Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χατζηγεωργιαδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χατζηγεωργιαδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΤΑ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΙΑ....(ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Πάντοτε και με κάθε αφορμή αναζητώ τον σημειολογικό χαρακτήρα των πραγμάτων,έτσι το ίδιο δεν θα μπορούσε παρά να συμβαίνει και στην περίπτωση των θεατρικών παραστάσεων που επιλέγω να παρακολουθήσω,θεωρώντας πως η πραγματική ουσία σε όλα και άρα και σε ένα θεατρικό δρώμενο έχει πολλές αναγνώσεις ή τουλάχιστον οφείλει να έχει,προκειμένου να καθίσταται άξιο λόγου.

Εχθές μόλις,είχα την ιδιαίτερη χαρά να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση με τίτλο "Όλα είναι στο μυαλό σου" της επιτυχημένης αμερικανίδας συγγραφέως Robin Swicord που εκ του αποτελέσματος κρίνοντας απεδείχθη εκ νέου,μια πρώτης τάξεως επιλογή όσον αφορά μια έξοδο με σκοπό το πραγματικό θέατρο,αυτό το θέατρο που εκπορεύεται απο την ζωή και έχει στόχο τον προβληματισμό του θεατή μέσα πολλές φορές και απο το γέλιο ή την επιμελώς ενδεδυμένη "ελαφρότητα" της θεματολογίας και του γενικότερου στησίματος του.

Η υπόθεση του έργου μοιάζει απλωική,τρείς αντιηρωικοί χαρακτήρες,αυτούς που θα χαρακτήριζε κανείς ως λούμπεν και κοινωνικά απόβλητους,δύο μικροαπατεώνες που μόλις έχουν αποδράσει απο αγροτική φυλακή και μια πρώην πόρνη σχεδιάζουν το μέλλον τους μετά την "επιτυχημένη" απόδραση που κανείς δεν μπαινει στον κόπο να προσέξει,μια απόδραση που αφορά μόνο τους ίδιους,με όλα αυτά να εκτυλίσονται σε μια ερημική παραλία κάπου στην Αμερική σε ένα κλειστό λόγω χειμώνα παραθαλάσσιο μοτέλ.

Ο Εντυ-Ρέη (Τάκης Χρυσικάκος),ο είς εκ των μικροαπατεώνων είναι ο άνθρωπος που θα έλεγε κανείς θεωρεί τον εαυτό του κάτι που δεν μπορεί να είναι,πιστεύοντας πως κάποια στιγμή θα αποκτήσει με αθέμιτο τρόπο πάντοτε πολύ χρήμα που θα του εξασφαλίσει την ζωή μέσα στην χλιδή που πάντοτε ονειρευόταν,απο την άλλη πλευρά ο "περίεργος" του τριγώνου αυτού χαρακτήρων,Ρείν - Φρόου (Νίκος Καμτσής),είναι αυτός που διαθέτει μνήμη χρυσόψαρου και δεν μπορεί (ή δεν θέλει θα έλεγε κάποιος προσέχοντας λίγο περισσότερο) να θυμηθεί τι του είπες πρίν δύο λεπτά,έτσι αναγκάζεται να γράφει σε μικρά χαρτάκια οτι τον ενδιαφέρει να θυμάται,είναι επίσης αυτός που δεν μπορεί λόγω της ασθενικής του μνήμης να θυμηθεί με τίποτε ποιό το "ταλέντο" που του χάρισε το διάστημα της παραμονής του στην φυλακή,η δε Μπίλυ - Μαρί (Χριστίνα Θεοδωροπούλου),είναι μια γυναίκα με απλά όνειρα που για κάποιον αδιόρατο λόγο δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει οτι θα επιθυμούσε κατά βάθος,μιά ύπαρξη που συναναστρέφεται όμοιους της,απόκληρους μιάς ολάκερης κοινωνίας μέσα απο την βαθύτερη της ανάγκη να υπάρξει μέσω των άλλων περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Το "Όλα είναι στο μυαλό σου" ως ανατρεπτική μαύρη κωμωδία,είναι στημένο με μιά επιτηδευμένη ελαφρότητα,όμως πραγματεύεται σοβαρότατα ζητήματα στις βαθύτερες αναγνώσεις του,θέτοντας την προβληματική του πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας και πως όλο αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους διαμορφώνοντας εν τέλλει την ίδια μας την ζωή,πραγματεύεται επίσης την διαδραστική σχέση αλλά και αέναη σχέση που εκτρέφει η μια την άλλη αναμεταξύ ατόμου και κοινωνίας αλλά και του ατόμου με τον ίδιο του τον εαυτό που ως ψυχολογική προβολή στο κοινωνικό ασυνείδητο αλληλεπιδρά καταλυτικά στην εν δυνάμη διαμόρφωση του και κατ επέκτασιν της ίδιας της κοινωνίας γύρω απο αυτό.

Είμαστε τελικά αυτό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας τον ίδιο να δεί οτι είμαστε και αυτό επιδρά και στο τι θεωρούν όλοι οι άλλοι πως είμαστε,αν θεωρείς τον εαυτό σου λούμπεν και απόκληρο αποδίδοντας ψυχολογικά οτι κακό σου συμβαίνει σε εξωτερικούς παράγοντες (κάτι που χαρακτηρίζεται ως external locus of control στην επιστήμη της ψυχολογίας),τούτο το γεγονός σε αυτοπεριορίζει ασυνείδητα στο να συναναστρέφεσαι λούμπεν και απόκληρους που θεωρούν τους ίδιους τους τους εαυτούς τέτοιους και μάλιστα το ίδιο ασυνείδητα,όπως άλλως τε κάνεις και εσύ,με φυσικό αποτέλεσμα ο κόσμος σου να διαμορφώνεται απο το τι θεωρείς εσύ κόσμο εν τέλλει,να διαμορφώνεται ψευδοαντικειμενικά μέσα απο την δική σου υποκειμενική θεώρηση την οποία λανθασμένα θεωρείς ως αντικειμενική πραγματικότητα,να διαμορφώνεσαι διαμορφώνοντας τελικά.

Είναι πολλές οι αναγνώσεις αυτού του έργου,θα έλεγε κανείς πως μπορεί να δεί ακόμα και στοιχεία πολιτικής σε όλο αυτό,έτσι και αλλιώς πολιτική και ζωή είναι ένα,ο Έντυ Ρέυ θα μπορούσε να ειδωθεί ως ο φαφλατάς πολιτικάντης που πέφτει θύμα των ίδιων του των ψεμμάτων τα οποία αληθοποίει μέσα του,ο Ρείν - Φρόου θα μπορούσε να είναι ο αμνήμων λαός που ποτέ δεν μαθαίνει απο το παρελθόν συνεχίζοντας να κάνει τα ίδια λάθη,ενώ η προσκολληόμενη Μπίλυ - Μαρί με τα απλά όνειρα που ποτέ της δεν μπορεί να κάνει πράξη θα μπορούσε να είναι και πάλι ο ίδιος ο απλός λαός σε μια διαφορετική έκφανση του,που αποδίδει πάντοτε τις κακές του επιλογές στους "άλλους" που ποτέ του δεν σκέφτηκε πως για οτι περνά ίσως και να είναι ο ίδιος υπεύθυνος περισσότερο απο όλους,τρείς ψυχολογίες και προσωπικότητες που αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη όπως γίνεται πάντοτε αναμεταξύ των ανθρώπινων σχέσεων,τρείς προσωπικότητες που δρούν και διαμορφώνονται υπό την παρούσα τους μορφή υποβασταζόμενες η μια απο την άλλη,τρείς προσωπικότητες που αν δεν ήταν έτσι διαμορφωμένες αλλά και εν δυνάμει διαμορφούμενες εκτρεφόμενες η μια εκ της άλλης,δεν θα ελκύονταν ποτέ,σε ένα παιχνίδι του τυχαίου που μόνο τυχαίο δεν είναι.


Το θεατρικό "σπιτι" της παράστασης,το θέατρο "Τόπος αλλού" στην περιοχή της κυψέλης, προδιαθέτει εντελώς θετικά όποιον το επισκέπτεται ως χώρος καταρχάς,οι δε συντελεστές άψογοι,ο Τάκης Χρυσικάκος απλώς εκπληκτικός για ακόμα μια φορά αποδίδοντας τον ρόλο που του έχει ανατεθεί με απόλυτη φυσικότητα που τον χαρακτηρίζει εξάλλου,η Νίκος Καμτσής (στον οποίον οφείλεται και η σκηνοθεσία αλλά και η μετάφραση της παράστασης) σε έναν ρόλο - καταλύτη για την ανατρεπτικη έκβαση του έργου και φυσικά η Χριστίνα Θεοδωροπούλου αυθεντική όσο δεν πηγαίνει παραπέρα,προσδίδει την ανθρώπινη διάσταση σε έναν χαρακτήρα που λόγω των κοινωνικών σχημάτων και ταμπού κανείς δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία παρά τις αντίθετες υποκριτικές διαβεβαιώσεις.


Τα υπέροχα σκηνικά είναι της Μίκας Πανάγου,ενώ η όμορφη μουσική προσαρμοζμένη στα ελληνικά δεδομένα,είναι του Κώστα Χαριτάτου,"Όλα είναι στο μυαλό σου λοιπόν",μια παράσταση που τα έχει όλα,την πρώτη ανάγνωση που φέρνει γέλιο αλλά και τις αναγνώσεις που φέρνουν τον προβληματισμό,η τέχνη όπως οφείλει να είναι για ακόμα μια φορά,μια τέχνη που μας κάνει καλύτερους ή αν μη τι άλλο μας βάζει σε έναν δρόμο προβληματισμού για την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε προς τα που πηγαίνει η ζωή μας η ίδια και όπως λέω κάπου φέρνει στο προσκήνιο την σκέψη πως αν όλα πηγαίνουν στραβά το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

Η ζωή είναι μια σειρά απο επιλογές,η ζωή που ζείς είναι το αποτέλεσμα αυτών,καλή διασκέδαση αλλά και ψυχαγωγία.




Θέατρο "Τόπος αλλού" (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων - Κυψέλη)
Τηλ.: 210-8656004,210-8624392
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική : Κώστας Χαριτάτος
Video: Topos arte

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη, Κυριακή 7.00 μμ, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 9.00 μμ

Εισιτήρια

Γενική είσοδος: 15 ευρώ,
Φοιτητικά: 10 ευρώ
Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή: 10 ευρώ
Άνεργοι-συνταξιούχοι: 10 ευρώ

ΠΑΙΖΟΥΝ
Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Τάκης Χρυσικάκος, Νίκος Καμτσής









ΙΔΑΝΙΚΟΙ...ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Ήταν η δέκα του Απρίλη στα 1826,ξημέρωνε η κυριακή των Βαίων όταν αποφασίστηκε η μεγάλη έξοδος προς την ελευθερία των "ελεύθερων πολιορκημένων" του Μεσολογγίου,μια έξοδος απο τα της ζωής πρός την αιωνιότητα,μια έξοδος με τόσο επίκαιρο τον σημειολογικό της χαρακτήρα.

Όπως τονίζω με την παραμικρή ευκαιρία,η ιστορία αξίζει και έχει λόγο να μελετάται,μόνον εφόσον έχει παραδειγματικό χαρακτήρα,αν το παράδειγμα της ιστορίας του τότε δύναται να επιδράσει θετικά στην ζωή όσων έρχονται σε επαφή με αυτή την πρότερη γνώση,ειδάλλως το να παραμένει η ιστορία με τον μουσειακό της χαρακτήρα,δεν έχει καμιά άλλη χρησιμότητα πέραν της μελέτης απο τους ειδικούς και μόνον.

Τι θα μπορούσε το λοιπόν σήμερα και υπό τις παρούσες ιστορικές συνθήκες να μας διδάξει ένα τέτοιο παράδειγμα αυτοθυσίας που διακατέχεται ολάκερο απο ένα οξύμωρο σχήμα,αυτό της απαξίωσης της ίδιας της ζωής και των υλικών απο την πλευρά των πολιορκημένων Ελλήνων του τότε μέσω της θυσίας,προκειμένου να νιώσουν την ελευθερία έστω και για τελευταία φορά αλλά και της αιωνιότητας που τους χάρισε αυτή τους η στάση της απαξίωσης του πρόσκαιρου για κάτι πνευματικό,άυλο και ως είθισται άχρηστο με τα σημερινά δεδομένα ;

Ποιός είναι ο εχθρός του σήμερα και ποίοι είναι οι πολιορκημένοι,δεν είναι καθόλου σαφές πλέον,η ασάφεια βολεύει πολλούς,ίσως και τις δικές μας συνειδήσεις εν τέλλει,ένα είναι το μόνο σίγουρο πως καταντήσαμε μια κοινωνία γεμάτη απο ιδανικούς αυτόχειρες για να δανειστώ τον όρο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη,μια κοινωνία χωρίς συνεκτικούς δεσμούς αναμεταξύ των μελών της,χωρίς ίχνος αλληλεγγύης,χωρίς πίστη στον Θεό και το πνευματικό κομμάτι της ύπαρξης του ανθρώπου,μια κοινωνία ενός υδροκέφαλου και στείρου συνάμα υλισμού που δεν οδηγεί παρά στην καταστροφή μέσω του μιθρυδατισμού και της αλλοτρίωσης.

