Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θεατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θεατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΤΑ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΙΑ....(ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Πάντοτε και με κάθε αφορμή αναζητώ τον σημειολογικό χαρακτήρα των πραγμάτων,έτσι το ίδιο δεν θα μπορούσε παρά να συμβαίνει και στην περίπτωση των θεατρικών παραστάσεων που επιλέγω να παρακολουθήσω,θεωρώντας πως η πραγματική ουσία σε όλα και άρα και σε ένα θεατρικό δρώμενο έχει πολλές αναγνώσεις ή τουλάχιστον οφείλει να έχει,προκειμένου να καθίσταται άξιο λόγου.

Εχθές μόλις,είχα την ιδιαίτερη χαρά να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση με τίτλο "Όλα είναι στο μυαλό σου" της επιτυχημένης αμερικανίδας συγγραφέως Robin Swicord που εκ του αποτελέσματος κρίνοντας απεδείχθη εκ νέου,μια πρώτης τάξεως επιλογή όσον αφορά μια έξοδο με σκοπό το πραγματικό θέατρο,αυτό το θέατρο που εκπορεύεται απο την ζωή και έχει στόχο τον προβληματισμό του θεατή μέσα πολλές φορές και απο το γέλιο ή την επιμελώς ενδεδυμένη "ελαφρότητα" της θεματολογίας και του γενικότερου στησίματος του.

Η υπόθεση του έργου μοιάζει απλωική,τρείς αντιηρωικοί χαρακτήρες,αυτούς που θα χαρακτήριζε κανείς ως λούμπεν και κοινωνικά απόβλητους,δύο μικροαπατεώνες που μόλις έχουν αποδράσει απο αγροτική φυλακή και μια πρώην πόρνη σχεδιάζουν το μέλλον τους μετά την "επιτυχημένη" απόδραση που κανείς δεν μπαινει στον κόπο να προσέξει,μια απόδραση που αφορά μόνο τους ίδιους,με όλα αυτά να εκτυλίσονται σε μια ερημική παραλία κάπου στην Αμερική σε ένα κλειστό λόγω χειμώνα παραθαλάσσιο μοτέλ.

Ο Εντυ-Ρέη (Τάκης Χρυσικάκος),ο είς εκ των μικροαπατεώνων είναι ο άνθρωπος που θα έλεγε κανείς θεωρεί τον εαυτό του κάτι που δεν μπορεί να είναι,πιστεύοντας πως κάποια στιγμή θα αποκτήσει με αθέμιτο τρόπο πάντοτε πολύ χρήμα που θα του εξασφαλίσει την ζωή μέσα στην χλιδή που πάντοτε ονειρευόταν,απο την άλλη πλευρά ο "περίεργος" του τριγώνου αυτού χαρακτήρων,Ρείν - Φρόου (Νίκος Καμτσής),είναι αυτός που διαθέτει μνήμη χρυσόψαρου και δεν μπορεί (ή δεν θέλει θα έλεγε κάποιος προσέχοντας λίγο περισσότερο) να θυμηθεί τι του είπες πρίν δύο λεπτά,έτσι αναγκάζεται να γράφει σε μικρά χαρτάκια οτι τον ενδιαφέρει να θυμάται,είναι επίσης αυτός που δεν μπορεί λόγω της ασθενικής του μνήμης να θυμηθεί με τίποτε ποιό το "ταλέντο" που του χάρισε το διάστημα της παραμονής του στην φυλακή,η δε Μπίλυ - Μαρί (Χριστίνα Θεοδωροπούλου),είναι μια γυναίκα με απλά όνειρα που για κάποιον αδιόρατο λόγο δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει οτι θα επιθυμούσε κατά βάθος,μιά ύπαρξη που συναναστρέφεται όμοιους της,απόκληρους μιάς ολάκερης κοινωνίας μέσα απο την βαθύτερη της ανάγκη να υπάρξει μέσω των άλλων περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Το "Όλα είναι στο μυαλό σου" ως ανατρεπτική μαύρη κωμωδία,είναι στημένο με μιά επιτηδευμένη ελαφρότητα,όμως πραγματεύεται σοβαρότατα ζητήματα στις βαθύτερες αναγνώσεις του,θέτοντας την προβληματική του πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας και πως όλο αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους διαμορφώνοντας εν τέλλει την ίδια μας την ζωή,πραγματεύεται επίσης την διαδραστική σχέση αλλά και αέναη σχέση που εκτρέφει η μια την άλλη αναμεταξύ ατόμου και κοινωνίας αλλά και του ατόμου με τον ίδιο του τον εαυτό που ως ψυχολογική προβολή στο κοινωνικό ασυνείδητο αλληλεπιδρά καταλυτικά στην εν δυνάμη διαμόρφωση του και κατ επέκτασιν της ίδιας της κοινωνίας γύρω απο αυτό.

