Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρθρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρθρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΙΔΑΝΙΚΟΙ...ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Ήταν η δέκα του Απρίλη στα 1826,ξημέρωνε η κυριακή των Βαίων όταν αποφασίστηκε η μεγάλη έξοδος προς την ελευθερία των "ελεύθερων πολιορκημένων" του Μεσολογγίου,μια έξοδος απο τα της ζωής πρός την αιωνιότητα,μια έξοδος με τόσο επίκαιρο τον σημειολογικό της χαρακτήρα.

Όπως τονίζω με την παραμικρή ευκαιρία,η ιστορία αξίζει και έχει λόγο να μελετάται,μόνον εφόσον έχει παραδειγματικό χαρακτήρα,αν το παράδειγμα της ιστορίας του τότε δύναται να επιδράσει θετικά στην ζωή όσων έρχονται σε επαφή με αυτή την πρότερη γνώση,ειδάλλως το να παραμένει η ιστορία με τον μουσειακό της χαρακτήρα,δεν έχει καμιά άλλη χρησιμότητα πέραν της μελέτης απο τους ειδικούς και μόνον.

Τι θα μπορούσε το λοιπόν σήμερα και υπό τις παρούσες ιστορικές συνθήκες να μας διδάξει ένα τέτοιο παράδειγμα αυτοθυσίας που διακατέχεται ολάκερο απο ένα οξύμωρο σχήμα,αυτό της απαξίωσης της ίδιας της ζωής και των υλικών απο την πλευρά των πολιορκημένων Ελλήνων του τότε μέσω της θυσίας,προκειμένου να νιώσουν την ελευθερία έστω και για τελευταία φορά αλλά και της αιωνιότητας που τους χάρισε αυτή τους η στάση της απαξίωσης του πρόσκαιρου για κάτι πνευματικό,άυλο και ως είθισται άχρηστο με τα σημερινά δεδομένα ;

Ποιός είναι ο εχθρός του σήμερα και ποίοι είναι οι πολιορκημένοι,δεν είναι καθόλου σαφές πλέον,η ασάφεια βολεύει πολλούς,ίσως και τις δικές μας συνειδήσεις εν τέλλει,ένα είναι το μόνο σίγουρο πως καταντήσαμε μια κοινωνία γεμάτη απο ιδανικούς αυτόχειρες για να δανειστώ τον όρο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη,μια κοινωνία χωρίς συνεκτικούς δεσμούς αναμεταξύ των μελών της,χωρίς ίχνος αλληλεγγύης,χωρίς πίστη στον Θεό και το πνευματικό κομμάτι της ύπαρξης του ανθρώπου,μια κοινωνία ενός υδροκέφαλου και στείρου συνάμα υλισμού που δεν οδηγεί παρά στην καταστροφή μέσω του μιθρυδατισμού και της αλλοτρίωσης.

Κάποιοι αναρωτίουνται υποκριτικά που οφείλονται οι κοντά δύο αυτοκτονίες συνελλήνων την ημέρα τα τελευταία χρόνια,μιλάνε δήθεν για οικονομική κρίση και αφήνουν την "ανάλυση" εκεί που τους βολεύει,σε μια ρηχή πολιτικάντικη προσέγγιση και τίποτε άλλο,ενώ οι πραγματικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν σε δύο άξονες τους οποίους και προανέφερα και αυτοί είναι κατά πρώτης η έλλειψη του μακρυγιαννικού "Εμείς" αλλά και αυτή η πνευματική κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου που θεωρεί ζωή οτι μπορεί να αισθανθεί μέσω των πεπερασμένων του αισθήσεων,θεωρεί κόσμο τον μικρόκοσμο του και μόνον,αδιαφορώντας στην βαθύτερη του ουσία ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό,ενώ για τους άλλους ούτε λόγος φυσικά.

Ζούμε μια κοινωνία γεμάτη απο φοβισμένα ανθρωπάκια μέσα στις μεγαλουπόλεις,κάποιοι μας στέρησαν την ελευθερία μας πολλά πολλά χρόνια τώρα προτείνοντας μας την ζωή που έχουμε,το κακό δεν είναι τόσο αυτό το ζήτημα αλλά το οτι όλα αυτά έγιναν και γίνονται και δυστυχώς θα εξακολουθούν να γίνονται με την δική μας βούληση,διότι η αλυσίδα φαντάζει ωραιότερη όταν την περνάει ο ίδιος ο σκλάβος στον λαιμό του.


Μετά τιμής
Αθήνα 10.4.2013







Η νέα μοιρολατρία της παγκόσμιας αγοράς





Του Δημήτρη Γκίκα
Φιλόλογος,Μ.Α. Συστηματικής Φιλοσοφίας και Υπ. Διδάκτωρ
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ


Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στη μοίρα. Παρότι, όμως αντιλήφθηκαν το αναπόφευκτο της μοίρας, δε θέλησαν να διακηρύξουν ως πολιτισμική θέση ή ως πολιτικό «πιστεύω» την απόλυτη υποταγή της Ανθρωπότητας σ' αυτήν. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έφτασαν στη μοιρολατρία. Κάτι τέτοιο θ' αποστερούσε την ελευθερία βούλησης από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Απέναντι σ' αυτήν την απολυτότητα της μοίρας, πρόβαλαν αντίσταση. Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί, βέβαια να ελέγξει τη μοίρα. Μπορεί, όμως να ελέγξει τον τρόπο δράσης του απέναντι στο μοιραίο. Το είδος αυτό και το περιθώριο της αντίστασης του Ανθρώπου απέναντι στη μοίρα το είπαν «ελευθερία». Κι όπως ξέρουμε, αυτή η αντίσταση δεν απέβη μάταιη. Γέννησε έναν μεγαλειώδη πολιτισμό.