Κάποιοι αναρωτίουνται υποκριτικά που οφείλονται οι κοντά δύο αυτοκτονίες συνελλήνων την ημέρα τα τελευταία χρόνια,μιλάνε δήθεν για οικονομική κρίση και αφήνουν την "ανάλυση" εκεί που τους βολεύει,σε μια ρηχή πολιτικάντικη προσέγγιση και τίποτε άλλο,ενώ οι πραγματικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν σε δύο άξονες τους οποίους και προανέφερα και αυτοί είναι κατά πρώτης η έλλειψη του μακρυγιαννικού "Εμείς" αλλά και αυτή η πνευματική κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου που θεωρεί ζωή οτι μπορεί να αισθανθεί μέσω των πεπερασμένων του αισθήσεων,θεωρεί κόσμο τον μικρόκοσμο του και μόνον,αδιαφορώντας στην βαθύτερη του ουσία ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό,ενώ για τους άλλους ούτε λόγος φυσικά.

Ζούμε μια κοινωνία γεμάτη απο φοβισμένα ανθρωπάκια μέσα στις μεγαλουπόλεις,κάποιοι μας στέρησαν την ελευθερία μας πολλά πολλά χρόνια τώρα προτείνοντας μας την ζωή που έχουμε,το κακό δεν είναι τόσο αυτό το ζήτημα αλλά το οτι όλα αυτά έγιναν και γίνονται και δυστυχώς θα εξακολουθούν να γίνονται με την δική μας βούληση,διότι η αλυσίδα φαντάζει ωραιότερη όταν την περνάει ο ίδιος ο σκλάβος στον λαιμό του.


Μετά τιμής
Αθήνα 10.4.2013







ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)






Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ



Σημεία των καιρών ή καιρός των σημείων που καταδυκνείουν ολοένα και περισσότερο το επίππεδο του πολιτικού μας πολιτισμού σε μιά μεταπολίτευση που κινδυνεύει να καταπέσει εκ των έσω απο τα ίδια της τα λάθη ;

  Αφορμή για ετούτη την μικρή αναφορά δεν μπορούν παρά να αποτελούν τα τεκτενόμενα στην πολιτική ζωή της χώρας με τον έναν πολιτικό να ασχημονεί,τον άλλον να υβρίζει ως ο τελευταίος των τελευταίων εκ των πολιτών ή άλλον να ειρωνεύεται αμφότερους και έτσι υπό τις παρούσες οικονομικοκοινωνικοπολιτικές συνθήκες,καλείται η Ελλάς να βαδίσει τον δρόμο της προόδου αναμεταξύ των εθνών με μια κοινωνία όπου χρειάζεται τάχιστα επανακαθορισμό των εννοιών που την διέπουν,προκειμένου να μην αυτοκαταστραφεί ελέω κρίσης.

Ο όρος "πολιτικός" πλέον έχει καταντήσει ύβρις αντί να είναι τιμή για τον καθένα ενεργό πολίτης αυτής της χώρας,ο τραμπουκισμός κάθε μορφής ανθεί ως η μοναδική "διέξοδος στο αδιέξοδο" και ο καθείς εξ ημών εχέφρων νούς,αναρωτάται πλέον τι μέλλει γεννέσθαι σε μια χώρα όπου όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται,σε μια χώρα όπου οι κόκκινες γραμμές της έχουν διαραγεί πρό πολλού χρόνου,σε μια χώρα όπου δεν φαίνεται να γνωρίζει το που θέλει να πάει και το χειρότερο του να μην γνωρίζεις είναι το να μην θέλεις κάν να μάθεις.

Άραγε ήταν έτσι τα πράγματα και πρό κρίσης και όλα καλύπτονταν πίσω απο την οικονομική ευμάρια και η κρίση τα ξεσκέπασε όλα, ή η εκτράχυνση αυτή του πολιτικού μας πολιτισμού συμβαίνει τώρα λόγω του οτι κάποιοι χρειάζονται για τους δικούς τους λόγους αυτή την εκτροπή στα κάθε λογής άκρα ;

Σίγουρα ένας τόπος με παράδοση και ιστορία στην πραγματική δημοκρατία,δεν μπορεί να βρεί τον δρόμο του εν μέσω προπυλακισμών,λαικισμού,ψεύδους και αλληλοκατηγοριών και μείς εάν θέλουμε κατ ελάχιστον να τιμήσουμε την μνήμη των αρχαίων μας προγόνων,οφείλουμε και ως πρός αυτούς αλλά και ως πρός εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας,να βαδίσουμε τον δρόμο της νηφαλιότητας,χρειαζόμαστε το καθαρό μυαλό περισσότερο απο ποτέ πριν είναι πολύ αργά για όλους και ας μην ξεχνά κανείς εκ των εμπλεκομένων συμπεριλαμβανομένων και των πολιτών αυτής της χώρας,πως η μικροπολιτική δεν είναι πολιτική.










ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΕΛΕΩ ΚΡΙΣΗΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Έπειτα απο τα χθεσινά άκρως δυσάρεστα συμβάντα ανά την επικράτεια με την  "ευκαιρία" των εορτασμών της εθνικής μας παλιγγενεσίας,οφείλει κάποιος  να τοποθετηθεί με μερικές σκέψεις επί όλων αυτών.

Είναι γεγονός ανδιαμφισβήτητο πλέον εκ του αποτελέσματος,πως η κατάσταση  της κοινωνίας έχει περάσει σε ακραίες εκδηλώσεις ελέω πάντοτε της  οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα τα τελευταία χρόνια,το ζήτημα  είναι πάνω απο όλα ζήτημα ηθικό σε σχέση με το που οδηγούμαστε επιτέλους  σε αυτόν τον τόπο.

Η τόσο εύκολη απαξίωση των πάντων,είτε αυτός είναι ο αγώνας όσων έπεσαν  για την ελευθερία σε αυτόν τον τόπο,είτε η βεβήλωση των μνημείων,είτε  ακόμη ακόμη και ο εκφυλισμός του κοινού αισθητηρίου περί του τι είναι  πρέπον και τι οχι,οδηγούν σε έναν και μόνον δρόμο,που είναι ακριβώς αυτή  η κατακόρυφη πτώση του πολιτικού μας πολιτισμού.

Φρόνιμο δε,θα ήταν να σταθεί κάποιος στην προέκταση όλων αυτών των  φαινομένων που εξωθούν μια ολόκληρη κοινωνία στον καιάδα απο το να  σταθεί στα πρόσωπα και τους "πρωταγωνιστές" όσων συνέβησαν εχθές ανά την  επικράτεια και που ήταν δυστυχώς πολλά και πάρα πολύ άσχημα τόσο για  την γενικότερη εικόνα μας ως χώρα αλλά το χειρότερο και το  κυριότερο,όσον αφορά την εσωτερική μας αίσθηση του μέχρι που φθάνουν τα  όρια της αξιοπρέπειας.

Η εθνική αξιοπρέπεια ξεκινά απο την προσωπική αξιοπρέπεια και τούτα τα  δύο μεγέθη σε διαδραστική σχέση αναμεταξύ τους,χτίζουν ή αποδομούν την  κοινωνία,οι πραγματικές λύσεις στα αδιέξοδα,δεν είναι ποτέ οι λύσεις της  οργής οι οποίες ως είναι προφανές,εξυπηρετούν συμφέροντα άλλων πέραν  του ελληνικού λαού,το καλύτερο μνημόσυνο πεσόντων για αυτόν τον τόπο,θα  ήταν η δική μας σύμπνοια και μάλιστα κάτω απο τις παρούσες πολύ δύσκολες  συνθήκες. </div>

ΜΙΑ "ΛΗΣΤΕΙΑ" ΜΕ...ΑΙΤΙΑ (Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Στην εποχή της πλήρους κοινωνικής και αξιακής αποσάρθρωσης,μιάν εποχή πνευματικής ένδοιας που δεν έχει τίποτα αξιόλογο να επιδείξει πέραν ορισμένων λαμπρών εξαιρέσεων που δρούν εξ-αιρετικά απέναντι στο καθεστώς ενός βαλτώδους και σαπισμένου κοινωνικού γίγνεσθαι,απο καιρού εις καιρόν όλο έρχεται και κάτι νέο μα και διαχρονικό συνάμα να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του κοινωνικού μας ασυνείδητου.

Η θεατρική παράσταση που παρουσιάζει ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας με δεκαετίες θεατρικής εμπειρίας στην πλάτη του αλλά και η άξια συνοδοιπόρος του στις ατραπούς της πραγματικής τέχνης νέα και ανερχόμενη Βανέσσα Αραπάκη,πράγματεύεται το ζήτημα της μοναξιάς στις δικές μας "σύγχρονες" κοινωνίες που δεν ξέρουν ούτε που πατάνε ούτε που βρίσκονται,κοινωνίες που έχουν χάσει την αίσθηση του τι είναι σοβαρό και άξιο λόγου,την αγάπη και τον σεβασμό στην ίδια τους την ιστορία αλλά και αναμεταξύ των μελών τους (τα μεγέθη άλλως τε αυτά δρούν διαδραστικά αμφότερα),κοινωνίες βαθιά άρρωστες που θεωρούν τον εαυτό τους σε καλή υγεία,ενώ δεν τους έχουν απομείνει παρά λίγες στιγμές ζωής,κοινωνίες λίαν συντόμως τεθνεούσες αν οχι ήδη νεκρές που απλώς αναπνέουν αλλά δεν βρίσκονται στην ζωή,στην πραγματική ζωή.

Ένας ηλικιωμένος δέχεται την απρόσμενη "επίσκεψη" μιάς νεαρής κοπέλλας που έχει εισβάλει στο σπίτι του ως διαρρήκτης,προκειμένου να τον ληστέψει,εκείνη ένα παιδί μεγαλωμένο σε αναμορφωτήριο πάντοτε περιτριγυρισμένο απο ανθρώπους που δεν την αγαπούν στην ουσία και την θυμούνται γεμάτοι υποκρισία στις γιορτές με δώρα ψεύτικα που δεν απηχούν τίποτα παρά το να "βγεί" μια ακόμα κοινωνική τους υποχρέωση εις πέρας για κείνα τα παιδιά που ζούν στοιβαγμένα σε κάποιο ίδρυμα,λές και τα ιδρύματα αυτά έχουν δημιουργηθεί προκειμένου να καλύψει την βρωμιά και τις ενοχές της μια ολάκερη κοινωνία,να καλύψει το στιγμιαίο "λάθος" δυο ανθρώπων αλλά και τις νομικές συνέπειες του που προέρχονται απο την εγκατάλειψη σε μια μοίρα που δεν επέλεξαν τα ίδια ως επί το πλείστον,το "στιγμιαίο λάθος" ανθρώπων που δεν αγαπήθηκαν ποτέ και το αποτέλεσμα της σχέσης τους είναι ένα ακόμη τέτοιο παιδί που καταδίκασαν,να μην βρεί ποτέ του την αγάπη το ίδιο ως ενήλικας,μέσα σε μια κοινωνία υποκριτική όπου το ψέμμα και η αλήθεια καταντά πολύ δυσκολο να διαχωριστούν,ενώ φυσικά πολλά είναι τα παιδιά σε παρόμοια κατάσταση που δεν μεγάλωσαν ποτέ σε κανενός είδους ίδρυμα.

Απο την άλλη ο ηλικιωμένος,εγκαταλελειμένος απο τα παιδιά του,ζεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος αναπολώντας οτι έζησε με την γυναίκα του που δεν ζεί πιά,έχοντας πείσει τον ίδιο του τον εαυτό πως η εγκατάλειψη του οφείλεται στα νέα δεδομένα της ζωής των παιδιών του,που "έχουν πια την οικογένεια τους",μια στάση που κρατά προκειμένου να επιβιώσει ακόμη μια μέρα κρατωντας βαθιά μέσα του το μυστικό του παράπονο μη τολμώντας να το αναφέρει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό κάτι που θα τον οδηγούσε στην παραδοχή.

Και ξάφνικά γίνεται η αποκάλυψη αναμεταξύ της χαμένης ελπίδας για αγάπη της νεαρής ή ακόμη χειρότερα της μή αγάπης και της αγάπης που μετασχηματίστηκε σε εγκατάλειψη και που ξεχάστηκε ανάμεσα σε κοινωνικά "πρέπει" του ηλικιωμένου,μια αποκάλυψη που έρχεται στο φώς μέσω μιάς πράξης περιθωριακής όσο μια ληστεία,είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια του θεατή ένα πιο ειδεχθές έγκλημα απο αυτό του απλού ποινικού κώδικα,ένα έγκλημα απο εκείνα που δεν τιμωρούνται ούτε και υπάρχουν διατάξεις και μονόλογοι δικηγόρων για αυτό,ένα έγκλημα το οποίο ανήκει στον ηθικό νόμο και οχι τον νόμο των ανθρώπων και που ποτέ δεν θα απασχολήσει καμιά αίθουσα δικαστηρίου,την εγκατάλειψη που οδηγεί στην μοναξιά.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός Κώστας Πρέκας,ο απαξιωμένος απο το βρώμικο σύστημα λόγω της σταθερότητος του χαρακτήρα του και της βαθιάς του πίστης σε μιά άλλη εποχή,μια εποχή που τιμά το δίκαιο και την αλήθεια αλλά και η προσήλωση του σε ένα πλέγμα αξιών που προσπαθούν όλοι αυτοί οι γνωστοί - άγνωστοι τραμπούκοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε και το αντικαθιστούν καθημερινά με το δηλητήριο της απαξίωσης οτι αξιόλογου,της άμβλύνσης του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής τέχνης και ζωής οδηγώντας μια ολόκληρη κοινωνία στο βάραθρο μέσω του μυθριδατισμού,στέκει για ακόμα μια φορά άξιος ως ηθοποιός μέσα σε ένα αντιηρωικό σκηνικό όπως αντιηρωική αλλά το κυριότερο χωρίς στιβαρά πρότυπα ζωής κατήντησε η καθημερινότητα μας.