Είμαστε τελικά αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας τον ίδιο να δεί οτι είμαστε και αυτό επιδρά και στο τι θεωρούν όλοι οι άλλοι πως είμαστε,αν θεωρείς τον εαυτό σου λούμπεν και απόκληρο αποδίδοντας ψυχολογικά οτι κακό σου συμβαίνει σε εξωτερικούς παράγοντες (κάτι που χαρακτηρίζεται ως external locus of control στην επιστήμη της ψυχολογίας),τούτο το γεγονός σε αυτοπεριορίζει ασυνείδητα στο να συναναστρέφεσαι λούμπεν και απόκληρους που θεωρούν τους ίδιους τους τους εαυτούς τέτοιους και μάλιστα το ίδιο ασυνείδητα,όπως άλλως τε κάνεις και εσύ,με φυσικό αποτέλεσμα ο κόσμος σου να διαμορφώνεται απο το τι θεωρείς εσύ κόσμο εν τέλλει,να διαμορφώνεται ψευδοαντικειμενικά μέσα απο την δική σου υποκειμενική θεώρηση την οποία λανθασμένα θεωρείς ως αντικειμενική πραγματικότητα,να διαμορφώνεσαι διαμορφώνοντας τελικά.

Είναι πολλές οι αναγνώσεις αυτού του έργου,θα έλεγε κανείς πως μπορεί να δεί ακόμα και στοιχεία πολιτικής σε όλο αυτό,έτσι και αλλιώς πολιτική και ζωή είναι ένα,ο Έντυ Ρέυ θα μπορούσε να ειδωθεί ως ο φαφλατάς πολιτικάντης που πέφτει θύμα των ίδιων του των ψεμμάτων τα οποία αληθοποίει μέσα του,ο Ρείν - Φρόου θα μπορούσε να είναι ο αμνήμων λαός που ποτέ δεν μαθαίνει απο το παρελθόν συνεχίζοντας να κάνει τα ίδια λάθη,ενώ η προσκολληόμενη Μπίλυ - Μαρί με τα απλά όνειρα που ποτέ της δεν μπορεί να κάνει πράξη θα μπορούσε να είναι και πάλι ο ίδιος ο απλός λαός σε μια διαφορετική έκφανση του,που αποδίδει πάντοτε τις κακές του επιλογές στους "άλλους" που ποτέ του δεν σκέφτηκε πως για οτι περνά ίσως και να είναι ο ίδιος υπεύθυνος περισσότερο απο όλους,τρείς ψυχολογίες και προσωπικότητες που αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη όπως γίνεται πάντοτε αναμεταξύ των ανθρώπινων σχέσεων,τρείς προσωπικότητες που δρούν και διαμορφώνονται υπό την παρούσα τους μορφή υποβασταζόμενες η μια απο την άλλη,τρείς προσωπικότητες που αν δεν ήταν έτσι διαμορφωμένες αλλά και εν δυνάμει διαμορφούμενες εκτρεφόμενες η μια εκ της άλλης,δεν θα ελκύονταν ποτέ,σε ένα παιχνίδι του τυχαίου που μόνο τυχαίο δεν είναι.


