χ. Επιπρόσθετα, ο Περσικός μύθος εδέχθη ένα ακόμη ισχυρό ράπισμα στο γόητρό του, μετά την αποτυχία του εις τας ερήμους της Σκυθίας. Όπως εφάνη, όμως, στα κατοπινά έτη αυτό δεν του ήταν αρκετό ώστε να συνετισθή. Αλλά τούτο είναι μία άλλη ένδοξος εποποιία του ελληνισμού η οποία επέπρωτο να ιστοριθήι.


Να σημειώσουμε ότι ο νικητής του Μαραθώνος στρατηγός Μιλτιάδης ετιμήθη από τους Αθηναίους με δύο ανδρίαντες.

http://lalei-kairia.blogspot.com