Με λόγο απλό όπως ταιριάζει σε έναν ήρωα της διπλανής πόρτας και εκπληκτική ερμηνεία,ανάμεσα στα πολύ έξυπνα σκηνοθετικά ευρύματα,που σε κάνει να απορείς αλλά και να επιβεβαιώνεσαι ταυτόχρονα,σε σχέση με την εκτίμηση σου σχετικά με το πόσο έχουν περιθωριοποιήσει τεχνιέντως την πραγματική τέχνη,αποδυκνείει αυτός ο υμνωδός και υπηρέτης της επί δεκαετίες για ακόμη μια φορά πως έχει τόσα πολλά να δώσει στην τέχνη την ίδια και τους θιασώτες της,αλλά και στους νέους συναδέλφους του που διψούν για μια χαραμάδα φώς που τόσο κάποιοι προσπαθούν να τους στερήσουν,στέκει εκεί ως βράχος αξιών,ως κυμματοθραύστης ενάντια στην λαίλαπα του διεθνισμού και των εντολοδόχων της ντόπιων και ξένων που αντιμάχεται την αγάπη προς το παρελθόν,την οικογένεια,την θρησκεία,την αγάπη πρός όλους και όλα εν τέλλει,με μοναδικό σκοπό την αιώνια σκλαβιά και τον έλεγχο του ανθρώπου.

Άξια δε συμπαραστάτης στον αγώνα του αυτόν,η νεαρή και ανερχόμενη ηθοποιός Βανέσσα Αραπάκη,που στέκεται χωρίς την παραμικρή δυσκολία δίπλα στον Κώστα Πρέκα,αποδίδοντας εξίσου εκπληκτικά τον ρόλο του νεαρού κοριτσιού με άψογη θεατρική παρουσία,γεμάτη ζωντάνια,την ζωντάνια ενός νέου ανθρώπου αλλά και με την δέουσα σοβαρότητα στα σημεία όπου πρέπει και με ακέραιο το αίσθημα της θεατρικής ευθύνης,που δεν συναντάς πλέον ακόμα και σε μεγαλύτερους σε ηλίκία και παρουσία "καταξιωμένους" ηθοποιούς,η κ. Αραπάκη έχει να δώσει πολλά και αυτή με την σειρά της στην πραγματική τέχνη,πράγμα οφθαλμοφανές και στον πλέον αδαή θεατή,τον θεατή που βλέπει αλλά και προσεγγίζει την τέχνη με τα μάτια της ψυχής του όπως οφείλουμε να κάνουμε για το κάθε τι.

Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" μας φωνάζει με μια κραυγή μέσα στο σκοτάδι των καιρών μας,μέσω ενός θεατρικού που παίζεται καθημερινά σε χιλιάδες περιπτώσεις της πραγματικής ζωής,το "ΓΙΝΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΞΑΝΑ !",μάθετε να ξαναζείτε διότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και όλα χάνονται και επιστρέφουν μέσα σε αυτόν τον αέναο κύκλο των μεγάλων ιδεών του βαθύτατου ανθρωπισμού που μπορεί να εκτυλισονται με την ίδια ευκολία είτε στα βουνά της Αλβανίας είτε στα μικρά ανήλιαγα δωμάτια των σημερινών κλουβιών που χρησιμοποιούμε ως κατοικίες,το ανατρεπτικό της τέλος οφείλει να μας πεί εξίσου πολλά σε σχέση με το υπόλοιπο έργο,οι αντιήρωες της "ΛΗΣΤΕΙΑΣ" καταλήγουν στο ξέφωτο της μοναξιάς απλώς απο άλλους δρόμους.

Η ουσιαστική τέχνη συγκινεί είτε συναναστρεφόμενη μεγάλες αξίες όπως η ελευθερία της πατρίδας διαμέσου των ηρώων που έπεσαν για αυτήν,είτε έχει να κάνει με αντιήρωες μέσα στα κλειστά δωμάτια που ζούν ως τρόφιμοι της μεγάλης φυλακής που λέγεται καθημερινότητα και "ζωή", μιλώντας για την μοναξιά που άπαντες μας αγγίζει λίγο πολύ,η δε τέχνη,οφείλει να ακολουθεί την αρχή "εκ του κόσμου,δια τον κόσμο" προκειμένου να μεταφέρει στον θεατή αλλά και να πάρει απο τον θεατή με σκοπό την πραγματική ψυχαγωγία,τον προβληματισμό και εν τέλλει την αέναη προσπαθεια βελτίωσης και αυτοβελτίωσης του ανθρώπου,οφείλει να δρά ως εκπαιδευτικό σύστημα για όλες τις ηλικίες και η θεματολογία της θα πρέπει να είναι βαθύτατα ανθρωποκεντρική,η τέχνη για την τέχνη δεν έχει λόγο ύπαρξης ιδιαίτερα μέσα σε μια κοινωνία που δείχνει πως μεταβαίνει απο το ένα σύστημα αξιών σε κάτι άλλο σκοτεινό και ομιχλώδες,μιάς κοινωνίας προδομένης απο όλους και όλα,μα ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,η ουσιαστική τέχνη οφείλει να έχει πάντοτε κατά νού,πως οι ιδέες δεν προδίδουν,οι άνθρωποι μόνον μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει οχι μόνον ένα τέτοιο κείμενο έπειτα απο μια θεατρική εμπειρία όπως αυτή,αλλά ολόκληρο βιβλίο για την θεματολογία που θίγεται, μα θα είναι απέιρως καλύτερα να δεί κάποιος αυτό το έργο (το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους) λόγω του οτι υπάρχουν σημεία αδιόρατα και δύσκολο να εκφράσει κάποιος παρά τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας,ένα είναι το σίγουρο,πως ουδείς που θα έχει την πραγματική τύχη να παρακολουθήσει αυτήν την παράσταση,δεν θα φύγει παραπονεμένος,παρα κατ ελάχιστον μπολιασμένος με τον σπόρο της ανησυχίας για όσα συμβαίνουν γύρω για ακόμα μια φορά,μια παράσταση που την θεωρώ "Επί τον τύπον των ήλων" όσον αφορά το ζήτημα που θίγει και αποτελεί την πεμπτουσία της σημερινής πνευματικής κρίσης που μαστίζει τον τόπο που μόνον ως κορυφή του παγόβουνου στέκει το οικονομικό του κομμάτι,είναι πράγματι αυτό το κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει που οφείλουμε να εντοπίσουμε και να στραφούμε εναντίον του εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τα πράγματα.
Η "ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια πάλι του Κώστα Πρέκα,είμαι σίγουρος πως θα σας κάνει μόνον καλό και θα "ληστέψει" την καρδιά και τα συναισθήματα σας για αυτόν που στέκει δίπλα σας με οποιαδήποτε ιδιότητα...


ΘΕΑΤΡΟ "ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗΣ"
Δημοκρίτου 3 & Σαρανταπόρου,Περιστέρι (Κοντά στον πεζόδρομο της Εθνικής αντιστάσεως)

"Η ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Ιωαννίδου - Αδαμίδου

Σκηνοθεσία - Κώστας Πρέκας
Παίζουν - Κώστας Πρέκας - Βανέσσα Αραπάκη
Τηλ. Θεάτρου 210 57 49 576

Πρόγραμμα
Παρασκευή 20.30Σάββατο 18.00 & 20.30















ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΙΟΣ ΡΕ !




Το παρόν δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 26.2.2013

(Ένα γράμμα στον Γρηγόρη Μιχαλόπουλο)

Τώρα που μας χωρίζει μια αιωνιότητα και έχεις περάσει πλέον στην απέναντι όχθη,νιώθω την ανάγκη να σου γράψω απο καρδιάς δύο λόγια αποχαιρετισμού.
Απο τους ανθρώπους συνηθίζω πάντα να κρατάω μερικές φράσεις,για μένα οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι δύο,τρείς φράσεις ή ακόμα και μια λέξη,έτσι γνωρίζοντας το πόσο κυνηγήθηκες για τα πιστεύω σου επειδή μόνο και μόνο δεν έκανες σε πολλούς δήθεν δημοκράτες,οφείλω να θυμάμαι απο εσένα οτι είπες λίγες μέρες πιο πρίν,στην κηδεία του Νίκου Ντερτιλή όταν τον είδες στα τελευταία του στο νοσοκομείο.
Τότε,σου είχε πει μια φράση που πιστέυω ταιριάζει και σε σένα,αυτό το "ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΙΟΣ ΡΕ !", πιστεύω ακράδαντα πως σου ταιριάζει και ως στάση ζωής,αλλά και αυτό νομίζω πως θα έλεγες και σε εμάς τους υπόλοιπους που ξεμένουμε πίσω αν μπορούσες να γράψεις μια ακόμα μόνιμη στήλη,διότι οτι και να κάνουν,πάντα κάποιοι θα ξεμένουν πίσω να συνεχίζουν τον αγώνα,τον όποιο αγώνα μας έταξε η μοίρα.
Θέλω επίσης να σου πώ και κάτι ακόμα,κάτι που δεν σου είπα ποτέ όσο ζούσες,ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου έδωσες δημόσιο λόγο και βήμα,ένα ευχαριστώ γιατί ποτέ δεν κόπηκε ούτε τελεία απο όσα ήθελα να πώ στον κόσμο και ένα μεγάλο ευχαριστώ που δεχόσουν την ποίηση μου άλλως τε έγραφες και σύ ποίηση,που οι περισσότεροι απο τους άλλους κυνηγούν λόγω του πατριδοκεντρικού της χαρακτήρα.
Σπάνιως συναντηθήκαμε και ακόμα σπανιότερα μιλήσαμε,όμως ένιωθα πάντα πως είσουν η "αόρατος αρχή" της εφημερίδας που κυβερνούσες εδώ και δεκαετίες,έτσι και τώρα πανεπόπτης ας στέκεις όπου και αν είσαι φωνάζοντας μας το,ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΙΟΣ ΡΕ !


"Να δές πως έφτασε του μισεμού ο χρόνος
προγόνοι,Έλληνες θεριά,θαρρείς με καρτερούνε
μονάχος όπως έζησα,μένω και πάλι μόνος
μα οι άξιοι κι οι δυνατοί,μονάχοι προχωρούνε !"

Νικηφόρος Βυζαντινός



Καλό ταξίδι
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μουσικοσυνθέτης,Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Η τέχνη στις σημερινές "σύγχρονες" κοινωνίες (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)







Σε έναν τόπο που οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε πάρα πολλές έννοιες,τι σημαίνει άραγε τέχνη ;



ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος γραφείου τύπου Εθνικού Μετώπου


Τούτες εδώ οι λίγες γραμμές γράφονται μια παραμονή χριστουγέννων,όμως θεωρώ πως το νόημα τους είναι άχρονο και άξιο λόγου οχι μόνον για την περίοδο αυτή,αλλά και για κάθε ημέρα του χρόνου,ενός χρόνου που έρχεται αυτή την φορά και όσο ποτέ άλλοτε,κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι φέρνει,σε μια χώρα η οποία διέρχεται τον δικό της γολγοθά είτε με αίτια,είτε χωρίς και που το άμεσο μέλλον τουλαχιστον,δείχνει ζοφερό και κατ ελάχιστον ομιχλώδες.
Τι σημαίνει άραγε αυτή η περίοδος του έτους και τώρα και πάντοτε για τους περισσότερους απο εμάς,πέρα απο μερικές εξόδους για ψώνια και φίλους ; έχουμε συνειδητοποιήσει ποιό το πραγματικό νόημα της γιορτής της γέννησης του θεανθρώπου μαζί με το κοινωνικό της αντίστοιχο ;
Η αγάπη προς όσους εκτιμούμε και ανήκουν είτε στον κλείστο μας κύκλο,είτε σε γνωστούς και φίλους,οφείλει αυτές τις ημέρες οχι μόνον να δυναμώνει αλλά και να εμπεριέχει και τώρα αλλά και για όλο τον χρόνο,το νοιάξιμο μας για το σύνολο,αυτο το "εμείς" που ξεχάσαμε την εποχή των παχέων αγελάδων ο καθένας για τους δικούς του λόγους,οφείλει να επανέλθει στις ζωές μας και τούτη η εποχή της κρίσης η οποία αν μη τι άλλο είναι βαθύτατα αξιακή περαν της οικονομικής κατάστασης,είναι η καλύτερη ευκαιρία για κάτι τέτοιο,θα πρέπει το νόημα τηε αλληλεγγύης και της αγάπης για όλους,που φέρνει η γέννηση του κυρίου ημών να ειδωθεί οχι υπό την στενή έννοια των ημερών καθώς και να μην του προσδώσουμε μουσειακό και επετειακό χαρακτήρα,αλλά τουναντίον να καταστεί οδηγός επιβίωσης σε μια ζωή που όλα δείχνουν να ξεφτίζουν και να εκφυλίζονται.
Τα Χριστούγεννα,αλλά και κάθε γιορτή,θα πρέπει να ξεφύγουν απο τον κλειστό κύκλο της συνήθειας και αυτό το "λόγω της ημέρας" και να καταστεί για εμάς η κάθε μέρα που περνάει,μια ευκαιρία τόσο του να διορθώσουμε τα οποια μας λάθη,αλλά και να αποδείξουμε πως ο ανθρωπισμός και το αίσθημα αλληλεγγύης,δεν έχει χρόνο ή τόπο,μιάς και είναι τρόπος που δρά και φέρεται κανείς κατά την διάρκεια όλης του της ζωής,αυτή η κρίση και αυτές οι γιορτές ας ειδωθούν ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για αυτοβελτίωση και προβληματισμό.