Το θεατρικό "σπιτι" της παράστασης,το θέατρο "Τόπος αλλού" στην περιοχή της κυψέλης, προδιαθέτει εντελώς θετικά όποιον το επισκέπτεται ως χώρος καταρχάς,οι δε συντελεστές άψογοι,ο Τάκης Χρυσικάκος απλώς εκπληκτικός για ακόμα μια φορά αποδίδοντας τον ρόλο που του έχει ανατεθεί με απόλυτη φυσικότητα που τον χαρακτηρίζει εξάλλου,η Νίκος Καμτσής (στον οποίον οφείλεται και η σκηνοθεσία αλλά και η μετάφραση της παράστασης) σε έναν ρόλο - καταλύτη για την ανατρεπτικη έκβαση του έργου και φυσικά η Χριστίνα Θεοδωροπούλου αυθεντική όσο δεν πηγαίνει παραπέρα,προσδίδει την ανθρώπινη διάσταση σε έναν χαρακτήρα που λόγω των κοινωνικών σχημάτων και ταμπού κανείς δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία παρά τις αντίθετες υποκριτικές διαβεβαιώσεις.


Τα υπέροχα σκηνικά είναι της Μίκας Πανάγου,ενώ η όμορφη μουσική προσαρμοζμένη στα ελληνικά δεδομένα,είναι του Κώστα Χαριτάτου,"Όλα είναι στο μυαλό σου λοιπόν",μια παράσταση που τα έχει όλα,την πρώτη ανάγνωση που φέρνει γέλιο αλλά και τις αναγνώσεις που φέρνουν τον προβληματισμό,η τέχνη όπως οφείλει να είναι για ακόμα μια φορά,μια τέχνη που μας κάνει καλύτερους ή αν μη τι άλλο μας βάζει σε έναν δρόμο προβληματισμού για την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε προς τα που πηγαίνει η ζωή μας η ίδια και όπως λέω κάπου φέρνει στο προσκήνιο την σκέψη πως αν όλα πηγαίνουν στραβά το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

Η ζωή είναι μια σειρά απο επιλογές,η ζωή που ζείς είναι το αποτέλεσμα αυτών,καλή διασκέδαση αλλά και ψυχαγωγία.




Θέατρο "Τόπος αλλού" (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων - Κυψέλη)
Τηλ.: 210-8656004,210-8624392
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική : Κώστας Χαριτάτος
Video: Topos arte

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη, Κυριακή 7.00 μμ, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 9.00 μμ

Εισιτήρια

Γενική είσοδος: 15 ευρώ,
Φοιτητικά: 10 ευρώ
Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή: 10 ευρώ
Άνεργοι-συνταξιούχοι: 10 ευρώ

ΠΑΙΖΟΥΝ
Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Τάκης Χρυσικάκος, Νίκος Καμτσής









ΜΙΑ "ΛΗΣΤΕΙΑ" ΜΕ...ΑΙΤΙΑ (Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Στην εποχή της πλήρους κοινωνικής και αξιακής αποσάρθρωσης,μιάν εποχή πνευματικής ένδοιας που δεν έχει τίποτα αξιόλογο να επιδείξει πέραν ορισμένων λαμπρών εξαιρέσεων που δρούν εξ-αιρετικά απέναντι στο καθεστώς ενός βαλτώδους και σαπισμένου κοινωνικού γίγνεσθαι,απο καιρού εις καιρόν όλο έρχεται και κάτι νέο μα και διαχρονικό συνάμα να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του κοινωνικού μας ασυνείδητου.