Το Αρχαίο Θέατρο δραματοποίησε τον αγώνα αυτό του Ανθρώπου απέναντι στην απραξία που μπορεί να γεννήσει η κάθε μορφής μοιρολατρία. Σκληρή μοίρα έπεσε πάνω στην Αντιγόνη και την Ισμήνη. Όμως, οι δύο αδελφές δεν αντιμετώπισαν το χτύπημα της μοίρας με τον ίδιο τρόπο. Η Ισμήνη παρέμεινε άπραγη, δουλικά υποταγμένη στα κελεύσματα των ισχυρών του κόσμου της, ανήμπορη να αντισταθεί. Η Αντιγόνη δρα. Αρνείται να δεχτεί ως τετελεσμένο γεγονός τον ολοκληρωτισμό και τη βαναυσότητα της εξουσίας. Αντιστέκεται στη μοίρα.

Στους καιρούς μας, μια νέα μορφή μοιρολατρίας κάνει την εμφάνισή της, εμπνευσμένη από την ανάπτυξη της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, που θέτει ως βασικό πρόταγμα μια δήθεν οικονομική ευημερία. Είναι διάχυτη η πεποίθηση ότι τα σημερινά κράτη δε διαθέτουν πολλά περιθώρια ελιγμών, δε διαθέτουν τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής του τρόπου ζωής τους, δε διαθέτουν σχεδόν κανένα περιθώριο αυτοδιάθεσης. Με το πρόσχημα της οικονομικής ασφάλειας, πολιτικοί υποδουλώνονται, πολίτες εξαγοράζονται, κι όλοι υποκύπτουν στον εκβιασμό «οφείλετε να πράττετε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αν επιθυμείτε να επωφεληθείτε από τις νέες οικονομικές συνθήκες και συσχετισμούς». Οποιοδήποτε πολιτικό μόρφωμα επιχειρεί να περιορίσει τον αδυσώπητο εναγκαλισμό της παγκόσμιας αγοράς, ανακαλύπτει ότι το εγχείρημα αυτό οδηγεί σε μια απροκάλυπτη απειλή, περί αναγκαστικής εξόδου από την παγκόσμια οικονομική δικτατορία που, ευθαρσώς και χυδαία, αποκαλούν «κοινότητα». Η μόνη ιδεολογία που θα μπορούσε να επιβιώσει στο νέο παγκόσμιο ανταγωνισμό, μας λένε, είναι ο άκρατος, κατ' επίφασιν δημοκρατικός, φιλελευθερισμός. «Κι ενώ θα ήταν δυνατό μια κοινωνία να διοικείται διαφορετικά, το τίμημα θα ήταν η σχετική οικονομική παρακμή: ένα τίμημα που καμία κοινωνία δεν επιθυμεί να πληρώσει. Αυτή είναι η περιβόητη θέση «περί του τέλους της Ιστορίας», και πρεσβεύει ότι όλες οι κοινωνίες θα πιέζονταν από οικονομικούς παράγοντες, ώστε να διοικούνται με παρόμοιο τρόπο». Μ' άλλα λόγια, όλες οι κοινωνίες θα ξεπουλούσαν την ελευθερία ύπαρξης και δράσης τους για τριάντα αργύρια.

«Είναι αδιαμφισβήτητο ότι αυτό το είδος μοιρολατρίας θα υπονομευθεί από τα γεγονότα. Παρακολουθούμε ήδη μια ισχυρή αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση, η οποία λαμβάνει τη μορφή πολιτικών κινημάτων... παρατηρούμε τον αντίχτυπο της παγκοσμιοποιημένης αγοράς στα αναπτυσσόμενα έθνη και την ποιότητα του διεθνούς πολιτισμού. Τα κινήματα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση τη θεωρία ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι ο απώτερος στόχος, και αναζητούν τις αληθινές αξίες της ζωής μας, όπως και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε τις αξίες αυτές.

»Όταν κάποτε ζητήθηκε από τον Τόμας Καρλάιλ να καταδείξει την πρακτική σημασία των αφηρημένων ιδεών, φέρεται να εξέφρασε την ακόλουθη άποψη: Κάποτε υπήρξε ένας άνδρας ονόματι Ρουσσώ, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο, το οποίο εμπεριείχε μόνο ιδέες. Η δεύτερη έκδοση βιβλιοδετήθηκε με το δέρμα εκείνων που αρχικά τον ενέπαιξαν!» (David Miller, Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την πολιτική φιλοσοφία, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σ. 14 κ. εξής).

Καμία αντίσταση δεν είναι μάταιη. Ο ελεύθερος άνθρωπος πάντα καταφεύγει στην αντίσταση. Ο ελεύθερος άνθρωπος δε χρησιμοποιεί ποτέ τα χτυπήματα που δέχεται από τη μοίρα ως δικαιολογία απραξίας, αλλά ως εφαλτήριο δράσης. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν υποτάσσεται ποτέ στα κελεύσματα των ισχυρών της γης, ούτε διανοείται ποτέ να αποκαλέσει τα κελεύσματα αυτά «μοίρα»! Το πιο σημαντικό: ο ελεύθερος άνθρωπος αναγνωρίζει κάθε μορφή δουλείας, όπως κι αν μεταμφιέζει αυτή τους όρους επιβολής της και στέκεται πάντα απέναντί της!

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΕΛΕΩ ΚΡΙΣΗΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Έπειτα απο τα χθεσινά άκρως δυσάρεστα συμβάντα ανά την επικράτεια με την  "ευκαιρία" των εορτασμών της εθνικής μας παλιγγενεσίας,οφείλει κάποιος  να τοποθετηθεί με μερικές σκέψεις επί όλων αυτών.

Είναι γεγονός ανδιαμφισβήτητο πλέον εκ του αποτελέσματος,πως η κατάσταση  της κοινωνίας έχει περάσει σε ακραίες εκδηλώσεις ελέω πάντοτε της  οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα τα τελευταία χρόνια,το ζήτημα  είναι πάνω απο όλα ζήτημα ηθικό σε σχέση με το που οδηγούμαστε επιτέλους  σε αυτόν τον τόπο.