Καλά και ουσιαστικά Χριστούγεννα

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ - ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΑ ΤΙΜΩΡΙΑ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"




Με την Ελένη παπαδάκη συμβαίνει κάτι οξύμωρον,είναι την ίδια στιγμή ένας μύθος μα παραμένει και τεχνιέντως λησμονημένη,στην χώρα των μεγάλων αντιθέσεων όπου η τύχη την έφερε να δεί το φώς του κόσμου ετούτου,την χώρα που κατατρώει με τον έναν η άλλον τρόπο τα άξια τέκνα της,η μοίρα αυτής της λαμπρής καλλιτέχνιδος και πραγματικής ηθοποιού υπήρξε το ίδιο τραγική ίσως και τραγικότερη απο τις ηρωίδες των μεγάλων έργων τα οποία και ερμήνευσε κατά την διάρκεια της κοντά εικοσάχρονης καριέρας της στα θεατρικά πράγματα της χώρας την εποχή του μεσοπολέμου.

  Αν και τονίζω αυτό το "ΑΝ" δεν την κατεδίωκαν οι διάφοροι κύκλοι αφενός ο μικρός κύκλος της καλλιτεχνίας αλλά και ο μεγαλύτερος της πολιτικής και της ιστορίας που δεν πρέπει να γράφεται,σκληρά και νεκρή ακόμα,είναι σίγουρο πως θα συγκαταλέγονταν άνετα ανάμεσα στα "ιερά τέρατα" της κοτοπούλη και της παξινού,αυτό όμως δεν συνέβει και δεν συνέβει οχι γιατι το έργο της δεν άξιζε,αλλά γιατι πολλοί απο τους μετέπειτα "μεγάλους" του ελληνικού θεάτρου θα όφειλαν μιάν εξήγηση για το τι διαδραματίστηκε ακριβώς εκείνα τα μαύρα χρόνια του συμμοριτοπολέμου που και μείς καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα να τον αποκαλούμε εμφύλιο.

Η ζωή της Ελένης παπαδάκη ξεκίνησε σαν όνειρο μιάς και ήταν γόνος εύπορης μεγαλοαστικής οικογένειας με γονείς που την λάτρευαν,όμως κατέληξε σε εφιάλτη δια ασήμαντον αφορμήν διότι δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σημαντική την απώλεια ενός τέτοιου ανθρώπου απο κίνητρα ποταπά όπως η προσωπικές έριδες και η απύθμενη ζήλεια όπου έτρεφαν οι "συνάδελφοι" της "ηθοποίοι", οι οποίοι αρκετοί εξ αυτών συμμετείχαν στο όνειδος της προδοσίας καταδίδοντας την στην πολιτοφυλακή της ΟΠΛΑ με μια αίολη κατηγορία οτι δήθεν "ετήρησε φιλογερμανική στάση",η παπαδάκη το λοιπόν έζησε τον θαυμασμό των συγχρόνων της για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα,μα το τέλος της ήταν φρικτό μέσα σε έναν ομαδικό λάκκο,ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου του 1944 στα κολαστήρια της ΟΥΛΕΝ.

Όσοι την γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο ζεστό και καλοσυνάτο,έναν άνθρωπο προσβάσιμο,με πνευματώδες χιούμορ, μα και "περίεργο" συνάμα,έναν άνθρωπο όπου επιζητούσε την μοναξιά,την μοναξιά εκείνη της δημιουργίας που όλοι όσοι διαθέτουν προσωπικότητα επιζητούν απο καιρού εις καιρόν και τούτη η στάση της απέναντι στους άλλους μαζί με το αναμφισβήτητο ταλέντο της ως ηθοποιού,δεν άργησε να δημιουργήσει τον φθόνο στις μικρές ψυχές των δήθεν σερβιρισμένα μεγάλων του ελληνικού θεάτρου,οι οποίοι απλώς έψαχναν μιάν ευκαιρία για να την αποτελειώσουν κατά πρώτης ως κατά σάρκαν ύπαρξη,αλλά το χειρότερο ως πνευματικη προσφορά σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο που διψά ως κακοποτισμένη γη για λίγο καθάρο νερό,για λίγη πραγματική τέχνη.


Η κατά σάρκαν Ελένη παπαδάκη "σφαίρας τελειούται" δεκαετίες τώρα,απο εκείνο το παγωμένο βράδι των Δεκεμβριανών κι οταν η μάνα της ρωτουσε με αγωνία για όσο έψαχναν για αυτήν μέχρι που την εντόπισαν σε ομαδικό τάφο δυό μήνες μετά στην ΟΥΛΕΝ τον Γιάννη Ρίτσο,"Που είναι η Ελένη Γιάννη ;" και κείνος κατέβαζε το βλέμμα,στο ίδιο μοτίβο αυτο το ίδιο ερώτημα αποφεύγουν να απαντήσουν και οι σύγχρονοι μας αρστερίζοντες και νεοταξίζοντες,οι οποίοι θέλουν όλους μια ανθρωπομάζα και σιχαίνονται τους ξεχωριστούς,το κατηγορητήριο για την λαμπρή αυτή πραγματική ηθοποιό πέραν των αστείων κατηγοριών,ως απόφαση είχε γραμμένο με αιμάτινα γράμματα το "ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ",διότι η υστεροφημία και μάλιστα η υστεροφημία ενός τέτοιου ανθρώπου,είναι ο πραγματικός θάνατος,την παπαδάκη,το σύμβολο αυτό του άξιου που θάβεται απο τα σκουπίδια και το πολύ πολύ να την θυμηθεί κανείς φευγαλέα για την νύχτα της δολοφονίας της και ποτέ για την προσφορά της στον καταπληγιασμένο πνευματικό κόσμο,την κατέδωσαν οι "δικοί" της συνάδελφοι ηθοποίοι,μα και μείς την προδόσαμε μέσω της αδιαφορίας μας για κάθε τι σημαντικό μέσα στον υλιστικό μας κόσμο,εξάλλου τι δουλειά εδώ,έχουν αυτά τα δύο τεράστια μάτια που σε κοιτάζουν με την απόλυτη ειλικρίνεια ενός παιδιού....








ΦΡΟΝΙΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το "ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ"
www.ethnikometopo.gr



Άπαντες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία,γνωρίζουμε τον ιστορικό λόγο όπου εκφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απο το βήμα της πνύκας στην νεολαία του τότε.μέχρι πριν λίγων ετών απελευθερωμένου νεοελληνικού κράτους,στην ιστορικής σημασίας αυτή ομιλία,ο παλιός αυτος και πολύπειρος αγωνιστής της ελευθερίας,έκανε λόγο απαντώντας θεωρώ εσκεμμένως,στο αμείλικτο "μετά την επανάσταση τι" ερώτημα,για φρόνιμον ελευθερία αναμεταξύ των πολιτών αλλά και στις σχέσεις πολίτη - κράτους και για ομόνοια,σύμπνοια και συμπόρευση με βάση κοινούς στόχους.


Τα λεγόμενα του,σήμερα αποκτούν μια προφητική διάσταση,καθώς και μια ιδιαίτερη αξία,διότι αποκαλύπτουν το πόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος,έχοντας δρασκελίσει σε μια στιγμή θα λεγε κανείς το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο σήμερα και το δικό του παρόν,αλλά και γνωρίζοντας ακριβώς την ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού,του ετόνισε εμφατικά μιλώντας στην νεολαία του,το τι θα έπρεπε να αποφύγει,προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνική παλιγγενεσία και ο αγώνας της γενιάς του,με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου στο οποίο η διαδραστική σχέση αναμεταξύ τόσο πολίτη και κράτους αλλά και αναμεταξύ των πολιτών,θα ήταν όσο δυνατόν πιο εύρυθμος και συνεκτική,πράγμα που θα εξασφάλιζε την σταθερώς ασφαλή πορεία του στον γεωπολιτικό χάρτη και τον χρόνο.

Φυσικά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε πως για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,η προτροπές του έπεσαν στο κενό,η αλληλεγγύη πήγε περίπατο και άγνωστο το πότε και εάν θα επανέλθει,οι σχέσεις τόσο του πολίτη προς το κράτος όσο και των πολιτών αναμεταξύ τους έχουν διαραγεί σε μέγιστο βαθμό,ο καθείς ερμηνεύει την ελευθερία όπως του αρέσει και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες ζητούν και συζητούν σχεδόν μόνον για τα εδικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας μέσα στην δική τους αγωνιά,για το σύνολο,έτσι υποβαθμίζουν στον μέγιστο βαθμό την πολιτική στάση όπου ο καθείς εξ ημών οφείλει να επιδυκνείει σε καιρούς σαν και τους σημερινούς,σε καιρούς δύσκολους για τον καθένα ξεχωριστά,αλλά και για την κοινωνία μας.


Διετύπωσα άλλες φορές την άποψη πως το πολιτικό μας σύστημα αποτελεί την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό εππίπεδο,θέση μάλλον αντιλαικιστική,όμως θεωρώ αναγκαία προκειμένου να προβληματίσει,μιάς και ο προβληματισμός αποτελεί πάντοτε το πρώτο στάδιο επίλυσης των προβλημάτων και η αλήθεια είναι πως δεν προβληματιζόμαστε σχετικά με τους ουσιαστικούς λόγους σε σχέση με το γιατί φτάσαμε σε αυτήν εδώ την κατάσταση.


Στόχος μας ως ενεργοί πολίτες δεν θα πρέπει επουδενί να είναι ούτε η φυγομαχία,ούτε ο στρουθοκαμηλισμός,βασικός μας στόχος οφείλει να είναι και αν δεν είναι να γίνει το συντομότερον,η επανίδρυση της μεταπολίτευσης με όρους δικαίου,οφείλουμε με σκέψη ώριμη να αντιμετωπίσουμε τα ζήτήματα μας ως άτομα,αλλά το σημαντικότερο ως σύνολο κατά πρόσωπον και να βγούμε νικητές διότι ως γνωστόν ο μεγαλύτερος πόλεμος όλων είναι η ίδια η ζωή,επίσης με κάθε κόστος οφείλουμε να προστατέψουμε την δημοκρατία μας,ναι αυτήν την ασθενική δημοκρατία η αλήθεια όμως δημοκρατία ακόμη,απο τα κάθε είδους άκρα που εξωθούν την κατάσταση σε άλλες ατραπούς διότι αυτή η δημοκρατία αποκτήθηκε με αγώνες και αίμα,να την προστατέψουμε απο την δική μας οργή για οτι αφήσαμε να συμβαίνει γύρω μας επί πολλά χρόνια και πάντοτε ας κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,πως οταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39 (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" στο φύλλο της 6.12.2012


Η σημερινή κατάσταση δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς πως σου φέρνει έναν τέτοιο παραλληλισμό στο μυαλό,γιατί πως αλλιώς και πιο εύστοχα θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σημερινή Ελλάδα,μια χώρα που μετά απο 39 χρόνια μεταπολίτευσης δείχνει οχι μόνο κουρασμένη και κακομακιγιαρισμένη αλλά ως μεγαλοκοπέλλα που είναι πιά,αναζητά μανιωδώς έναν γαμπρό ο οποίος δεν θα στρίβει επιτέλους δια του αρραβώνος,αλλά θα την πάει έστω και μετά απο τόσα χρόνια αναμονής στον προθάλαμο,στην εκκλησία.

Οι υποσχέσεις πολλές,ο λαικισμός επίσης και το χειρότερο όλων δεν είναι το μνημόνιο ένα,δύο ή τρία αλλά η νοοτροπία που επιβλήθηκε σε έναν ολόκληρο λαό,η νοοτροπία που τον θέλει να μην πολυδουλεύει και να πληρώνεται,η νοοτροπία που τον έχει καθηλώσει σε μια καρέκλα έχοντας πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όσα κάποτε τον έκαναν να κατεβαίνει στον δρόμο για σημαντικά ζητήματα,η νοοτροπία που καταδίκασε στην λήθη κάθε είδους ιδεολογία και απαξίωσε την πολιτική στα μάτια του και φυσικά η νοοτροπία που τον έκανε να δεί την πολιτική,τον πολιτικό και το πολιτικό σύστημα ως εργαλείο πίεσης προς αναζήτηση της μονιμότητας σε κάποιο κομμάτι του τεράστιου και γραφειοκρατικού δημοσίου τομέα,που τον έκανε να προτάξει τον μικρόκοσμο του έναντι στα συμφέροντα του συνόλου.

Οτι ζούμε δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αρρώστιας που δούλευε και συνεχίζει να μας κατατρώει,η φυσική συνέπεια της κακοδιαχείρισης και η τεράστια ανοχή μας για τα πράγματα,τα όποια πράγματα όσο σοβαρά και να είναι,η ελευθερία βλέπεις έγινε ασυδοσία και ελευθεριότητα,η μάθηση σκλαβιά στα διάφορα υποσυστήματα που την λυμαίνονται και η ελπίδα μας για "μια ελλάδα νέα" πετάχτηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως μια χίμαιρα που δεν βλέπει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει πράξη έστω και κατ ελάχιστον.