Η θεατρική παράσταση που παρουσιάζει ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας με δεκαετίες θεατρικής εμπειρίας στην πλάτη του αλλά και η άξια συνοδοιπόρος του στις ατραπούς της πραγματικής τέχνης νέα και ανερχόμενη Βανέσσα Αραπάκη,πράγματεύεται το ζήτημα της μοναξιάς στις δικές μας "σύγχρονες" κοινωνίες που δεν ξέρουν ούτε που πατάνε ούτε που βρίσκονται,κοινωνίες που έχουν χάσει την αίσθηση του τι είναι σοβαρό και άξιο λόγου,την αγάπη και τον σεβασμό στην ίδια τους την ιστορία αλλά και αναμεταξύ των μελών τους (τα μεγέθη άλλως τε αυτά δρούν διαδραστικά αμφότερα),κοινωνίες βαθιά άρρωστες που θεωρούν τον εαυτό τους σε καλή υγεία,ενώ δεν τους έχουν απομείνει παρά λίγες στιγμές ζωής,κοινωνίες λίαν συντόμως τεθνεούσες αν οχι ήδη νεκρές που απλώς αναπνέουν αλλά δεν βρίσκονται στην ζωή,στην πραγματική ζωή.

Ένας ηλικιωμένος δέχεται την απρόσμενη "επίσκεψη" μιάς νεαρής κοπέλλας που έχει εισβάλει στο σπίτι του ως διαρρήκτης,προκειμένου να τον ληστέψει,εκείνη ένα παιδί μεγαλωμένο σε αναμορφωτήριο πάντοτε περιτριγυρισμένο απο ανθρώπους που δεν την αγαπούν στην ουσία και την θυμούνται γεμάτοι υποκρισία στις γιορτές με δώρα ψεύτικα που δεν απηχούν τίποτα παρά το να "βγεί" μια ακόμα κοινωνική τους υποχρέωση εις πέρας για κείνα τα παιδιά που ζούν στοιβαγμένα σε κάποιο ίδρυμα,λές και τα ιδρύματα αυτά έχουν δημιουργηθεί προκειμένου να καλύψει την βρωμιά και τις ενοχές της μια ολάκερη κοινωνία,να καλύψει το στιγμιαίο "λάθος" δυο ανθρώπων αλλά και τις νομικές συνέπειες του που προέρχονται απο την εγκατάλειψη σε μια μοίρα που δεν επέλεξαν τα ίδια ως επί το πλείστον,το "στιγμιαίο λάθος" ανθρώπων που δεν αγαπήθηκαν ποτέ και το αποτέλεσμα της σχέσης τους είναι ένα ακόμη τέτοιο παιδί που καταδίκασαν,να μην βρεί ποτέ του την αγάπη το ίδιο ως ενήλικας,μέσα σε μια κοινωνία υποκριτική όπου το ψέμμα και η αλήθεια καταντά πολύ δυσκολο να διαχωριστούν,ενώ φυσικά πολλά είναι τα παιδιά σε παρόμοια κατάσταση που δεν μεγάλωσαν ποτέ σε κανενός είδους ίδρυμα.

Απο την άλλη ο ηλικιωμένος,εγκαταλελειμένος απο τα παιδιά του,ζεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος αναπολώντας οτι έζησε με την γυναίκα του που δεν ζεί πιά,έχοντας πείσει τον ίδιο του τον εαυτό πως η εγκατάλειψη του οφείλεται στα νέα δεδομένα της ζωής των παιδιών του,που "έχουν πια την οικογένεια τους",μια στάση που κρατά προκειμένου να επιβιώσει ακόμη μια μέρα κρατωντας βαθιά μέσα του το μυστικό του παράπονο μη τολμώντας να το αναφέρει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό κάτι που θα τον οδηγούσε στην παραδοχή.