Η τόσο εύκολη απαξίωση των πάντων,είτε αυτός είναι ο αγώνας όσων έπεσαν  για την ελευθερία σε αυτόν τον τόπο,είτε η βεβήλωση των μνημείων,είτε  ακόμη ακόμη και ο εκφυλισμός του κοινού αισθητηρίου περί του τι είναι  πρέπον και τι οχι,οδηγούν σε έναν και μόνον δρόμο,που είναι ακριβώς αυτή  η κατακόρυφη πτώση του πολιτικού μας πολιτισμού.

Φρόνιμο δε,θα ήταν να σταθεί κάποιος στην προέκταση όλων αυτών των  φαινομένων που εξωθούν μια ολόκληρη κοινωνία στον καιάδα απο το να  σταθεί στα πρόσωπα και τους "πρωταγωνιστές" όσων συνέβησαν εχθές ανά την  επικράτεια και που ήταν δυστυχώς πολλά και πάρα πολύ άσχημα τόσο για  την γενικότερη εικόνα μας ως χώρα αλλά το χειρότερο και το  κυριότερο,όσον αφορά την εσωτερική μας αίσθηση του μέχρι που φθάνουν τα  όρια της αξιοπρέπειας.

Η εθνική αξιοπρέπεια ξεκινά απο την προσωπική αξιοπρέπεια και τούτα τα  δύο μεγέθη σε διαδραστική σχέση αναμεταξύ τους,χτίζουν ή αποδομούν την  κοινωνία,οι πραγματικές λύσεις στα αδιέξοδα,δεν είναι ποτέ οι λύσεις της  οργής οι οποίες ως είναι προφανές,εξυπηρετούν συμφέροντα άλλων πέραν  του ελληνικού λαού,το καλύτερο μνημόσυνο πεσόντων για αυτόν τον τόπο,θα  ήταν η δική μας σύμπνοια και μάλιστα κάτω απο τις παρούσες πολύ δύσκολες  συνθήκες. </div>

Ελληνική Οικονομία, το αδιέξοδο συνεχίζεται (Γράφει ο Εμμανουήλ Κώνστας)



Του Εμμανουήλ Ν. Κώνστα

Γενικός Γραμματέας του Εθνικού Μετώπου.





Η απόφαση για την εκταμίευση της δόσης επιχειρήθηκε να αξιοποιηθεί επικοινωνιακά και ουσιαστικά από την κυβέρνηση προκειμένου να δημιουργήσει ένα κλίμα, ικανό να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και την ψυχολογία. Τα αποτελέσματα είναι ασφαλώς πενιχρά στο εσωτερικό, ενώ στο εξωτερικό η αξιολόγηση υπακούει σε κανόνες πιο σύνθετους και οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται αμέσως.

Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αναταχθεί η οικονομία, εντός της ευρωζώνης με δεδομένη την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και στο διεθνές περιβάλλον; Έχει αλλάξει κάτι στην μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική από το οποίο να θεμελιώνεται βάσιμα τέτοια ελπίδα; Στα ερωτήματα αυτά απαντάμε αβίαστα όχι. Τίποτα δεν άλλαξε ικανό να ανατρέψει την πορεία της ύφεσης αντίθετα αυτό που περιγράφεται ως φαύλος κύκλος της πενίας, έχει γίνει θλιβερή πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία. Ας δούμε όλες τις παραμέτρους.

α. Η φύση της ελληνικής οικονομίας. Η ελληνική ιδιωτική οικονομία που κυρίως συγκροτείται από μικρές επιχειρήσεις επιχειρήθηκε εντός της κρίσης και ίσως με αφορμή αυτήν να μετασχηματιστεί βιαίως. Αυτό είχε μέχρι σήμερα ολέθρια αποτελέσματα. Αύξησε την ανεργία, οδήγησε σε πτωχεύσεις, περιόρισε εντελώς κάθε μορφή επενδύσεων και εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς υπέρ- φορολόγησης. Οποιαδήποτε λύση εκτός αυτού του δεδομένου είναι ανέφικτη και αυτό γιατί ακόμα και αν είχαμε τους μεγάλους επενδυτές που δεν ήρθαν ποτέ, πόσοι θα ήταν 50 και πόσες θέσεις εργασίες θα έδιναν, 1000 ο καθένας άρα 50.000, αναλογιστείτε ότι οι άνεργοι είναι 1.500.000, τουλάχιστον. Η διατήρηση λοιπόν αυτού του χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας είναι στην παρούσα φάση αναγκαία και γίνεται το αντίθετο.

β. Η χώρα γνώρισε κατά την μεταπολίτευση, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, μια οικονομία παρασιτική. Σε αυτό έπαιξε ρόλο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μηχανισμοί της καθώς και η διαχείριση πολιτικών και τεχνοκρατών που υπήρξε εγκληματική. Άρα η ανασυγκρότηση μιας ευρείας παραγωγικής βάσης έτσι όπως μας οδηγεί κατ’ αρχήν το εμπορικό ισοζύγιο (εισαγωγές – εξαγωγές), πρέπει να είναι το κύριο ζητούμενο. Αυτό το χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας οφείλουμε να αλλάξουμε, ωθώντας τους μικρομεσαίους στους τομείς και τους κλάδους που μπορούν να δώσουν αποτέλεσμα.

γ. Το ποσό της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών θα κατευθυνθεί στην κάλυψη που προέκυψε από το κούρεμα των ομολόγων και άρα δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δοθεί χρήμα στην αγορά. Παρά την μεγάλη νέα θυσία του ελληνικού λαού κανένα αποτέλεσμα δεν θα υπάρξει στην ρευστότητα που είναι σε φοβερό σημείο. Ούτε καν ανακούφιση στους δανειολήπτες από ότι έδειξαν οι ρυθμίσεις που προτείνουν οι τράπεζες.

δ. Οι επενδυτές με τους οποίους συζητά η ελληνική κυβέρνηση είναι δύο κατηγοριών: αυτοί που ενδιαφέρονται να αγοράσουν πολύ φτηνά το δημόσιο πλούτου κάθε μορφής, και αυτοί που συζητούν να επενδύσουν με όρους απαράδεκτης εργασιακής και φορολογικής συνθήκης. Είναι οι ίδιοι που ενδιαφέρονται να επενδύσουν εδώ ή σε χώρες αναλόγου πλούτου… Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τι ανάπτυξη θέλουμε, γιατί αν μας ενδιαφέρει να γίνουμε Βουλγαρία, τότε γιατί επιμένουν στον προσανατολισμό περί Ευρώπης.