Απο την άλλη οι μνηστήρες ποτέ δεν σταματούν να χτυπάνε την πόρτα της,τάζοντας το ένα ή το άλλο αναλόγως διαθέσεως και καταστάσεων,φέρνοντας την χώρα στα άκρα πραγματικά,σε μια κατάσταση όπου αδελφές και παλλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια στο γαιτανάκι του λαικισμού που καλά κρατεί και θα κρατεί ακόμα καλύτερα όσο τα πράγματα δυσκολεύουν και απομακρύνοντας το όραμα για μια ελλάδα καλύτερη απο χτές,μια ελλάδα με αξιοπρέπεια που δεν θα αναζητά μνηστήρες πια....

ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΗΣ ΣΤΟ "ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ"















Συνέλληνες

Σήμερα προσχωρώ στις τάξεις του Εθνικού Μετώπου με ακράδαντη την πίστη στις αξίες του καθαρού ελληνικού εθνικισμού και πέρα απο τα αστικοποιημένα κόμματα που σκόπο άλλο δεν έχουν πέραν της συντήρησης ενός σάπιου πολιτικού σκηνικού που λυμαίνεται την χώρα εδώ και δεκαετίες και την κατήντησε στην σημερινή κατάσταση.
Το μεγάλο έγκλημα για το οποίο οφείλει ο ίδιος ο ελληνικός λαός να καταδικάσει όσους τον κυβερνούν με διαφορετική προβιά τα τελευταία σαράντα χρόνια κατ ελάχιστον,δεν είναι το μνημόνιο το οποίο αποτελεί συνέπεια της ασυδοσίας,αλλά η νοοτροπία που του επέβαλλαν ως τρόπο ζωής,μίαν νοοτροπία που εκτρέφει τον κακώς εννοούμενο εγωισμό και την προσωπική τακτοποίηση,την αδιαφορία για τα κοινά και την απαξίωση της πολιτικής ως μέσου επίλυσης των προβλημάτων του συνόλου μιάς κοινωνίας, έτσι καταδίκασαν αυτόν τον λαό στην ανυπαρξία και τον έκαναν να χάσει την πίστη του στις ίδιες δυνάμεις,αναζητώντας συνεχώς προστάτες και δανειστές.
Η ανατροπή αυτής της νοοτροπίας θα επιφέρει την ουσιαστική έξοδο απο την κρίση,ο επανελληνισμός μέσω επιβολής εθνικών οραμάτων και πραγματικά ελληνικής παιδείας και πολιτισμού, είναι το πρώτο μου μέλημα καθώς και η ανακατάληψη της πατρίδος απο τις υγιείς δυνάμεις του τόπου,οι οποίες οφείλουν να συστρατευθούν για το κοινό καλό.
Για αυτά και άλλα πολλά θα παλέψω μέσω του Εθνικού Μετώπου.



Καλό αγώνα και καλή λευτεριά
Πάνος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Η αριστερόστροφη πολιτική ιδεολογική πλατφόρμα ή καλύτερα η ψευτοαριστερά που λυμαίνεται τον τόπο απο πολλών δεκαετιών κατ ελάχιστον διαθέτουσα ως βασικό πυλώνα της προπαγάνδας της τον άκρατο λαικισμο,είναι γεγονός πως έχει πλέον περάσει στην κοινωνία τον μύθο του "καλού" αριστερού ανθρωπιστή όπου ορμώμενος απο τα αντίστοιχα συναισθήματα αλτρουισμού,επιδιώκει την απανταχού επικράτηση των αντιλήψεων του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης,ενδεδυμένα τον μανδύα του ανθρωπισμού.

Άλλοτε τούτο γίνεται τεχνιέντως και επιτηδευμένα απο "εκπαιδευμένα" ειδικά στελέχη,ενώ τις περισσότερες φορές τούτο δυστυχέστατα φέρεται εις πέρας απο ανθρώπους ιδεολόγους που ενστερνίζονται τις απόψεις περί παγκοσμοιοποίησης διότι έτσι πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο γιατο σύνολο του πλανήτη,ενώ θεωρώ πως αγνοούν το φρικιαστικό πρόσωπο αυτών που κρύβονται πίσω απο όλα αυτά τα ιδεολογήματα του τύπου"πατρίδα μας όλη η γη" ή του "είμαστε όλοι μετανάστες",στην ουσία και όσο περνά ο καιρός γίνεται προφανές και στον πλέον αδαή αλλά αντικειμενικό παρατηρητή πως οι μηχανισμοί που έχουν ως ιδεολογική πλατφόρμα οτι αφορά την παγκοσμιοποίηση,διεγείρονται μόνον απο ταπεινά ένστικτα όπως το στυγνό κέρδος και η εκμμετάλευση του ανθρώπου απο τον "άνθρωπο".


Η δε προπαγάνδα αυτή,δρά σε δύο σκέλη,αφενός το προαναφερθέν περί "καλών" αριστερών αντιλήψεων που στην ουσία προάγουν την ψευδοελευθερία εις βάρος των άλλων ως ύψιστο αγαθό και τρόπο για ένα καλύτερο μέλλον,επιτημούν την ασυδοσία και την ατιμωρησία ως "ανθρώπινα δικαιώματα",καθώς και τόσα άλλα αισχρά ψεύδη τα οποία βασιζόμενα στον στυγνό λαικισμό έχουν ως μόνον σκοπό να προσεταιριστούν τις λαικές μάζες,τάζοντας τους πραγματικά τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή αποσείουν της ευθύνες του λαού σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι και μεταθέτουν τα λάθη για το κατάντημα της κοινωνίας,σε κάποιον "αόρατο" εχθρό όπως το "σύστημα" ή "ο καπιταλισμός".


Το δέυτερο σκέλος της βρώμικης αυτής προπαγάνδας των "ευχάριστων εις τον λαόν λόγων" έχει να κάνει με τον αντίπερα μύθο του "κακού" εθνικιστή ο οποίος κατατρέχει τους ταπεινούς της γής και απαιτεί τον φυσικό τους αφανισμό απο την επικράτεια στην οποία διαβιεί ο ίδιος και οι ομογάλακτοι του,κάθε παραμύθι βλέπετε χρειάζεται και έναν δράκο και σε αυτή την περίπτωση το διαστρεβλωμένο υπό των παραμορφωτικών κατόπτρων τους "τέρας του εθνικισμού" βοηθά αφάνταστα τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές στο έργο τους,που επιβάλλουν όπως η θάλλασα γλύφει τα κοφτερά βράχια και τα καταντά λεία,στο κοινωνικό ασυνείδητο την άποψη πως κάθε τι εθνοκεντρικό είναι κατ ελάχιστον παρωχημένο και στην χειρότερη των περιπτώσεων επίκινδυνο για τις υπό διαμόρφωσιν "πολυπολιτισμικού" τύπου κοινωνίες (άλλη μια προσεκτικά επιλεγμένη φράση - σταθμός της ψευδοαριστεράς) που είναι πλέον "της μοδός", έπειτα απο την ραγδαία εξέλιξη στις επικοινωνίες και τις συγκοινωνίες ανάμεσα των εθνών που σε δεύτερη ανάγνωση ουδείς διαφωνεί πως χρηματοδοτήθηκαν απο το διεθνές κεφάλαιο με απώτερο σκοπό την ευκολότερη και με λιγότερους κινδύνους μετάβαση προλεταριάτων απο χώρα σε χώρα και την προώθηση της παγκοσμιοποίησης ως ιδανικού του νέου αιώνα με στόχο πάντοτε το μηδαμινό κόστος παραγωγής και κατ επέκτασιν το στυγνό κέρδος,αλλά και την υπονόμευση του βιωτικού επιππέδου όπου αυτό χρειαζόταν με βάση τον χάρτη κατανομής του πλούτου που βρίσκεται σε μια συνεχή διαμόρφωση τους τελευταίους αιώνες.

Αυτά τα όλίγα το λοιπόν με τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές,το τι επιδιώκουν και πως το σερβίρουν στις απανταχού κοινωνίες,ας δούμε λίγο το ζήτημα του εθνικισμού ομως και το κατά πόσο αντιανθρωπιστικό χαρακτήρα διαθέτει σε αντιπαραβολή με τον διεθνισμό όπου αναφέρθηκε στις πιο πάνω γραμμές.

Ο πραγματικός εθνικιστής το λοιπόν,δεν είναι επουδενί ο "κακός φασίστας" (όπως και ο πραγματικός αναρχικός δεν έχει καμιά σχέση με τους "γνωστούς άγνωστους" άσχετα εάν αναρχισμός σε καπιταλιστικά δομημένη κοινωνία δεν δύναται να υπάρξει),παρά είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος πιστεύει στην συνέχεια του έθνους του και στην ουσία μαχόμενος ενάντια του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίήσης της τάσης δηλαδή απαλείψεως των εθνών, δεν μάχεται μόνον για το έθνος το δικό του,μα και για όλα τα απανταχού έθνη,ενώ σε μια πιο βαθιά ανάγνωση μάχεται για το ανθρώπινο πλάσμα που αντιστέκεται στις κάθε είδους κρεατομηχανές όπου επιδιώκουν την σύνθλιψη της αυτόνομιας και της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.

Ο πραγματικός εθνικιστής ξέρει να λέει "ΟΧΙ" εκεί όπου οι άλλοι λένε "ΝΑΙ" πολεμώντας για υψηλά ιδανικά,αυτά της πραγματικής ελευθερίας που χαρίζει ο σεβασμός του κάθε ενός και πρωτίστως του ίδιου του του εαυτού του και της αξιοπρέπειας του,δεν είναι δε τυχαίο πως ο κοσμοιστορικός αγώνας του έπους του 1940,συνεκίνησε και δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον άξονα όπως αυτής της ίδιας της Ιαπωνίας,η οποία τάχθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των Ελλήνων πατριωτών ενάντια στην εισβολή του εχθρού,συνεκίνησε διότι μίλησε στην παγκόσμια αρχετυπική ψυχή και τις αρχές λειτουργίας της.

Η στάση του Έλληνα πάντοτε συγκινεί διότι αρχετυπικά όπως ήδη αναφέρθηκε, βρίσκεται εντός των απανταχού ανθρώπων ανεξαρτήτου φυλής,χρώματος δέρματος,θρησκευτικών ή άλλων αντιλήψεων,ετούτη την στάση της αντίστασης στην κρεατομηχανή θέλουν να πάυσουν να υφίσταται και οχι τον ίδιο τον Έλληνα,εν ολίγοις δεν τα έχουν με το δικό μας έθνος μόνον,αλλά με όλα τα έθνη,διότι έθνη σημαίνει μικρότερες αγορές και άρα περιορισμένα κέρδη για το διεθνιστικό κεφάλαιο και όσους κρύβονται πίσω απο αυτό.

Τα έθνη ως οι άνθρωποι που τα αποτελούν,γεννώνται,ζούν και αποθνήσκουν εφόσον η αποστολή τους έχει επιτελεστεί και δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι κληρονόμοι με τους στιβαρούς ώμους προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία των,όμως όπως και σε έναν άνθρωπο μόνο ως άτομο που περνά απο ετούτη την γη και την ζωή,οφείλουν να αφήσουν το αποτύπωμα των επάνω σε αυτόν τον πλανήτη και ας είναι αυτό αποτύπωμα θετικόν,ας είναι αποτύπωμα ζωής και οχι θανάτου μέσα στην υποταγή και τις επιβουλές των νεοτσιφλικάδων του θαυμαστού νέου κόσμου...









ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΕΛΕΝΗ....




(Ένα γράμμα στην Ελένη Παπαδάκη)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Να την και πάλι η λευκή σελίδα του χαρτιού που με προσκαλεί και με προκαλεί να την γεμίσω με σκέψεις,τούτη η σελίδα η άδεια στέκει ως ο μεγαλύτερος μου εχθρός ώρες ώρες διότι λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός της δικής μου διάθεσης,αλλά και ως καθρέπτης μιάς ολόκληρης κοινωνίας κενής πραγματικών συναισθημάτων γεμάτη απο πράγματα που γίνονται για να γίνονται,γεμάτη απο κοινωνικά πρέπει,νόρμες και αρνήσεις ενός ανεπίσημου πρωτόκολου και ενος τρόπου ζωής πολύ πιο απόμακρου απο οτι εγώ θεωρώ ζωή,ξεκινώ το λοιπόν...

Αγαπητή μου Ελένη

Σαν σήμερα ημέρα των γενεθλίων σου αν ζούσες σε κάποιο μέρος της γής και έπρεπε να σου γράψω μιάν επιστολή με τα δικά μου νέα,θα σου έλεγα πως τίποτε δεν άλλαξε απο τότε,τίποτε δεν άλλαξε απο εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ του Δεκεμβρίου του 44 που σε συνέλαβαν και σε εκτέλεσαν ως τον χειρότερο εγκληματία,παρά, μετά τις δικές σου κραυγές απελπισίας που λύγισαν ακόμα και τα κτήνη εκείνα που έπραξαν αυτό το ανοσιούργημα απέναντι σου αλλά και απέναντι σε ολάκερη την Ελλάδα,μόνον σιωπή,μόνον απέραντη σιωπή...

Όταν σε βρήκαν με το κεφάλι διαλυμένο απο τις σφαίρες και τα λεπτά σου χέρια στα μαλλιά ως ένδειξη της ύστατης προσπάθειας ένος ανθρώπινου πλάσματος να αποτρέψει το κακό,στην τελευταία αυτή πράξη της δικής σου τραγωδίας με πρωταγωνιστή μόνον εσένα,όλοι έκλαψαν υποκριτικά,σε συνόδεψαν εχθροί και φίλοι μέχρι τον κήπο των νεκρών,σε απόθεσαν εκεί για να μην πώ σε παράχωσαν και έπειτα ξαναγύρισαν ο καθένας στον μικρόκοσμο του όπως γίνεται πάντα διότι όπως λένε "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους".