Και ξάφνικά γίνεται η αποκάλυψη αναμεταξύ της χαμένης ελπίδας για αγάπη της νεαρής ή ακόμη χειρότερα της μή αγάπης και της αγάπης που μετασχηματίστηκε σε εγκατάλειψη και που ξεχάστηκε ανάμεσα σε κοινωνικά "πρέπει" του ηλικιωμένου,μια αποκάλυψη που έρχεται στο φώς μέσω μιάς πράξης περιθωριακής όσο μια ληστεία,είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια του θεατή ένα πιο ειδεχθές έγκλημα απο αυτό του απλού ποινικού κώδικα,ένα έγκλημα απο εκείνα που δεν τιμωρούνται ούτε και υπάρχουν διατάξεις και μονόλογοι δικηγόρων για αυτό,ένα έγκλημα το οποίο ανήκει στον ηθικό νόμο και οχι τον νόμο των ανθρώπων και που ποτέ δεν θα απασχολήσει καμιά αίθουσα δικαστηρίου,την εγκατάλειψη που οδηγεί στην μοναξιά.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας,ο απαξιωμένος απο το βρώμικο σύστημα λόγω της σταθερότητος του χαρακτήρα του και της βαθιάς του πίστης σε μιά άλλη εποχή,μια εποχή που τιμά το δίκαιο και την αλήθεια αλλά και η προσήλωση του σε ένα πλέγμα αξιών που προσπαθούν όλοι αυτοί οι γνωστοί - άγνωστοι τραμπούκοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε και το αντικαθιστούν καθημερινά με το δηλητήριο της απαξίωσης οτι αξιόλογου,της άμβλύνσης του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής τέχνης και ζωής οδηγώντας μια ολόκληρη κοινωνία στο βάραθρο μέσω του μυθριδατισμού,στέκει για ακόμα μια φορά άξιος ως ηθοποιός μέσα σε ένα αντιηρωικό σκηνικό όπως αντιηρωική αλλά το κυριότερο χωρίς στιβαρά πρότυπα ζωής κατήντησε η καθημερινότητα μας.

Με λόγο απλό όπως ταιριάζει σε έναν ήρωα της διπλανής πόρτας και εκπληκτική ερμηνεία,ανάμεσα στα πολύ έξυπνα σκηνοθετικά ευρύματα,που σε κάνει να απορείς αλλά και να επιβεβαιώνεσαι ταυτόχρονα,σε σχέση με την εκτίμηση σου σχετικά με το πόσο έχουν περιθωριοποιήσει τεχνιέντως την πραγματική τέχνη,αποδυκνείει αυτός ο υμνωδός και υπηρέτης της επί δεκαετίες για ακόμη μια φορά πως έχει τόσα πολλά να δώσει στην τέχνη την ίδια και τους θιασώτες της,αλλά και στους νέους συναδέλφους του που διψούν για μια χαραμάδα φώς που τόσο κάποιοι προσπαθούν να τους στερήσουν,στέκει εκεί ως βράχος αξιών,ως κυμματοθραύστης ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού και των εντολοδόχων της ντόπιων και ξένων που αντιμάχεται την αγάπη προς το παρελθόν,την οικογένεια,την θρησκεία,την αγάπη πρός όλους και όλα εν τέλλει,με μοναδικό σκοπό την αιώνια σκλαβιά και τον έλεγχο του ανθρώπου.

Άξια δε συμπαραστάτης στον αγώνα του αυτόν,η νεαρή και ανερχόμενη ηθοποιός Βανέσσα Αραπάκη,που στέκεται χωρίς την παραμικρή δυσκολία δίπλα στον Κώστα Πρέκα,αποδίδοντας εξίσου εκπληκτικά τον ρόλο του νεαρού κοριτσιού με άψογη θεατρική παρουσία,γεμάτη ζωντάνια,την ζωντάνια ενός νέου ανθρώπου αλλά και με την δέουσα σοβαρότητα στα σημεία όπου πρέπει και με ακέραιο το αίσθημα της θεατρικής ευθύνης,που δεν συναντάς πλέον ακόμα και σε μεγαλύτερους σε ηλίκία και παρουσία "καταξιωμένους" ηθοποιούς,η κ. Αραπάκη έχει να δώσει πολλά και αυτή με την σειρά της στην πραγματική τέχνη,πράγμα οφθαλμοφανές και στον πλέον αδαή θεατή,τον θεατή που βλέπει αλλά και προσεγγίζει την τέχνη με τα μάτια της ψυχής του όπως οφείλουμε να κάνουμε για το κάθε τι.

Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" μας φωνάζει με μια κραυγή μέσα στο σκοτάδι των καιρών μας,μέσω ενός θεατρικού που παίζεται καθημερινά σε χιλιάδες περιπτώσεις της πραγματικής ζωής,το "ΓΙΝΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΞΑΝΑ !",μάθετε να ξαναζείτε διότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και όλα χάνονται και επιστρέφουν μέσα σε αυτόν τον αέναο κύκλο των μεγάλων ιδεών του βαθύτατου ανθρωπισμού που μπορεί να εκτυλισονται με την ίδια ευκολία είτε στα βουνά της Αλβανίας είτε στα μικρά ανήλιαγα δωμάτια των σημερινών κλουβιών που χρησιμοποιούμε ως κατοικίες,το ανατρεπτικό της τέλος οφείλει να μας πεί εξίσου πολλά σε σχέση με το υπόλοιπο έργο,οι αντιήρωες της "ΛΗΣΤΕΙΑΣ" καταλήγουν στο ξέφωτο της μοναξιάς απλώς απο άλλους δρόμους.

Η ουσιαστική τέχνη συγκινεί είτε συναναστρεφόμενη μεγάλες αξίες όπως η ελευθερία της πατρίδας διαμέσου των ηρώων που έπεσαν για αυτήν,είτε έχει να κάνει με αντιήρωες μέσα στα κλειστά δωμάτια που ζούν ως τρόφιμοι της μεγάλης φυλακής που λέγεται καθημερινότητα και "ζωή", μιλώντας για την μοναξιά που άπαντες μας αγγίζει λίγο πολύ,η δε τέχνη,οφείλει να ακολουθεί την αρχή "εκ του κόσμου,δια τον κόσμο" προκειμένου να μεταφέρει στον θεατή αλλά και να πάρει απο τον θεατή με σκοπό την πραγματική ψυχαγωγία,τον προβληματισμό και εν τέλλει την αέναη προσπαθεια βελτίωσης και αυτοβελτίωσης του ανθρώπου,οφείλει να δρά ως εκπαιδευτικό σύστημα για όλες τις ηλικίες και η θεματολογία της θα πρέπει να είναι βαθύτατα ανθρωποκεντρική,η τέχνη για την τέχνη δεν έχει λόγο ύπαρξης ιδιαίτερα μέσα σε μια κοινωνία που δείχνει πως μεταβαίνει απο το ένα σύστημα αξιών σε κάτι άλλο σκοτεινό και ομιχλώδες,μιάς κοινωνίας προδομένης απο όλους και όλα,μα ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,η ουσιαστική τέχνη οφείλει να έχει πάντοτε κατά νού,πως οι ιδέες δεν προδίδουν,οι άνθρωποι μόνον μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει οχι μόνον ένα τέτοιο κείμενο έπειτα απο μια θεατρική εμπειρία όπως αυτή,αλλά ολόκληρο βιβλίο για την θεματολογία που θίγεται, μα θα είναι απέιρως καλύτερα να δεί κάποιος αυτό το έργο (το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους) λόγω του οτι υπάρχουν σημεία αδιόρατα και δύσκολο να εκφράσει κάποιος παρά τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας,ένα είναι το σίγουρο,πως ουδείς που θα έχει την πραγματική τύχη να παρακολουθήσει αυτήν την παράσταση,δεν θα φύγει παραπονεμένος,παρα κατ ελάχιστον μπολιασμένος με τον σπόρο της ανησυχίας για όσα συμβαίνουν γύρω για ακόμα μια φορά,μια παράσταση που την θεωρώ "Επί τον τύπον των ήλων" όσον αφορά το ζήτημα που θίγει και αποτελεί την πεμπτουσία της σημερινής πνευματικής κρίσης που μαστίζει τον τόπο που μόνον ως κορυφή του παγόβουνου στέκει το οικονομικό του κομμάτι,είναι πράγματι αυτό το κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει που οφείλουμε να εντοπίσουμε και να στραφούμε εναντίον του εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τα πράγματα.
Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια πάλι του Κώστα Πρέκα,είμαι σίγουρος πως θα σας κάνει μόνον καλό και θα "ληστέψει" την καρδιά και τα συναισθήματα σας για αυτόν που στέκει δίπλα σας με οποιαδήποτε ιδιότητα...