ε. Η διαρκής μείωση των εισοδημάτων οδήγησε σε τρομερή πτώση της κατανάλωσης. Αυτή η ίδια γραμμή συνεχίζεται καθώς και η δημοσιονομική «προσαρμογή», οι πιστωτές που αποφασίζουν για τη χώρα έχουν καταλήξει ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση. Έτσι το αδιέξοδο παρατείνεται. Η άποψη των Γερμανών για τον πληθωρισμό παραμένει κυρίαρχη στην Ευρώπη που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με νόμισμα την κρίση.

στ. Το βασικό επιχείρημα όλων αυτών που βλέπουν την κατάντια της οικονομίας αλλά επιθυμούν να βρισκόμαστε εντός των κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη λογική να βρεθούν εντός και όταν θα δοθεί λύση γενική λύση. Αλλά ποιος πιστεύει, πρώτον ότι θα υπάρξει λύση για όλους και γιατί θα πρέπει μέχρι τότε να θρηνήσουμε θύματα και απώλειες κοινωνικές και εθνικές. Δεν βλέπουν ότι το σημερινό μόρφωμα της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας καμία σχέση δεν έχει με το οικοδόμημα της συνεργασίας των κρατών.



Η ελληνική οικονομία έχει εισέλθει σε μια φάση της κρίσης που οδεύει ολοταχώς στην ανθρωπιστική κρίση, την εξέγερση και τις περιπέτειες. Η στάση κάθε Έλληνα έχει πλέον μεγάλη σημασία, γιατί έχουμε περάσει στην αποφασιστική εκείνη περίοδο όπου ο καθένας οφείλει να λάβει το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί. Τώρα η οικονομία είναι ο δούρειος ίππος και δεν δικαιολογείται κανείς να ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει, δεν καταλαβαίνει. Οφείλει να γνωρίζει κι να ενεργήσει.



Εθνική Διέξοδος: Η μόνη Λύση (Γράφει ο Παύλος Τσακός)



Του Παύλου Τσακού,

Μέλος της Διεύθυνσης Πολιτικού Σχεδιασμού και Ιδεολογίας για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Συναγωνιστές/ριες

Όλοι μας βιώνουμε καθημερινά και με την πάροδο κάθε μέρας την χαλεπότητα των καιρών και την αθλιότητα, στην οποία μας βυθίζουν οι εντολοδόχοι πολιτικάντηδες μαζί με τους εγχώριους και παγκόσμιους τραπεζικούς τοκογλύφους.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε νιώσει στο πετσί μας (κι αν όχι, ετοιμαστείτε) ή έχουμε κοντινά μας παραδείγματα να καταδείξουμε, που φανερώνουν τον ξεπεσμό της Πατρίδος και την ανυπαρξία του κράτους. Τα υποσιτισμένα παιδιά στα σχολεία, οι αυτοκτονίες, τα λουκέτα σε επιχειρήσεις, κι η ανεργία είναι μερικά από αυτά που πλήττουν άμεσα τον καθένα από εμάς. Οι παγκοσμιοποιητές με μεθοδικότητα, επιμονή και πλέον απροκάλυπτα προσπαθούν να υποσκάψουν την εθνική μας κυριαρχία - και εν τέλει την ίδια μας την ύπαρξη - και να μας χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών κι ιμπεριαλιστικών σκοπών τους.

Για την επίτευξη αυτών των σκοπών ακολουθούν κάθε είδους μιαρές και υποχθόνιες τακτικές, όπως ο λαθρομεταναστευτικός εποικισμός της Πατρίδος, τα τουρκικά πολεμικά πλοία στο Σούνιο, η αγορά της μαρίνας Φλοίσβου από αμιγώς τουρκικών συμφερόντων εταιρικό όμιλο ή οι προσπάθειες εξαγοράς συνείδησης αθλητών μας. Και η λαίλαπα του εθνομηδενισμού συνεχίζεται με τους υπαινιγμούς του φαιδρού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά περί ανακοίνωσης της ΑΟΖ στα πρότυπα της Κύπρου και στην προδοτική στάση του Χριστόφια, που θέλει την από κοινού εξεύρεση λύσεως με τους γείτονές μας.

Κι αυτή η τακτική της «κοινώς αποδεκτής λύσεως», δηλαδή του κομψού, συγκαλυμμένου ενδοτισμού, ακολουθείται σε όλα τα Εθνικά ζητήματα με όλους τους γείτονες: Τούρκους, Σκοπιανούς, Αλβανούς, Βούλγαρους, Ισραηλινούς.

Μάλιστα, ελληνικέ λαέ! Αυτοί έχουν λόγο στα συμφέροντα της Πατρίδας σου! Αυτοί είναι που ξέρουν καλύτερα τι μας αρμόζει. Ε λοιπόν, ΟΧΙ!

Το Εθνικό Μέτωπο συσπειρώνει όλους τους υγιείς κι εθνικά σκεπτόμενους Έλληνες κι έχει τις προτάσεις, που με την συνδρομή όλων μας θα μετουσιώσει σε πραγματικές λύσεις. Κινούμαστε μακριά από τις ξεπουλημένες και παρωχημένες τακτικές και προτάσεις του σαθρού, μεταπολιτευτικού συστήματος, του παλαιοκομματισμού δεξιόθεν κι αριστερόθεν. Είμαστε βέβαιοι, ότι ο υπερήφανος ελληνικός λαός πλέον συνειδητοποιεί, πως η μόνη διέξοδος από διεθνείς εποπτείες, από ξεπουλημένους κομματάρχες και κακοπροαίρετους γείτονες είναι η εθνική διέξοδος. Σήμερα, όχι αύριο! Κάθε μέρα που περνά μας στερούν την ανάκαμψη, αυξάνουν την υποδούλωση και την περίτεχνα κατασκευασμένη κρίση που μας μαστίζει. Εμπρός λοιπόν, όλοι μαζί για μια Ελλάδα αυτοδύναμη κι αξιοπρεπή! Για μια Ελλάδα που δεν ανήκει σε εμάς, αλλά στα παιδιά μας!



ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος γραφείου τύπου Εθνικού Μετώπου


Τούτες εδώ οι λίγες γραμμές γράφονται μια παραμονή χριστουγέννων,όμως θεωρώ πως το νόημα τους είναι άχρονο και άξιο λόγου οχι μόνον για την περίοδο αυτή,αλλά και για κάθε ημέρα του χρόνου,ενός χρόνου που έρχεται αυτή την φορά και όσο ποτέ άλλοτε,κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι φέρνει,σε μια χώρα η οποία διέρχεται τον δικό της γολγοθά είτε με αίτια,είτε χωρίς και που το άμεσο μέλλον τουλαχιστον,δείχνει ζοφερό και κατ ελάχιστον ομιχλώδες.
Τι σημαίνει άραγε αυτή η περίοδος του έτους και τώρα και πάντοτε για τους περισσότερους απο εμάς,πέρα απο μερικές εξόδους για ψώνια και φίλους ; έχουμε συνειδητοποιήσει ποιό το πραγματικό νόημα της γιορτής της γέννησης του θεανθρώπου μαζί με το κοινωνικό της αντίστοιχο ;
Η αγάπη προς όσους εκτιμούμε και ανήκουν είτε στον κλείστο μας κύκλο,είτε σε γνωστούς και φίλους,οφείλει αυτές τις ημέρες οχι μόνον να δυναμώνει αλλά και να εμπεριέχει και τώρα αλλά και για όλο τον χρόνο,το νοιάξιμο μας για το σύνολο,αυτο το "εμείς" που ξεχάσαμε την εποχή των παχέων αγελάδων ο καθένας για τους δικούς του λόγους,οφείλει να επανέλθει στις ζωές μας και τούτη η εποχή της κρίσης η οποία αν μη τι άλλο είναι βαθύτατα αξιακή περαν της οικονομικής κατάστασης,είναι η καλύτερη ευκαιρία για κάτι τέτοιο,θα πρέπει το νόημα τηε αλληλεγγύης και της αγάπης για όλους,που φέρνει η γέννηση του κυρίου ημών να ειδωθεί οχι υπό την στενή έννοια των ημερών καθώς και να μην του προσδώσουμε μουσειακό και επετειακό χαρακτήρα,αλλά τουναντίον να καταστεί οδηγός επιβίωσης σε μια ζωή που όλα δείχνουν να ξεφτίζουν και να εκφυλίζονται.
Τα Χριστούγεννα,αλλά και κάθε γιορτή,θα πρέπει να ξεφύγουν απο τον κλειστό κύκλο της συνήθειας και αυτό το "λόγω της ημέρας" και να καταστεί για εμάς η κάθε μέρα που περνάει,μια ευκαιρία τόσο του να διορθώσουμε τα οποια μας λάθη,αλλά και να αποδείξουμε πως ο ανθρωπισμός και το αίσθημα αλληλεγγύης,δεν έχει χρόνο ή τόπο,μιάς και είναι τρόπος που δρά και φέρεται κανείς κατά την διάρκεια όλης του της ζωής,αυτή η κρίση και αυτές οι γιορτές ας ειδωθούν ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για αυτοβελτίωση και προβληματισμό.


Καλά και ουσιαστικά Χριστούγεννα

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ - ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΑ ΤΙΜΩΡΙΑ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"




Με την Ελένη παπαδάκη συμβαίνει κάτι οξύμωρον,είναι την ίδια στιγμή ένας μύθος μα παραμένει και τεχνιέντως λησμονημένη,στην χώρα των μεγάλων αντιθέσεων όπου η τύχη την έφερε να δεί το φώς του κόσμου ετούτου,την χώρα που κατατρώει με τον έναν η άλλον τρόπο τα άξια τέκνα της,η μοίρα αυτής της λαμπρής καλλιτέχνιδος και πραγματικής ηθοποιού υπήρξε το ίδιο τραγική ίσως και τραγικότερη απο τις ηρωίδες των μεγάλων έργων τα οποία και ερμήνευσε κατά την διάρκεια της κοντά εικοσάχρονης καριέρας της στα θεατρικά πράγματα της χώρας την εποχή του μεσοπολέμου.

  Αν και τονίζω αυτό το "ΑΝ" δεν την κατεδίωκαν οι διάφοροι κύκλοι αφενός ο μικρός κύκλος της καλλιτεχνίας αλλά και ο μεγαλύτερος της πολιτικής και της ιστορίας που δεν πρέπει να γράφεται,σκληρά και νεκρή ακόμα,είναι σίγουρο πως θα συγκαταλέγονταν άνετα ανάμεσα στα "ιερά τέρατα" της κοτοπούλη και της παξινού,αυτό όμως δεν συνέβει και δεν συνέβει οχι γιατι το έργο της δεν άξιζε,αλλά γιατι πολλοί απο τους μετέπειτα "μεγάλους" του ελληνικού θεάτρου θα όφειλαν μιάν εξήγηση για το τι διαδραματίστηκε ακριβώς εκείνα τα μαύρα χρόνια του συμμοριτοπολέμου που και μείς καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα να τον αποκαλούμε εμφύλιο.

Η ζωή της Ελένης παπαδάκη ξεκίνησε σαν όνειρο μιάς και ήταν γόνος εύπορης μεγαλοαστικής οικογένειας με γονείς που την λάτρευαν,όμως κατέληξε σε εφιάλτη δια ασήμαντον αφορμήν διότι δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σημαντική την απώλεια ενός τέτοιου ανθρώπου απο κίνητρα ποταπά όπως η προσωπικές έριδες και η απύθμενη ζήλεια όπου έτρεφαν οι "συνάδελφοι" της "ηθοποίοι", οι οποίοι αρκετοί εξ αυτών συμμετείχαν στο όνειδος της προδοσίας καταδίδοντας την στην πολιτοφυλακή της ΟΠΛΑ με μια αίολη κατηγορία οτι δήθεν "ετήρησε φιλογερμανική στάση",η παπαδάκη το λοιπόν έζησε τον θαυμασμό των συγχρόνων της για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα,μα το τέλος της ήταν φρικτό μέσα σε έναν ομαδικό λάκκο,ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου του 1944 στα κολαστήρια της ΟΥΛΕΝ.

