Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελευθερια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελευθερια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Με αφορμή το θεατρικό του αίσχους όπου ο κύριος ήμων Ιησούς Χριστός και οι μαθήτες του χαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφυλλοι μέσω ηλιθωδών και τεχνιέντων ευρημάτων που είναι πέρα απο προφανείς,γίνεται για ακόμα μια φορά προσπάθεια να χτυπηθεί η πίστη του ελληνικού λαού που ακόμα δυστυχώς για μερικούς "κυριούληδες" και "κύριες" αλλά και κύρίες - κυριούληδες κατά μεγάλο ποσοστό της αριστερής σάπιας διανόησης που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και δεκαετίες,είναι η ορθοδοξία.

Σε μια χώρα όπου έχει πτωχεύσει εδώ και δεκαετίες χάριν αυτής της μή φρόνιμου ελευθερίας που υπέδειξε ο αγράμματος αλλά τετραπέρατος γέρος του μωριά,κάποιοι προσπαθούν να δώσουν την χαριστική βολή χτυπώντας με τρόπο αισχρό και προφανή και στον πλέον αδαή,την πίστη και οτι κράτησε ζωντανό αυτό το έθνος ανά τους αιώνες,προσβάλουν με την πλήρη κάλυψη των στρατιωτών του συστήματως ήτοι απο τις δυνάμεις ασφαλείας εώς και τους πληρωμένους δημοσιογράφους οτι έχει απομείνει και δυστυχώς για αυτούς δεν αποτιμάται σε χρήμα.

Η υπερβολική ελευθερία καταντά ελευθεριότητα και πορνεία στο τέλος και αυτές είναι οι στιγμές όπου ο ελληνικός ακόμα λαός οφείλει να απαντήσει ηχηρά και να πει το "ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΕΔΩ !!!" σε όλους όσους βρωμίζουν την καθημερινότητα του με ασχρολογήματα,ανήθικα και βρωμερά κατ ουσίαν "πονήματα" τεχνής αλλά εν τελεί αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και σχεδιίων του διεθνισμού για την αποκοπή του λαού αυτού απο ότι τον κρατάει ακόμα εν ζωή.

Ως καλλιτέχνης ένιωσα και νιώθω τον κατατρεγμό σε οτι κάνω διότι τούτο πρεσβεύει την αλήθεια και την αξιακή αναδιάρθρωση την οποία έχει ανάγκη ο τόπος προκειμένου να δεί μιάν άσπρη μέρα και φώς στο τούνελ που τον έχουν ρίξει,πρός τούτο και το θεατρικό μου κείμενο με πρωταγωνιστή μια γυναίκα σύμβολο άξιου ανθρώπου,την ηθοποιό Ελένη παπαδάκη κατατρέχτηκε απο όλους τους σαπισμένους που βρίσκονται ακροβολισμένοι απο το σύστημα προκειμένου να αλλοιώσουν το κοινωνικό αισθητήριο περί τέχνης και ζωής εν γέννει.

Φυσικά θα ήταν αστείο και να πιστεύει κανείς πως μια ακόμα άθλια προσπάθεια σπίλωσης της πίστης μας θα ήταν δυνατόν να μας αποκόψει απο οτι πιστεύουμε,όμως θα πρέπει επιτέλους να λάβουμε τα δέοντα μέτρα προκειμένου να αναχαιτήσουμε αυτό το ρεύμα του αίσχους που βρωμίζει τις ζωές μας με οτι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς,διαφθείρωντας τους νέους αλλά και όλο τον ελληνικό λαό και προσβαλωντας τον βάναυασα,εμείς να γνωρίζετε θα είμαστε εκεί για να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ενάντια στα βρώμικα σχέδια σας,το αυτό ελπίζω να πράξει σύντομα και ο υπόλοιπος δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός και να τακτοποιήση τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.


ΜΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ,ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΤΡΩΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ !!!

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15.9.2012



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Ανήμερα του σταυρού,αραδιάζω ετούτες τις σκέψεις επάνω στο χαρτί αναρωτόμενος τι έχει απομείνει απο την πίστη μας οχι μόνον στον κύριο Ιήσου ημών Χριστό,αλλά και γενικότερα στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Σε μια κοινωνία πλήρως καταναλωτική και μάλιστα κακέκτυπο των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών,όπου έχουν παρθεί σε υπέρμετρο βαθμό όλα τα αρνητικά στοιχεία των και έχουν ενσωματωθεί βιαίως σε μια υβριδική κατάσταση που θυμίζει τερατογέννεση,θα έλεγε κανείς πως οχι μόνον δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου,αλλά και προσπαθούμε μανιασμένα να τον κρύψουμε κάτω απο το χαλί - χάλι του σημερινού ψευδοπολιτισμού και της ψευδοελευθερίας του ατόμου.

ο δέ πνευματικός κόσμος βγαίνει απο την συνειδησιακή μας κρυψώνα μόνον στην περίπτωση όπου τον έχουμε ανάγκη,όπως ένας φίλος θυμάται έναν άλλον φίλο μόνον οταν τον χρειάζεται προκειμένου να του ζητήσει δανεικά,μα τούτο δεν λογίεται πραγματική φιλία το μόνο σίγουρο.

Η πνευματική μας παραγωγή έχει καταντήσει χιλιάδες ανούσιοι εσωτερικοί μονόλογοι και καταφύγιο όσων μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εκφραστικά μέσα με κάποια αξιοπρέπεια η οχι και τόσο,προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά τα οποια δημιουργούνται απο τον ίδιο τον ψευτοπολιτισμό του σήμερα που αδειάζει το άτομο απο οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα,θεωρώντας πως μια ζωή αφιερωμένη στα υλικά αγαθά είναι περισσότερο ελεγξίμη,χωρίς η αλήθεια να έχει άδικο.