ΘΕΑΤΡΟ "ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗΣ"
Δημοκρίτου 3 & Σαρανταπόρου,Περιστέρι (Κοντά στον πεζόδρομο της Εθνικής αντιστάσεως)

"Η ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου

Σκηνοθεσία - Κώστας Πρέκας
Παίζουν - Κώστας Πρέκας - Βανέσσα Αραπάκη
Τηλ. Θεάτρου 210 57 49 576

Πρόγραμμα
Παρασκευή 20.30Σάββατο 18.00 & 20.30















ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΤΕΧΝΗ ΑΝΘΕΙ...







Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
panoschatzigeorgiadis@gmail.com



Ένα όμορφο ταξίδι πλυμμηρισμένο απο εικόνες και συναισθήματα τόσο ζωντανά,λές και το κείμενο γράφτηκε μόλις χτές τονίζοντας για ακόμη μια φορά την διαχρονικότητα του, ξετυλίγεται μπροστά στον θεατή που θα έχει την τύχη να παρακολουθήσει την θεατρική παράσταση αυτή,σε καιρούς τόσο δύσκολους για την πατρίδα μας με έντονο τον σημειολογικό χαρακτήρα της ανάγκης επιστροφής μας στο οχι και τόσο μακρινό παρελθόν προκειμένου να βρούμε οτι κάποιοι,προσπαθούν να μας στερήσουν και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Η καθαρεύουσα του Αλέξανδρου παπαδιαμάντη που ούτε μια στιγμή δεν γίνεται κουραστική όσο και ένας εκπληκτικός πραγματικός ήθος ποιών, Τάκης Χρυσικάκος μας οδηγούν σε ένα ταξίδι στην πραγματική τέχνη, με βάρκα την συραφή τριών "θαλασσινών" διηγημάτων του γνωστού συγγραφέα του προηγούμενου αιώνα και προορισμό την δική μας ανάγκη να ξαναβρούμε τον παλιό,καλό εαυτό μας ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού που έχει ως στόχο την απαξίωση του έθνους και του πραγματικού πολιτισμού.
Η παράσταση αυτή με τον γενικότερο τίτλο "Άνθος του γιαλού", σε ταξιδεύει σε ένα παρελθόν σχετικά πρόσφατο αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία της πατρίδας μας που όμως μοιάζει να απέχει έτη φωτός απο οτι αναγκαστικώς διαβιούμε σήμερα,οτι κάποιοι καλοθελητές της νέας τάξης μας αναγκάζουν να ζούμε χωρίς ή και το χειρότερο με την θέληση μας,ενω δε σας κρύβω πως φεύγοντας απο κεί ένιωσα πως τίποτε δεν μπορεί να χαθεί και πως η Ελλάδα ακόμη αναπνεέι ολοζώντανη,η δική μας Ελλάδα και οχι η χώρα που θέλουν καποιοι να μετατρέψουν αυτόν τον ευλογημένο τόπο.
Εν μέσω λοιπόν της βαθiάς αξιακής κρίσης που έχουμε περιέλθει την σήμερον, της οποίας κορυφή και μόνον του παγόβουνου,είναι η οικονομική στενότητα,κάποια τέτοια δρώμενα της καλλιτεχνίας,πραγματικές νησίδες σωτηρίας, μας υποδυκνείουν ολοκάθαρα πόσο αναγκαίο είναι να κοιτάξουμε για ακόμη μια φορά πίσω και μέσα μας και να βρούμε τρόπους να διέλθουμε ετούτη την στενωπό και ο τρόπος είναι μόνον ένας,λέγεται επανελληνισμός και αξιακή αναδιάρθρωση.