Όσοι την γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο ζεστό και καλοσυνάτο,έναν άνθρωπο προσβάσιμο,με πνευματώδες χιούμορ, μα και "περίεργο" συνάμα,έναν άνθρωπο όπου επιζητούσε την μοναξιά,την μοναξιά εκείνη της δημιουργίας που όλοι όσοι διαθέτουν προσωπικότητα επιζητούν απο καιρού εις καιρόν και τούτη η στάση της απέναντι στους άλλους μαζί με το αναμφισβήτητο ταλέντο της ως ηθοποιού,δεν άργησε να δημιουργήσει τον φθόνο στις μικρές ψυχές των δήθεν σερβιρισμένα μεγάλων του ελληνικού θεάτρου,οι οποίοι απλώς έψαχναν μιάν ευκαιρία για να την αποτελειώσουν κατά πρώτης ως κατά σάρκαν ύπαρξη,αλλά το χειρότερο ως πνευματικη προσφορά σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο που διψά ως κακοποτισμένη γη για λίγο καθάρο νερό,για λίγη πραγματική τέχνη.


Η κατά σάρκαν Ελένη παπαδάκη "σφαίρας τελειούται" δεκαετίες τώρα,απο εκείνο το παγωμένο βράδι των Δεκεμβριανών κι οταν η μάνα της ρωτουσε με αγωνία για όσο έψαχναν για αυτήν μέχρι που την εντόπισαν σε ομαδικό τάφο δυό μήνες μετά στην ΟΥΛΕΝ τον Γιάννη Ρίτσο,"Που είναι η Ελένη Γιάννη ;" και κείνος κατέβαζε το βλέμμα,στο ίδιο μοτίβο αυτο το ίδιο ερώτημα αποφεύγουν να απαντήσουν και οι σύγχρονοι μας αρστερίζοντες και νεοταξίζοντες,οι οποίοι θέλουν όλους μια ανθρωπομάζα και σιχαίνονται τους ξεχωριστούς,το κατηγορητήριο για την λαμπρή αυτή πραγματική ηθοποιό πέραν των αστείων κατηγοριών,ως απόφαση είχε γραμμένο με αιμάτινα γράμματα το "ΔΙΣ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ",διότι η υστεροφημία και μάλιστα η υστεροφημία ενός τέτοιου ανθρώπου,είναι ο πραγματικός θάνατος,την παπαδάκη,το σύμβολο αυτό του άξιου που θάβεται απο τα σκουπίδια και το πολύ πολύ να την θυμηθεί κανείς φευγαλέα για την νύχτα της δολοφονίας της και ποτέ για την προσφορά της στον καταπληγιασμένο πνευματικό κόσμο,την κατέδωσαν οι "δικοί" της συνάδελφοι ηθοποίοι,μα και μείς την προδόσαμε μέσω της αδιαφορίας μας για κάθε τι σημαντικό μέσα στον υλιστικό μας κόσμο,εξάλλου τι δουλειά εδώ,έχουν αυτά τα δύο τεράστια μάτια που σε κοιτάζουν με την απόλυτη ειλικρίνεια ενός παιδιού....








ΦΡΟΝΙΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το "ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ"
www.ethnikometopo.gr



Άπαντες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία,γνωρίζουμε τον ιστορικό λόγο όπου εκφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απο το βήμα της πνύκας στην νεολαία του τότε.μέχρι πριν λίγων ετών απελευθερωμένου νεοελληνικού κράτους,στην ιστορικής σημασίας αυτή ομιλία,ο παλιός αυτος και πολύπειρος αγωνιστής της ελευθερίας,έκανε λόγο απαντώντας θεωρώ εσκεμμένως,στο αμείλικτο "μετά την επανάσταση τι" ερώτημα,για φρόνιμον ελευθερία αναμεταξύ των πολιτών αλλά και στις σχέσεις πολίτη - κράτους και για ομόνοια,σύμπνοια και συμπόρευση με βάση κοινούς στόχους.


Τα λεγόμενα του,σήμερα αποκτούν μια προφητική διάσταση,καθώς και μια ιδιαίτερη αξία,διότι αποκαλύπτουν το πόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος,έχοντας δρασκελίσει σε μια στιγμή θα λεγε κανείς το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο σήμερα και το δικό του παρόν,αλλά και γνωρίζοντας ακριβώς την ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού,του ετόνισε εμφατικά μιλώντας στην νεολαία του,το τι θα έπρεπε να αποφύγει,προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνική παλιγγενεσία και ο αγώνας της γενιάς του,με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου στο οποίο η διαδραστική σχέση αναμεταξύ τόσο πολίτη και κράτους αλλά και αναμεταξύ των πολιτών,θα ήταν όσο δυνατόν πιο εύρυθμος και συνεκτική,πράγμα που θα εξασφάλιζε την σταθερώς ασφαλή πορεία του στον γεωπολιτικό χάρτη και τον χρόνο.

Φυσικά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε πως για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,η προτροπές του έπεσαν στο κενό,η αλληλεγγύη πήγε περίπατο και άγνωστο το πότε και εάν θα επανέλθει,οι σχέσεις τόσο του πολίτη προς το κράτος όσο και των πολιτών αναμεταξύ τους έχουν διαραγεί σε μέγιστο βαθμό,ο καθείς ερμηνεύει την ελευθερία όπως του αρέσει και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες ζητούν και συζητούν σχεδόν μόνον για τα εδικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας μέσα στην δική τους αγωνιά,για το σύνολο,έτσι υποβαθμίζουν στον μέγιστο βαθμό την πολιτική στάση όπου ο καθείς εξ ημών οφείλει να επιδυκνείει σε καιρούς σαν και τους σημερινούς,σε καιρούς δύσκολους για τον καθένα ξεχωριστά,αλλά και για την κοινωνία μας.