Μιλούμε όλοι για την ελευθερία του ατόμου θεωρώντας την ως ένα ακόμα προιόν όπου κάποιοι μας είπαν πως θα βρούμε στα υπέρ - μάρκετ της νέας εποχής και πως δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουμε καθόλου εξωτερικά αλλα το κυριότερο εσωτερικά,προκειμένου να την αποκτήσουμε,μα θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία,η πραγματική ελευθερία και οχι η συσκευασμένη απο τον διεθνισμό,ούτε και η ελευθερία όπου δρά ως κοινωνική βαλβίδα προκειμένου να θεωρεί κάποιος πως συμμετέχει στα πράγματα που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για αυτόν χωρίς τον ίδιο στην ουσία, διότι ουδείς εκ των διαχειριστών αλλά και του πλήθους αναντικατάστατος για την κεντρική εξουσία που κανείς δεν έχει καταφέρει να δεί το αποκρουστικό της πρόσωπο πλήρως.

Το σήμερα μας έχει κάνει επίσης να φοβόμαστε τον θάνατο ή οτι θυμίζει αυτόν και πάνω σε αυτό θεωρώντας το ως κλειδί,θα πρέπει κάποιος να θέσει την προβληματική του συσχετισμού ανάμεσα στο φόβο του θανάτου και τον ραγιαδισμό όπου μας έχουν εκτρέψει,έχουν διαποτίσει και εκπαιδεύσει τόσο εμάς αλλά το χειρότερο και όλες τις επερχόμενες γενιές.

Ζούμε όλοι μέσα στην "φούσκα του δεδομένου" προσπαθώντας να κρύψουμε το αρχέτυπο του φόβου του ανθρώπου για τον θάνατο και για το τι έρχεται μετά απο αυτόν,θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και πως τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει,πως τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί απο όσα έχουμε αποκτήσει με "κόπο",γεμίζοντας την ζωή μας με κτητικές αντωνυμίες,όσπου ξάφνικά γίνεται κάτι είτε σε ατομικό,είτε σε κοινωνικό επίππέδο όπως τώρα και η φούσκα αυτή κινδυνεύει με αφανισμό και μείς βλέπουμε την πραγματικότητα ως έχει και οχι ως μας παρουσιάζεται στην προσπάθεια να καλυφθεί το απύθμενο βάραθρο του φόβου μας για τα επέκεινα,μια συλλογική ανάγκη του κοινωνικού ασυνείδητου και έτσι όσοι κυβερνούν αυτόν τον κόσμο φροντίζουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα να "επισκευάζουν" αυτήν την φούσκα και αυτό το δίχτυ ασφαλείας,αυτή την σπηλιά όπου μας έχουν παραχώσει και μείς θεωρούμε πως όλος ο κόσμος είναι αυτός,ικανοποιώντας την εσώτερη μας ανάγκη για ασφάλεια,μια ασφάλεια τόσο επισφαλή όσο και η βεβαιότητα του θανάτου του ίδιου.

Ο φόβος του θανάτου εκτρέφει τον ραγιαδισμό και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος κοιτώντας τις εξαιρέσεις της ιστορίας,διότι η ιστορία η ίδια δεν είναι παρά μια σειρά απο "εξαιρέσεις του κανόνα",ας δεί κάποιος πως μίλησε ο Λεωνίδας στους συμπολεμιστές του για τον άδη και τότε θα κατανοήσει πως η πραγματική ελευθερία δεν είναι μια πατρίδα ή ακόμα και το χώμα που πατά κάποιος,η πραγματική ελευθερία ήταν,είναι και θα είναι κατάσταση του νού και πως μόνον όταν κάποιος ελευθερωθεί νοητικά μπορεί να ελευθερωθεί και στην πράξη,ας ακούσει κάποιος τα δημοτικά μας τραγούδια και θα νιώσει δεν μπορεί παρά να το νιώσει, τον αγέρα της λευτεριάς επάνω στα βουνά,διότι τούτοι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι τω πνεύματι πριν κάν σκεφτούν να ελευθερωθούν επί του πρακτέου,το "επί του πρακτέου" ήταν άλλωστε η φυσική συνέπεια της νοητικής απελευθέρωσης που είχε προηγηθεί.

Σήμερα στα σημερινά εκτροφεία του ραγιαδισμού,τις μεγαλουπόλεις με τα μικρά ανθρωπάκια,ζούμε όλοι μας κάτω απο ελεγχόμενες συνθήκες ενός απέραντου εργαστηρίου όπου κάποιοι πειραματίζονται επάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όρια της, έχοντας μας αποκόψει απο τις συνθήκες εκείνες της γεννεσιουργές της ελευθερίας κι έτσι όποτε αυτή "παραχωρείται" αυτό γίνεται για το θεαθήναι και προς "άρτον και θεάματα" στην προσπάθεια του συστήματος να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μην περιμένεις το λοιπόν αναγνώστη κανέναν να σου χαρίσει το πιο πολύτιμο αγαθό με το οποίο άλλωστε σε κυβερνά,θα ταν ανοησία μεγάλη απο μεριάς τους να στο παραχωρήσουν αλλά και δική σου να περιμένεις να το κάνουν,η πραγματική ελευθερία αποκτάται μόνον μέσω της απελευθέρωσης απο τα γήινα,απο τους μικρόκοσμους σου και απο την αγάπη σου για το "εδώ" η οποία ισούται δυστυχώς ως διαπιστώνω ακόμη περισσότερο με τον αέναο φόβο σου για το "εκει"....