Το θέατρο ξαναβρίσκει τον πραγματικό του ρόλο και γίνεται για ακόμη μια φορά μέσο πραγματικής παιδείας,ενώ το κείμενο αν και ως ανεφέρθει ήδη στην καθαρεύουσα,είναι τόσο ζωντανό,που το κοινό αλληλεπιδρά ξαναζώντας οτι περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο παπαδιαμάντης και αποδίδει εκπληκτικά ο ηθοποιός,αποδυκνείωντας για ακόμη μια φορά αυτό το υπερβατικό δέσιμο και την συνέχεια της ελληνικότητας η οποία βρίσκεται πάντα εκέι ως ένα αραχνούφαντο,σχεδόν αόρατο πέπλο που μας προστατεύει απο κάθε λογής βαρβαρισμούς και κακές συναναστροφές που μόνο σκοπό έχουν να δηλητηριάσουν τις ζωές μας.
Η πίστη στην ορθοδοξία και η αγάπη για οτι ελληνικό είναι το κίνητρο γραφής του αγίου των γραμμάτων μας παπαδιαμάντη,είναι οι πυλώνες που στηρίζουν το έθνος μας και κάθε έθνος που σέβεται τον εαυτό του και όπως προείπα είναι πάντα εκεί αναμένοντας απο εμάς εκ νέου να ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας,να ξανανιώσουμε αυτό που λέμε ελληνικότητα,κάτι που δεν ορίζεται απο τα στενά όρια του τόπου και του χρόνου,κάτι που πλέον αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας και της δικής μας συνεισφοράς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και την κοινωνία των εθνών.
Μια γερή δόση απο παπαδιαμάντη λοιπόν,περασμένη απο τα φίλτρα ενός πραγματικού ηθοποιού,ο οποίος νιώθει οτι παίζει και δεν το αποδίδει μηχανικά,είναι ένα απο τα φάρμακα για να ξανανιώσουμε το ποίοι είμαστε,η παράσταση αυτή θα έπρεπε να έχει ως θεατές τα νέα παιδιά ως ένα ακόμη μέσο πραγματικής παιδείας,μακριά απο καταστάσεις άκρας εξειδίκευσης που ωθούν τους νέους και τις νέες μας με μοναδικό σκοπό την απασχόληση και το προς το ζείν,διοτι άλλο το ζείν και άλλο το εύ ζείν,χαίρομαι που είχα την τύχη να την παρακολουθήσω,ανέπνευσα Ελλάδα και σιγουρεύτηκα για ακόμη μια φορά πως η βάρκούλα του παπαδιαμάντη που κρύβει μέσα του την Ελλάδα μας ολάκερη,θα αντέξει στην φουρτούνα που κάποιοι μας έμπασαν και με την δική μας ευθύνη αναντίρητα και θα βγεί νικητής στο τέλος,ξεμακρύναμε η αλήθεια,αλλά δεν έχουμε χαθεί το μόνο σίγουρο.
Οι παραστάσεις συνεχίζονται,για όσους είναι Αθήνα πραγματοποιούνται απο τις 11 φεβρουαρίου κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6.15 το απόγευμα στο Θέατρο "ΑΝΕΣΙΣ",Κηφισίας 14,Στάση ΜΕΤΡΟ - Αμπελόκηποι και τηλέφωνα το 2107488881-2 στην θεατρική σκηνή "Ανδρέας Βουτσινάς",ενώ οι υπόλοιποι συντελεστές πέραν του Τάκη Χρυσικάκου, είναι στην Θεατρική προσαρμογή ο Ερρίκος Μπελιές,στην σκηνοθεσία η Μάνια Παπαδημητρίου,στην εικάστική παρέμβαση ο Νίκος Πετρόπουλος,στην μουσική επιμέλεια ο Λάμπρος Λιάβας και τέλος στον φωτισμό ο Δήμος Αβδελιώδης,εδώ θα πρέπει να συγχαρώ και την ΕΡΤ Α.Ε. η οποία είναι ο χορηγός επικοινωνίας.
Καλό ταξίδι στην προσπάθεια αυτή,να είστε εκεί,θα γεμίσετε απο πραγματική τέχνη,αισιοδοξία και Ελλάδα...