Διετύπωσα άλλες φορές την άποψη πως το πολιτικό μας σύστημα αποτελεί την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό εππίπεδο,θέση μάλλον αντιλαικιστική,όμως θεωρώ αναγκαία προκειμένου να προβληματίσει,μιάς και ο προβληματισμός αποτελεί πάντοτε το πρώτο στάδιο επίλυσης των προβλημάτων και η αλήθεια είναι πως δεν προβληματιζόμαστε σχετικά με τους ουσιαστικούς λόγους σε σχέση με το γιατί φτάσαμε σε αυτήν εδώ την κατάσταση.


Στόχος μας ως ενεργοί πολίτες δεν θα πρέπει επουδενί να είναι ούτε η φυγομαχία,ούτε ο στρουθοκαμηλισμός,βασικός μας στόχος οφείλει να είναι και αν δεν είναι να γίνει το συντομότερον,η επανίδρυση της μεταπολίτευσης με όρους δικαίου,οφείλουμε με σκέψη ώριμη να αντιμετωπίσουμε τα ζήτήματα μας ως άτομα,αλλά το σημαντικότερο ως σύνολο κατά πρόσωπον και να βγούμε νικητές διότι ως γνωστόν ο μεγαλύτερος πόλεμος όλων είναι η ίδια η ζωή,επίσης με κάθε κόστος οφείλουμε να προστατέψουμε την δημοκρατία μας,ναι αυτήν την ασθενική δημοκρατία η αλήθεια όμως δημοκρατία ακόμη,απο τα κάθε είδους άκρα που εξωθούν την κατάσταση σε άλλες ατραπούς διότι αυτή η δημοκρατία αποκτήθηκε με αγώνες και αίμα,να την προστατέψουμε απο την δική μας οργή για οτι αφήσαμε να συμβαίνει γύρω μας επί πολλά χρόνια και πάντοτε ας κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,πως οταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39 (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" στο φύλλο της 6.12.2012


Η σημερινή κατάσταση δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς πως σου φέρνει έναν τέτοιο παραλληλισμό στο μυαλό,γιατί πως αλλιώς και πιο εύστοχα θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σημερινή Ελλάδα,μια χώρα που μετά απο 39 χρόνια μεταπολίτευσης δείχνει οχι μόνο κουρασμένη και κακομακιγιαρισμένη αλλά ως μεγαλοκοπέλλα που είναι πιά,αναζητά μανιωδώς έναν γαμπρό ο οποίος δεν θα στρίβει επιτέλους δια του αρραβώνος,αλλά θα την πάει έστω και μετά απο τόσα χρόνια αναμονής στον προθάλαμο,στην εκκλησία.

Οι υποσχέσεις πολλές,ο λαικισμός επίσης και το χειρότερο όλων δεν είναι το μνημόνιο ένα,δύο ή τρία αλλά η νοοτροπία που επιβλήθηκε σε έναν ολόκληρο λαό,η νοοτροπία που τον θέλει να μην πολυδουλεύει και να πληρώνεται,η νοοτροπία που τον έχει καθηλώσει σε μια καρέκλα έχοντας πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όσα κάποτε τον έκαναν να κατεβαίνει στον δρόμο για σημαντικά ζητήματα,η νοοτροπία που καταδίκασε στην λήθη κάθε είδους ιδεολογία και απαξίωσε την πολιτική στα μάτια του και φυσικά η νοοτροπία που τον έκανε να δεί την πολιτική,τον πολιτικό και το πολιτικό σύστημα ως εργαλείο πίεσης προς αναζήτηση της μονιμότητας σε κάποιο κομμάτι του τεράστιου και γραφειοκρατικού δημοσίου τομέα,που τον έκανε να προτάξει τον μικρόκοσμο του έναντι στα συμφέροντα του συνόλου.

Οτι ζούμε δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αρρώστιας που δούλευε και συνεχίζει να μας κατατρώει,η φυσική συνέπεια της κακοδιαχείρισης και η τεράστια ανοχή μας για τα πράγματα,τα όποια πράγματα όσο σοβαρά και να είναι,η ελευθερία βλέπεις έγινε ασυδοσία και ελευθεριότητα,η μάθηση σκλαβιά στα διάφορα υποσυστήματα που την λυμαίνονται και η ελπίδα μας για "μια ελλάδα νέα" πετάχτηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως μια χίμαιρα που δεν βλέπει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει πράξη έστω και κατ ελάχιστον.

Απο την άλλη οι μνηστήρες ποτέ δεν σταματούν να χτυπάνε την πόρτα της,τάζοντας το ένα ή το άλλο αναλόγως διαθέσεως και καταστάσεων,φέρνοντας την χώρα στα άκρα πραγματικά,σε μια κατάσταση όπου αδελφές και παλλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια στο γαιτανάκι του λαικισμού που καλά κρατεί και θα κρατεί ακόμα καλύτερα όσο τα πράγματα δυσκολεύουν και απομακρύνοντας το όραμα για μια ελλάδα καλύτερη απο χτές,μια ελλάδα με αξιοπρέπεια που δεν θα αναζητά μνηστήρες πια....

Ο ΒΑΘΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Η αριστερόστροφη πολιτική ιδεολογική πλατφόρμα ή καλύτερα η ψευτοαριστερά που λυμαίνεται τον τόπο απο πολλών δεκαετιών κατ ελάχιστον διαθέτουσα ως βασικό πυλώνα της προπαγάνδας της τον άκρατο λαικισμο,είναι γεγονός πως έχει πλέον περάσει στην κοινωνία τον μύθο του "καλού" αριστερού ανθρωπιστή όπου ορμώμενος απο τα αντίστοιχα συναισθήματα αλτρουισμού,επιδιώκει την απανταχού επικράτηση των αντιλήψεων του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης,ενδεδυμένα τον μανδύα του ανθρωπισμού.