Δεν μας λένε όμως ποιοί απο δαύτους είναι οι ζωντανοί και ποιοί οι πεθαμένοι και αυτήν την απορία πάντοτε θα διατηρεί όποιος έχει λίγο το μυαλό στο κεφάλι του ακόμα,βλέπεις όπως σου γράφω,τίποτε δεν άλλαξε,μόνον τα πρόσωπα που τα φθείρει αναγκαστικώς ο θάνατος,διότι κατά έναν περίεργο τρόπο το μυαλό και ο τρόπος σκέψης μιάς ολάκερης κοινωνίας παραμένουν ασφυκτικά και εφιαλτικά τα ίδια,ένας απύθμενος βάλτος κακοχωνεμένων ιδεών που ξέρει να δρά ως κινούμενη άμμος για τους άξιους αλλά και να αναδυκνείει τους φελλούς,ενώ υποκριτικά κάθε τόσο φωνάζει και αναρωτάται γιατι οι άξιοι δεν τον κυβερνούν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,κοροιδεύοντας και περιπαίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτό το αέναο παιχνίδακι της ανωριμότητας που τον δέρνει απο του λίκνου εώς του τάφου όπως αναφέρει ένας άλλος μέγαλος λησμονημένος.ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ελένη μου δεν σου είπα,προσπάθησα να ανεβάσω και την παράσταση σου όμως όλοι με εγκατέλειψαν και πολλοί με κυνήγησαν,πάντοτε με το χαμόγελο βέβαια όπως τότε και εσένα,πήγα και στο σωματείο όπου σε κατέδωσε τότε στην ΟΠΛΑ να ξέρεις,μπάς και άλλαξαν γνώμη και ήθελαν να σε αποκαταστήσουν ως προσφορά στο ελληνικό θέατρο,όμως οτι σου είπα,δεν συνέβει τίποτε το διαφορετικό απο οτι και τότε,τίποτε δεν άλλαξε δεν είπαμε ;

Σου γράφω κοιτώντας την φωτογραφία σου εκείνη με τα τεράστια μάτια και το χωρίς φτιασίδια και στησίματα ελαφρόν μειδίασμα,αναρωτόμενος πως μπόρεσαν όλοι να σε ξεχάσουν,να ξεχάσουν μιάν αληθινή ηθοποιό,μα φαίνεται πως τους πονούσε η αλήθεια που κουβαλούσαν αυτά τα δύο τεράστια μάτια,τούς θύμιζε και πάντα θα τους θυμίζει αυτό που θα ήθελαν να είναι,έναν εαυτό που σκότωσαν πριν μπούν στον λάκκο οι ίδιοι,ένα όνειρο θερινής νυκτός καταδικασμένο να πεθάνει,έναν έρωτα παιδικό και άδολο που ποτέ δεν γνώρισαν και σαν έτυχε μπροστά τους θέλησαν να τον σκοτώσουν,προσπαθώντας να ξεχάσουν το φώς το ανέσπερο που είδαν για μια στιγμή και που τους τύφλωσε πρόσκαιρα και έτσι επέστρεψαν γρήγορα γρήγορα στις σπηλιές των μικρόκοσμων τους.

"Φοβάται" ο κόσμος Ελένη και φοβάται κάτι που δεν ξέρει και αυτός τι είναι,μάλλον είναι ο πραγματικός του εαυτός που ξέρει μέσα του πως ποτέ δεν θα έχει,φοβάται μην χάσει την ζωή του ραγιά που απέκτησε έπειτα απο χρόνια ασυδοσίας και του είπανε πως αυτό είναι η ζωή,φοβάται την ζωή που θα ήθελε τόσο να ζεί μα δεν έζησε ποτέ διότι αυτός κρύβεται ως δειλός στην σπηλιά του όπως σου έγραψα και πιο πάνω,μα εσύ,εγώ και εμείς που νιώθουμε πως μια άλλη ζωή στέκει πέρα απο την δική μας ψευτοζωή και μόνον που το νιώθουμε αυτό οφείλουμε να το δείξουμε και στους άλλους και κείνοι ας κάνουν οτι θέλουν έπειτα και κείνοι ας μας κάνουν οτι θέλουν,ας μας σκοτώσουν δε βαριέσαι σάμπως πρώτη φορά θα είναι που σκοτώνουν την αλήθεια οι ψεύτες προκειμένου να μπορέσουν να πάνε για ύπνο ;

Τίποτε δεν άλλαξε απο τότε που αποχαιρετησες τον μάταιο αυτό κόσμο και θυμάμαι οταν κράτησα το χέρι σου στις βόλτες μας που ως αποτέλεσμα,ως δικό μας καρπό γνωριμίας,είχαν να γράψω τον θεατρικό σου μονόλογο,πως δεν θέλεις να ξανάρθει κάποιος να σε δεί στο νεκροταφείο σαν δεν έχει αλλάξει,δεν θέλεις υποκριτικά μερικά λουλούδια στον τάφο σου απο κάποιους που θα στήσουν γιορτούλα επάνω του και προτιμάς την μοναξιά του νεκροταφείου παρά την πολυκοσμία των ζωντανών - νεκρών,θές ανθρώπους αληθινούς,μα οι άνθρωποι κι αν συστήνονται ως τέτοιοι ο χρόνος τους αποκαλύπτει αργά ή γρήγορα.

Μού χες πεί τότε θυμάμαι πως είθε να είσουν το τελευταίο θύμα στον βωμό της ανθρώπινης υποκρισίας,είθε να πέθαινες κι ας λευτερώνονταν ο κόσμος απο τα δεσμά του,μα δεν είπαμε γλυκιά μου πως τίποτε δεν άλλαξε ;

Τίποτε σου λέγω,πηγαινε στον δρόμο σου το λοιπόν κι άσε μας εδώ κάτω να βολοδέρνουμε με την ελπίδα πως κάπως κάποτε και το κυριότερο κάποιος θα πατήσει ξαφνικά ένα κουμπί και χωρίς την δική μας δουλειά,τούτος ο κόσμος θα αλλάξει.


Καλήν αντάμωση σε ατραπούς που λίγοι είναι ικανοί να βαδίσουν
(Χάριν μνημοσύνου Ελένης Παπαδάκη ήθοποιού 1903 - 1944)



ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑ.Ο.Σ






Εν Αθήναι τη 29η Οκτωβρίου 2012


Συνέλληνες

Η κατάσταση ολόγυρα μας έχει φτάσει στο απροχώρητο,η κοινωνία μας νοσεί σε εγκληματικό βαθμό και αυτό το φαινόμενο είναι εν εξελίξει επί δεκαετίες τώρα.

Στον Λαικό Ορθόδοξο Συναγερμό προσχώρησα διότι θεώρησα πως προκειμένου να φανείς πρωτίστως χρήσιμος και να κάνεις αρκετά απο όσα θεωρείς πως πρέπει να γίνουν και δεν γίνονται,οφείλεις να ενταχθείς σε έναν πολιτικό σχηματισμό ο οποίος καλύπτει το δικό σου ιδεολογικό πλαίσιο έστω και με πολλούς συμβιβασμούς που είναι αναγκαίοι για μια τέτοια ιδεολογική συμβίωση.

Το δικό μου πλέγμα των ιδεών,εμφορείται απο την αγάπη προς την πατρίδα ως ιστορικό μέγεθος αλλά και το νοιάξιμο για την σημερινή πραγματικότητα,την καταπολέμηση της αδικίας υπό οποιαδήποτε μορφή και γενικότερα την προσπάθεια να αντιπαλαίψεις οτι θεωρείς πως είναι αρνητικό και οφείλει να αλλάξει.

Ο ρόλος των κομμάτων είναι πρωτίστως το κοινωνικό τους πρόσωπο κάτι το οποίο ΔΕΝ είδα να συμβαίνει κατά την παραμονή μου στον ΛΑ.Ο.Σ,τουλάχιστον στο σημείο που θα ικανοποιούσε εμένα προσωπικά,τουναντίον διέκρινα ΑΠΟΛΥΤΗ έλλειψη συντονισμού και στα πλέον βασικά ζητήματα,προσωπικές έριδες και "κλίκες" που εκ του αποτελέσματος κρίνοντας σκοπό είχαν την αποπομπή των υγειών δυνάμεων προς τέρψιν των εχόντων μόνον προσωπική φιλοδοξία,διέκρινα την αναξιοκρατία σε μεγάλο βαθμό και την τακτοποίηση ημετέρων έστω και σε θέσεις αμμισθί προς δημιουργία μηχανισμού και πάντοτε εις βάρος του κόμματος και της όποιας εναπομείνουσας απήχησης του στην ελληνική κοινωνία κατ επέκτασιν.

Τούτη η αέναη παλινδρόμηση ανάμεσα σε αυτό που χαρακτηρίζεται ως ακροδεξιά,δεξιά και πολυσυλλεκτικότητα όπως και ο προσωπικός εμπαιγμός μου όσο και άλλων άξιων και με πρόθεση να βοηθήσουν τον κοινό αγώνα ανθρώπων άδολα και χωρίς ίχνος συμφέροντος αλλά και προσωπικό κόστος τις περισσότερες φορές, που σκοπό είχαν το να κουραστώ κάποια εκ των ημερών και να σταματήσω να αγωνίζομαι για όσα πιστεύω,η έλλειψη ΣΤΙΒΑΡΟΥ ιδεολογικού πλαισίου και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο επανακαθορισμός της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος υπό τις νέες κοινωνικές συνθήκες και τον νέο πολιτικό χάρτη και οχι με όρους πρό δεκαετίας,ο ενδοτισμός που αναλώνεται στην μικροπολιτική αντί να προτάξει τις θέσεις μας στην κοινωνία σε μια τόσο δύσκολη καμπή όπου διέρχεται,είναι κάποιοι εκ των βασικότερων παραγόντων εις τους οποίους οφείλεται η αποχώρηση μου η οποία πραγματοποιείται την σήμερον 29ή Οκτωβρίου 2012.

Η δημοσίευση αυτής της επιστολής γίνεται ΚΑΤΟΠΙΝ της κατάθεσης του στεφάνου υπό την ιδιότητα του εκπροσώπου του κόμματος χάριν μνημοσύνου πεσόντων του ιταλικού έπους 1940,διότι στην ζωή μου έχω μάθει να είμαι ΣΟΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΕΝΤΙΜΟΣ ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΟΥ ΩΣ ΕΛΛΗΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.

Η κατάθεση του στεφάνου αυτού αφιερούται εξαιρετικώς ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ του 1940.

Η εποχή μας δεν είναι η εποχή των παχέων λόγων πλέον τα οποία συντρίβονται επάνω στον κυμματοθραύστη του ψεύδους και της πολιτικής αγυρτίας όσων το κάνουν και αντιμετωπίζονται με αδιαφορία απο τους πολίτες,η εποχή μας απαιτεί ανάληψη ευθύνης και σοβαρότητα.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ,ΤΕΡΜΑ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΤΗΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΛΟΥΣ Α-ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΛΩΣ ΥΠΟΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ !!!


Εν κατακλειδι δεν θεωρώ πως έχω να ευχαριστήσω κανέναν πέραν των ελαχίστων συνοδοιπόρων και ανθρώπων που πραγματικά εκτιμούν το τι κάνω και που με προσέγγισαν με αγνά και άδολα συναισθήματα και με μόνο συνδετικό κρίκο την αγάπη προς την πατρίδα και το σύνολο,με τους υπόλοιπους χαριεντιζόμενους μικροαστούς δεν επιθυμώ ουδεμίαν σχέση απο τούδε και στο εξής,ας συνεχίσουν να διαβιούν φοβούμενοι και την σκιά των εις τους διάφορους μικρόκοσμους των.

Το "κερασάκι στην τούρτα" δέ,επέστη μόλις εχθές ανήμερα της 28ής.

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΟΥ ΕΞΑΝΤΛΕΙΤΑΙ ΕΔΩ.


Ο αγώνας για τα μεγάλα ιδανικά ποτέ δεν σταματά απο το όποιο μετερίζι,είμεθα οι αχθοφόροι αυτών των υψηλών ιδανικών και απο του λίκνου εώς του τάφου οφείλουμε να τα διατηρούμε εναντίον όλων καθώς και να τα μεταλαμπαδεύουμε σε όσους δύνανται οι ώμοι των να τα αντέξουν.


ΥΠΕΡ ΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ
ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Παναγιώτης Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Τέως υπεύθυνος οργανωτικού Νομαρχιακής Επιτροπής Περιφερείας Αττικής ΛΑ.Ο.Σ
Τέως πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ




ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοστιογράφος



Στην χώρα όπου ποτέ και σχεδόν κανείς δεν αναρωτάται για το τι μας οδηγεί κάπου θετικά ή αρνητικά,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον Γιώργο παπανδρέου σχετικά με το που υπάρχουν τα λεφτά όπου ανακοίνωνε εμφατικά στις προεκλογικές του βόλτες το 2009,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον πατέρα του περί ποιάς "αλλαγής" μιλούσε το 1981 και στον τόπο όπου η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών δεν συνδιάζεται απο πολλούς ίσως και τεχνιέντως ή μάλλον σίγουρα και τεχνιέντως,με την βαθιά αξιακή κρίση που διαβιούμε εδώ και δεκαετίες και απο μεταπολίτευσεως και εντεύθεν κατ ελάχιστον,οφείλουμε επιτέλους να αρχίσουμε να αναρωτόμαστε για το τι φέρνει τι σε αυτόν τον τόπο.

Σήμερα όλοι ή τουλάχιστον η μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού,γιορτάζει το ιστορικό ΟΧΙ που είπε ο "φασίστας" Μεταξάς (αλλοίμονο παρατηρείς γελώντας οι γλύφτες των οπισθίων και του τελευταίου γερμανού υπαλληλίσκου της τρόικας να τον κατήγορούν ως τέτοιον) και υπέγραψε με το αίμα του επάνω στα βουνά της Αλβανίας ο τότε ελληνικός λαός,οι περισότεροι εξ ημών μένουμε στο αποτέλεσμα το ίδιο δηλαδή το έπος του 1940 και αφήνουμε να περάσει ως είθισται μια ακόμη ημέρα εθνικής ανατάσεως ως την επόμενη φορά,γυρνώντας απο την επαύριο ο καθείς στα μικροπροβλήματα ή μεγαλύτερα προβλήματα του.

Ελάχιστοι είναι όσοι διερευνούν τα αίτια του έπους και ως φαίνεται λογικό και πέραν του δέοντος προφανές,το έπος του 1940 δεν στηρίχτηκε στην δύναμη πυρός των ελληνικών όπλων,την ανύπαρκτη σε σχέση με την ιταλική αεροπορία ή το ναυτικό,παρά στην δύναμη ψυχής και την αυταπάρνηση που επέδειξε και ο τελευταίος Έλλην οπλίτης αλλά και πολίτης στο μέγα και απείρως δύσκολο έργο της αντίστασης στον είσβολεα είτε αυτός ήταν ο ιταλός,είτε ο γερμανός,είτε ο οιοσδήποτε άλλος.

Ο κυβερνήτης και εθνάρχης Μεταξάς εφρόντισε εκτός των άλλων προπαρασκευών τηρουμένων και των οικονομικών της χώρας,εκτός της περίφημης γραμμής Μεταξά αλλά και άλλων οχυρωματικών έργων αλλά και των λοιπών εξοπλισμών να σφυρηλατίσει το εθνικό φρόνημα του λαού και τούτο άλλωστε θεωρούσε και ο ίδιος το μεγαλύτερο του επίτευγμα στα κοντά τέσσερα μόλις χρόνια της δικής του διακυβέρνησης απο το καθεστώς της 4ής Αυγούστου ιδρύωντας την περιώνυμη Ε.Ο.Ν. και χαράζοντας τις ψυχές των ελληνοπαίδων με όραμα περί του Γ ελληνικού πολιτισμού,του συγκερασμού δηλαδή του αρχαίου και του βυζαντινού ελληνικού κόσμου και ιδεώδους με την σύγχρονη εποχή.

Ο Γ ελληνικός πολιτισμός δεν υπήρξε ένα στείρο ιδεολόγημα στήριξης του καθεστώτος όπως συνέβει στην φασιστική Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία προς συσπείρωση του λαού των,υπήρξε πραγματική κοσμοθεωρία για το που μπορεί να φτάσει η Ελλάς εάν επίστευε στις πραγματικές τις δυνάμεις,οι οποίες δεν βρίσκονται στους φυσικούς πόρους και τα υλικά αγαθά,αλλά στην δύναμη του ελληνικού πνεύματος που επί χιλιετηρίδες κυβερνά και θα κυβερνά τον κόσμο ολάκερο,ο Γ ελληνικός πολιτισμός ήταν ήδη στο αίμα του Έλληνα απλά χρειάζονταν ο κατάλληλος συντονισμός ώστε να βγεί στην επιφάνεια αλλά κι η αφορμή της οποίας μικρό δείγμα θεωρώ πως αποτέλεσε το έπος του 1940.

Το εθνικό φρόνημα που μπόρεσε να αφυπνίσει και οχι να δημιουργήσει το καθεστώς της 4ής Αυγούστου,οδήγησε στο έπος της Αλβανίας και την ένδοξη αντίσταση ενάντια της σιδερόφρακτης Γερμανίας και έκανε σαφές το πως μόνον ενωμένοι κάτω απο ένα κοινό σκοπό η Ελλάς δύναται να καταστεί δύναμη αντάξια του πολιτισμού της,έκτοτε σιωπή βέβαια διότι όσοι θέλουν αυτόν τον λαό σκλαβωμένο στους μικρόκοσμους τους οποίους δημιουργούν ακριβώς για αυτόν τον σκοπό,αποφεύγουν ως ο διάβολος το λιβάνι το ενδεχόμενο του να νιώσει ο Έλληνας την κοινή μοίρα με τον διπλανό του,διότι απο την στιγμή που αυτό γίνει,γνωρίζουν πως το τέλος τους δεν είναι μακριά.

Η Ελλάς έρχεται απο πολύ μακριά και οφείλει έναντι της παγκόσμιας ιστορίας αλλά και της ανθρωπότητος να πάει πολύ μακριά και οι οι κοινωνίες των ραγιάδων που δεν έχουν κανέναν συνεκτικό κρίκο πέραν της σκλαβιάς τους δεν αντέχουν στο φώς,ούτε και τις αξίες του πραγματικού πολιτισμού,αυτό το είχε αντιληφθεί ο κυβερνήτης Μεταξάς και προσπάθησε στα ελάχιστα χρόνια που κυβέρνησε τον τόπο οχι μόνον να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα αλλά να υπάρξει και μια συνέχεια σε αυτό που θεωρούσε ως εφικτό,τον Γ ελληνικό πολιτισμό,δεν του το επέτρεψαν,όμώς το παράδειγμα του αλλά και όλου του τότε ελληνικού λαού,οφείλει να μας παραδειγματίζει σχετικά με την δική μας πορεία ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών.


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ !
ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ !










Ο ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Εδώ και χρόνια όπου συνειδητοποιώ πράγματα γύρω μου,παρατηρώ μια τάση η οποία καταντά εκνευριστική και δεν προσφέρει τίποτε στο ήδη πάσχον πολιτικό μας σύστημα,τουναντίον το ωθεί προς μια κατεύθυνση όπου δρά καταλυτικά εναντίον του και υπέρ της ολοκληρωτικής του απαξίωσης.

  Απο του μεγαλύτερου κόμματος εώς και του πλέον αδύναμου,παρατηρείται αύτο που όλοι όνομάζουμε με μια λέξη "μικροπολιτική",η ενασχόληση εν ολίγοις με την "καθημερινότητα" των κομμάτων,το τι συμβαίνει και για τα πλέον επουσιώδη θυμίζοντας μου το κουτσομπωλιό της γειτονιάς των περασμένων δεκαετιών ανάμεσα στις νοικοκυρές σχετικά με το τι κάνει η κάθε μια μέσα και έξω απο το σπίτι της,το οποίο ανάγεται σε μέγα ζήτημα κατά το δοκούν.
  Τούτη η τάση,η μικροπολιτική την στιγμή που ανάγεται με την σειρά της σε πολιτική η ίδια, καταντά ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας όπου συν τοίς άλλοις εκτρέπει την γενικότερη πολιτική ζωή και εκτρέφεται απο όλους,είτε αυτοί είναι οι δημοσιογράφοι είτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της "καθημερινότητας των κομμάτων" στα πλέον χαμηλά εππίπεδα και εκεί είναι που χάνεται πραγματικά η ουσία των θέσεων των κομμάτων εάν φυσικά δεν υποτεθεί πως η υπερτροφία της μικροπολιτικής δεν γίνεται με σκοπό την απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης απο τα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν άμεσα την ζωή της την ίδια,ή διότι κατά αυτόν τον τρόπο γίνεται συγκάληψη της γύμνιας των πολιτικών θέσεων των κομμάτων επί θεμελιωδών ζητημάτων.
  Όποιος και να είναι ο λόγος είτε και συνδιασμός παραγόντων,ένα είναι το δεδομένο απο όλα αυτά,πως ο πολιτικός πολιτισμός δεν συνάδει με την μικροπολιτική όταν αυτή ασκείται ως βασικό μέσο άσκησης πολιτικής του όποιου κόμματος με σκοπό του την φθορά του αντιπάλου,διότι ο ανήκων σε πολιτικό κόμμα οφείλει να πείθει κάθε φορά για τις δικές του θέσεις και οχι να ασχολείται με το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι αντίπαλοι του σε πολιτικό ή ακόμη χειρότερο σε προσωπικό επίππεδο,χωρίς αυτό πάλι να σημαίνει πως δεν θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι το ποιόν όσων επηρεάζουν τις ζωές όλων.
  Ο λαός κυρίες και κύριοι σουλατσαδόροι των πολιτικών γραφείων,της βουλής ή των δημοσιογραφικών δήθεν γραφείων,δεν έχει άνάγκη να μάθει το πως περνάει το σαββατοκύριακο του ο πάσα ένας ή το τι φόρεσε στην τάδε ή στην δείνα δεξίωση η κάθε βουλευτής,με ποιόν συναναστρέφεται ή αν ο τάδε σήμερα έκανε σαρδάμ ή οχι,το σημαντικότερο όλων που οφείλετε άπαντες οι κατέχοντες δημόσια αξιώματα,αλλά και όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο είναι το εάν όλοι αυτοί διαθέτουν "πάγκο" επιχειρημάτων,θέσεων και προθέσεων περί της βελτίωσης της κοινωνικής ζωής και του συνόλου εν γέννει,ειδάλλως ας μετατρέπουμε κάθε φορά τις εφημερίδες σε περιοδικά ποικίλης ύλης αδιαφορώντας καταφανώς και επιδεικτικά για το τι μέλλει γενέσθαι σε μια κοινωνία η οποία πάσχει ακριβώς απο αυτο,την έλλειψη ουσιαστικού πολιτισμού και παρασυρμένοι ακόμη περισότερο απο έναν ενδοτισμό που βολέυει ένθεν κακείθεν πολίτες και πολιτικούς κατακρημνίζοντας καθημερινά οτι απέμεινε απο την πραγματική δημοκρατία.



ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Με αφορμή το θεατρικό του αίσχους όπου ο κύριος ήμων Ιησούς Χριστός και οι μαθήτες του χαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφυλλοι μέσω ηλιθωδών και τεχνιέντων ευρημάτων που είναι πέρα απο προφανείς,γίνεται για ακόμα μια φορά προσπάθεια να χτυπηθεί η πίστη του ελληνικού λαού που ακόμα δυστυχώς για μερικούς "κυριούληδες" και "κύριες" αλλά και κύρίες - κυριούληδες κατά μεγάλο ποσοστό της αριστερής σάπιας διανόησης που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και δεκαετίες,είναι η ορθοδοξία.

Σε μια χώρα όπου έχει πτωχεύσει εδώ και δεκαετίες χάριν αυτής της μή φρόνιμου ελευθερίας που υπέδειξε ο αγράμματος αλλά τετραπέρατος γέρος του μωριά,κάποιοι προσπαθούν να δώσουν την χαριστική βολή χτυπώντας με τρόπο αισχρό και προφανή και στον πλέον αδαή,την πίστη και οτι κράτησε ζωντανό αυτό το έθνος ανά τους αιώνες,προσβάλουν με την πλήρη κάλυψη των στρατιωτών του συστήματως ήτοι απο τις δυνάμεις ασφαλείας εώς και τους πληρωμένους δημοσιογράφους οτι έχει απομείνει και δυστυχώς για αυτούς δεν αποτιμάται σε χρήμα.

Η υπερβολική ελευθερία καταντά ελευθεριότητα και πορνεία στο τέλος και αυτές είναι οι στιγμές όπου ο ελληνικός ακόμα λαός οφείλει να απαντήσει ηχηρά και να πει το "ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΕΔΩ !!!" σε όλους όσους βρωμίζουν την καθημερινότητα του με ασχρολογήματα,ανήθικα και βρωμερά κατ ουσίαν "πονήματα" τεχνής αλλά εν τελεί αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και σχεδιίων του διεθνισμού για την αποκοπή του λαού αυτού απο ότι τον κρατάει ακόμα εν ζωή.

Ως καλλιτέχνης ένιωσα και νιώθω τον κατατρεγμό σε οτι κάνω διότι τούτο πρεσβεύει την αλήθεια και την αξιακή αναδιάρθρωση την οποία έχει ανάγκη ο τόπος προκειμένου να δεί μιάν άσπρη μέρα και φώς στο τούνελ που τον έχουν ρίξει,πρός τούτο και το θεατρικό μου κείμενο με πρωταγωνιστή μια γυναίκα σύμβολο άξιου ανθρώπου,την ηθοποιό Ελένη παπαδάκη κατατρέχτηκε απο όλους τους σαπισμένους που βρίσκονται ακροβολισμένοι απο το σύστημα προκειμένου να αλλοιώσουν το κοινωνικό αισθητήριο περί τέχνης και ζωής εν γέννει.

Φυσικά θα ήταν αστείο και να πιστεύει κανείς πως μια ακόμα άθλια προσπάθεια σπίλωσης της πίστης μας θα ήταν δυνατόν να μας αποκόψει απο οτι πιστεύουμε,όμως θα πρέπει επιτέλους να λάβουμε τα δέοντα μέτρα προκειμένου να αναχαιτήσουμε αυτό το ρεύμα του αίσχους που βρωμίζει τις ζωές μας με οτι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς,διαφθείρωντας τους νέους αλλά και όλο τον ελληνικό λαό και προσβαλωντας τον βάναυασα,εμείς να γνωρίζετε θα είμαστε εκεί για να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ενάντια στα βρώμικα σχέδια σας,το αυτό ελπίζω να πράξει σύντομα και ο υπόλοιπος δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός και να τακτοποιήση τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.


ΜΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ,ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΤΡΩΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ !!!

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ (ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ) ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη της "σιδηράς" κυρίας Μέρκελ η οποία μας έκανε την ίδιαίτερη "τιμή" να επισκεφθεί τα άγια χώματα της πατρίδας μας η σημερινή αναφορά,η εν λόγω κυρία υποβασταζόμενη απο τους ξένους και ντόπιους καλοθελητάδες που τάχα νοιάζονται για το εάν ο συνταξιούχος θα έχει άυριο την σύνταξη του ή για το εάν ο άρρωστος δήθεν ασφαλισμένος θα έχει έναν αξιοπρεπή θάνατο μέσα σε ένα βρώμικο δωμάτιο ένος πιο ασθενούς και απο αυτόν συστήματος υγείας το οποίο οι ίδιοι απαξίωσαν σε βαθμό κακουργήματοςαυτοχρίζονται "πατριώτες" οι οποίοι θέλουν το καλό της πατρίδας και του ελληνικού λαού.

Πραγματικά εάν υπήρχε ο "τέταρτος κόσμος" σε αυτόν θα κατείχε την μια και μοναδική περίοπτη θέση η χρεοκοπημένη σε όλα τα επίππεδα Ελλάδα που αναζητά απο παλιγγενεσίας κα εντεύθεν κατ ελάχιστον,προστάτες ντόπιους και ξένους και αφήνει να την κατατρώγουν μέχρι και του τελευταίου μην πιστεύντας ποτέ και για κανέναν λόγο στις ίδιες δυνάμεις,πάντοτε στον ρόλο ενός αδύναμου προτεκτοράτου το οποίο άγεται και φέρεται αναλόγως των προθέσεων των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων οι οποίες ενώ αλλάζουν γεωπολιτική έκφραση στο διάβα του χρόνου,οι προθέσεις όσων βρίσκονται πίσω απο τις εκάστοτε Μέρκελ ανά τους αιώνες παραμένουν προκλητικά οι ίδιες και έχουν να κάνουν με την στυγνή εκμμετάλευση τούτης της πατρίδας,καθώς και την χρησιμοποιήση της ως ένα ακόμη πιόνι επάνω στην διεθνή σκακιέρα προς επίτευξη των δικών τους συμφερόντων.

Στο παρόν κείμενο δεν προτίθεμαι να αναζητήσω ευθύνες απο την  Μέρκελ,τους τούρκους ή τον πάσα έναν ο οποίος δικαίως κόπτεται για τα συμφέροντα του και μόνον,αλλά οφείλω να απευθύνω για ακόμη μια φορά ένα δριμύ κατηγορώ σε όλους εμάς όπου μέ την οκνηρία μας κατέστημεν έρμαια όλων αυτών των ανθρωπαρίων,πέφτωντας οι ίδιοι στην καλοστημένη παγίδα,μη διδασκόμενοι εκ των λαθών του παρελθόντος και αναζητώντες αενάως τον εχθρό για το κατάντημα μας σε λάθος σημεία εις τα οποία μας σπρώχνουν οι εκάστοτε ακροβολισμένοι εκ του συστήματος παράγοντες οι οποίοι εκφράζονται μέσω του σαπισμένου πολιτικού συστήματος,των εξίσου σαπισμένων μέσων χειραγώγησης του λαού,των πληρωμένων αδρώς δημοσιογράφων και άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής.

Θα ήταν αστείο να θεωρήσει κάποιος ως μέγα πρόβλημα την Μέρκελ ή τον όποιον άλλον βρεθεί στον δρόμο μας,αναλόγως των ιστορικών συγκυριών και να μην αναλογιστεί πως όλοι μας μέσω της πολιτικής μας στάσης φέραμε τα δεινά στον τόπο,επιτέλους οφείλουμε να αυτοκριθούμε εάν θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδία μας και όπως λέω πάντοτε Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΥΠΟΛΕΙΠΕΤΑΙ ΛΑΘΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ,ΑΛΛΑ ΣΩΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,διότι δεν μπορεί να στηρίζεις ένα σαπισμένο πολιτκό σύστημα και μόλις έρθουν τα δύσκολα να κάνεις πως δεν γνωρίζεις τίποτε κατηγορώντας τον κάθε όντως πολιτικό αγύρτη για την δική σου εξαπάτηση,αλήθεια τι απέγινε η δική σου προσωπική ευθύνη και η διάκριση όσον αφορά την επιλογή όλων αυτών των σαπισμένων πολιτικών,κι έπειτα αναρωτάσαι εάν σε μια κοινωνία με σωστούς πολίτες οι οποίοι δεν κοιτάζουν μόνον την προσωπική τους τακτοποιήση,όλοι αυτοί οι άθλιοι πολιτικοί θα είχαν το παραμικρό μέλλον και ελπίδα ανέλιξης,ναι το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι μόνο που το κεφάλι είναι ο ίδιος ο λαός ο οποίος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποτελείται απο ένα συνοθύλευμα ανευθυνουπέυθυνων,αλλά ΟΦΕΙΛΕΙ να δρά ως ενεργός πολίτης μιας συντεταγμένης κοινωνίας.


Πάσχομεν κύριες και κύριοι και πάσχομεν εξ ασθενείας δια την οποίαν μόνοι μας οφείλωμεν όπως αναζητήσωμεν την θεραπεία,πάσχομεν απο ξενομανία αδιακαιολόγητον αλλά και σοβαρότατη ανεπάρκεια πολιτικής στάσης και ενδιαφέροντος για τα κοινά,αποσυρτικό σύνδρομο εις τα του μικρόκοσμου μας το οποίο καταλήγει εις τα γνωστά αποτελέσματα όπου την σήμερον άπαντες αναγκαστικώς διαβιούμε,το λοιπόν οι γερμανοί είναι φίλοι μας κατά έναν περίεργο τρόπο και οχι μόνον θα ξανάρχονται αλλα ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται ρίχνοντας άθελα τους νερό στον μύλο της δικής μας αφύπνισης,ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται εις μίαν απέλπιδα προσπάθεια του να ξανανιώσουμε ΈΛΛΗΝΕΣ !!!





Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15.9.2012



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Ανήμερα του σταυρού,αραδιάζω ετούτες τις σκέψεις επάνω στο χαρτί αναρωτόμενος τι έχει απομείνει απο την πίστη μας οχι μόνον στον κύριο Ιήσου ημών Χριστό,αλλά και γενικότερα στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Σε μια κοινωνία πλήρως καταναλωτική και μάλιστα κακέκτυπο των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών,όπου έχουν παρθεί σε υπέρμετρο βαθμό όλα τα αρνητικά στοιχεία των και έχουν ενσωματωθεί βιαίως σε μια υβριδική κατάσταση που θυμίζει τερατογέννεση,θα έλεγε κανείς πως οχι μόνον δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου,αλλά και προσπαθούμε μανιασμένα να τον κρύψουμε κάτω απο το χαλί - χάλι του σημερινού ψευδοπολιτισμού και της ψευδοελευθερίας του ατόμου.

ο δέ πνευματικός κόσμος βγαίνει απο την συνειδησιακή μας κρυψώνα μόνον στην περίπτωση όπου τον έχουμε ανάγκη,όπως ένας φίλος θυμάται έναν άλλον φίλο μόνον οταν τον χρειάζεται προκειμένου να του ζητήσει δανεικά,μα τούτο δεν λογίεται πραγματική φιλία το μόνο σίγουρο.

Η πνευματική μας παραγωγή έχει καταντήσει χιλιάδες ανούσιοι εσωτερικοί μονόλογοι και καταφύγιο όσων μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εκφραστικά μέσα με κάποια αξιοπρέπεια η οχι και τόσο,προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά τα οποια δημιουργούνται απο τον ίδιο τον ψευτοπολιτισμό του σήμερα που αδειάζει το άτομο απο οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα,θεωρώντας πως μια ζωή αφιερωμένη στα υλικά αγαθά είναι περισσότερο ελεγξίμη,χωρίς η αλήθεια να έχει άδικο.

Μιλούμε όλοι για την ελευθερία του ατόμου θεωρώντας την ως ένα ακόμα προιόν όπου κάποιοι μας είπαν πως θα βρούμε στα υπέρ - μάρκετ της νέας εποχής και πως δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουμε καθόλου εξωτερικά αλλα το κυριότερο εσωτερικά,προκειμένου να την αποκτήσουμε,μα θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία,η πραγματική ελευθερία και οχι η συσκευασμένη απο τον διεθνισμό,ούτε και η ελευθερία όπου δρά ως κοινωνική βαλβίδα προκειμένου να θεωρεί κάποιος πως συμμετέχει στα πράγματα που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για αυτόν χωρίς τον ίδιο στην ουσία, διότι ουδείς εκ των διαχειριστών αλλά και του πλήθους αναντικατάστατος για την κεντρική εξουσία που κανείς δεν έχει καταφέρει να δεί το αποκρουστικό της πρόσωπο πλήρως.

Το σήμερα μας έχει κάνει επίσης να φοβόμαστε τον θάνατο ή οτι θυμίζει αυτόν και πάνω σε αυτό θεωρώντας το ως κλειδί,θα πρέπει κάποιος να θέσει την προβληματική του συσχετισμού ανάμεσα στο φόβο του θανάτου και τον ραγιαδισμό όπου μας έχουν εκτρέψει,έχουν διαποτίσει και εκπαιδεύσει τόσο εμάς αλλά το χειρότερο και όλες τις επερχόμενες γενιές.

Ζούμε όλοι μέσα στην "φούσκα του δεδομένου" προσπαθώντας να κρύψουμε το αρχέτυπο του φόβου του ανθρώπου για τον θάνατο και για το τι έρχεται μετά απο αυτόν,θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και πως τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει,πως τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί απο όσα έχουμε αποκτήσει με "κόπο",γεμίζοντας την ζωή μας με κτητικές αντωνυμίες,όσπου ξάφνικά γίνεται κάτι είτε σε ατομικό,είτε σε κοινωνικό επίππέδο όπως τώρα και η φούσκα αυτή κινδυνεύει με αφανισμό και μείς βλέπουμε την πραγματικότητα ως έχει και οχι ως μας παρουσιάζεται στην προσπάθεια να καλυφθεί το απύθμενο βάραθρο του φόβου μας για τα επέκεινα,μια συλλογική ανάγκη του κοινωνικού ασυνείδητου και έτσι όσοι κυβερνούν αυτόν τον κόσμο φροντίζουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα να "επισκευάζουν" αυτήν την φούσκα και αυτό το δίχτυ ασφαλείας,αυτή την σπηλιά όπου μας έχουν παραχώσει και μείς θεωρούμε πως όλος ο κόσμος είναι αυτός,ικανοποιώντας την εσώτερη μας ανάγκη για ασφάλεια,μια ασφάλεια τόσο επισφαλή όσο και η βεβαιότητα του θανάτου του ίδιου.

Ο φόβος του θανάτου εκτρέφει τον ραγιαδισμό και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος κοιτώντας τις εξαιρέσεις της ιστορίας,διότι η ιστορία η ίδια δεν είναι παρά μια σειρά απο "εξαιρέσεις του κανόνα",ας δεί κάποιος πως μίλησε ο Λεωνίδας στους συμπολεμιστές του για τον άδη και τότε θα κατανοήσει πως η πραγματική ελευθερία δεν είναι μια πατρίδα ή ακόμα και το χώμα που πατά κάποιος,η πραγματική ελευθερία ήταν,είναι και θα είναι κατάσταση του νού και πως μόνον όταν κάποιος ελευθερωθεί νοητικά μπορεί να ελευθερωθεί και στην πράξη,ας ακούσει κάποιος τα δημοτικά μας τραγούδια και θα νιώσει δεν μπορεί παρά να το νιώσει, τον αγέρα της λευτεριάς επάνω στα βουνά,διότι τούτοι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι τω πνεύματι πριν κάν σκεφτούν να ελευθερωθούν επί του πρακτέου,το "επί του πρακτέου" ήταν άλλωστε η φυσική συνέπεια της νοητικής απελευθέρωσης που είχε προηγηθεί.

Σήμερα στα σημερινά εκτροφεία του ραγιαδισμού,τις μεγαλουπόλεις με τα μικρά ανθρωπάκια,ζούμε όλοι μας κάτω απο ελεγχόμενες συνθήκες ενός απέραντου εργαστηρίου όπου κάποιοι πειραματίζονται επάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όρια της, έχοντας μας αποκόψει απο τις συνθήκες εκείνες της γεννεσιουργές της ελευθερίας κι έτσι όποτε αυτή "παραχωρείται" αυτό γίνεται για το θεαθήναι και προς "άρτον και θεάματα" στην προσπάθεια του συστήματος να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μην περιμένεις το λοιπόν αναγνώστη κανέναν να σου χαρίσει το πιο πολύτιμο αγαθό με το οποίο άλλωστε σε κυβερνά,θα ταν ανοησία μεγάλη απο μεριάς τους να στο παραχωρήσουν αλλά και δική σου να περιμένεις να το κάνουν,η πραγματική ελευθερία αποκτάται μόνον μέσω της απελευθέρωσης απο τα γήινα,απο τους μικρόκοσμους σου και απο την αγάπη σου για το "εδώ" η οποία ισούται δυστυχώς ως διαπιστώνω ακόμη περισσότερο με τον αέναο φόβο σου για το "εκει"....