Άλλοτε τούτο γίνεται τεχνιέντως και επιτηδευμένα απο "εκπαιδευμένα" ειδικά στελέχη,ενώ τις περισσότερες φορές τούτο δυστυχέστατα φέρεται εις πέρας απο ανθρώπους ιδεολόγους που ενστερνίζονται τις απόψεις περί παγκοσμοιοποίησης διότι έτσι πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο γιατο σύνολο του πλανήτη,ενώ θεωρώ πως αγνοούν το φρικιαστικό πρόσωπο αυτών που κρύβονται πίσω απο όλα αυτά τα ιδεολογήματα του τύπου"πατρίδα μας όλη η γη" ή του "είμαστε όλοι μετανάστες",στην ουσία και όσο περνά ο καιρός γίνεται προφανές και στον πλέον αδαή αλλά αντικειμενικό παρατηρητή πως οι μηχανισμοί που έχουν ως ιδεολογική πλατφόρμα οτι αφορά την παγκοσμιοποίηση,διεγείρονται μόνον απο ταπεινά ένστικτα όπως το στυγνό κέρδος και η εκμμετάλευση του ανθρώπου απο τον "άνθρωπο".


Η δε προπαγάνδα αυτή,δρά σε δύο σκέλη,αφενός το προαναφερθέν περί "καλών" αριστερών αντιλήψεων που στην ουσία προάγουν την ψευδοελευθερία εις βάρος των άλλων ως ύψιστο αγαθό και τρόπο για ένα καλύτερο μέλλον,επιτημούν την ασυδοσία και την ατιμωρησία ως "ανθρώπινα δικαιώματα",καθώς και τόσα άλλα αισχρά ψεύδη τα οποία βασιζόμενα στον στυγνό λαικισμό έχουν ως μόνον σκοπό να προσεταιριστούν τις λαικές μάζες,τάζοντας τους πραγματικά τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή αποσείουν της ευθύνες του λαού σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι και μεταθέτουν τα λάθη για το κατάντημα της κοινωνίας,σε κάποιον "αόρατο" εχθρό όπως το "σύστημα" ή "ο καπιταλισμός".


Το δέυτερο σκέλος της βρώμικης αυτής προπαγάνδας των "ευχάριστων εις τον λαόν λόγων" έχει να κάνει με τον αντίπερα μύθο του "κακού" εθνικιστή ο οποίος κατατρέχει τους ταπεινούς της γής και απαιτεί τον φυσικό τους αφανισμό απο την επικράτεια στην οποία διαβιεί ο ίδιος και οι ομογάλακτοι του,κάθε παραμύθι βλέπετε χρειάζεται και έναν δράκο και σε αυτή την περίπτωση το διαστρεβλωμένο υπό των παραμορφωτικών κατόπτρων τους "τέρας του εθνικισμού" βοηθά αφάνταστα τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές στο έργο τους,που επιβάλλουν όπως η θάλλασα γλύφει τα κοφτερά βράχια και τα καταντά λεία,στο κοινωνικό ασυνείδητο την άποψη πως κάθε τι εθνοκεντρικό είναι κατ ελάχιστον παρωχημένο και στην χειρότερη των περιπτώσεων επίκινδυνο για τις υπό διαμόρφωσιν "πολυπολιτισμικού" τύπου κοινωνίες (άλλη μια προσεκτικά επιλεγμένη φράση - σταθμός της ψευδοαριστεράς) που είναι πλέον "της μοδός", έπειτα απο την ραγδαία εξέλιξη στις επικοινωνίες και τις συγκοινωνίες ανάμεσα των εθνών που σε δεύτερη ανάγνωση ουδείς διαφωνεί πως χρηματοδοτήθηκαν απο το διεθνές κεφάλαιο με απώτερο σκοπό την ευκολότερη και με λιγότερους κινδύνους μετάβαση προλεταριάτων απο χώρα σε χώρα και την προώθηση της παγκοσμιοποίησης ως ιδανικού του νέου αιώνα με στόχο πάντοτε το μηδαμινό κόστος παραγωγής και κατ επέκτασιν το στυγνό κέρδος,αλλά και την υπονόμευση του βιωτικού επιππέδου όπου αυτό χρειαζόταν με βάση τον χάρτη κατανομής του πλούτου που βρίσκεται σε μια συνεχή διαμόρφωση τους τελευταίους αιώνες.

Αυτά τα όλίγα το λοιπόν με τους πραγματικούς αντιανθρωπιστές,το τι επιδιώκουν και πως το σερβίρουν στις απανταχού κοινωνίες,ας δούμε λίγο το ζήτημα του εθνικισμού ομως και το κατά πόσο αντιανθρωπιστικό χαρακτήρα διαθέτει σε αντιπαραβολή με τον διεθνισμό όπου αναφέρθηκε στις πιο πάνω γραμμές.

Ο πραγματικός εθνικιστής το λοιπόν,δεν είναι επουδενί ο "κακός φασίστας" (όπως και ο πραγματικός αναρχικός δεν έχει καμιά σχέση με τους "γνωστούς άγνωστους" άσχετα εάν αναρχισμός σε καπιταλιστικά δομημένη κοινωνία δεν δύναται να υπάρξει),παρά είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος πιστεύει στην συνέχεια του έθνους του και στην ουσία μαχόμενος ενάντια του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίήσης της τάσης δηλαδή απαλείψεως των εθνών, δεν μάχεται μόνον για το έθνος το δικό του,μα και για όλα τα απανταχού έθνη,ενώ σε μια πιο βαθιά ανάγνωση μάχεται για το ανθρώπινο πλάσμα που αντιστέκεται στις κάθε είδους κρεατομηχανές όπου επιδιώκουν την σύνθλιψη της αυτόνομιας και της προσωπικότητας του καθενός εξ ημών.

Ο πραγματικός εθνικιστής ξέρει να λέει "ΟΧΙ" εκεί όπου οι άλλοι λένε "ΝΑΙ" πολεμώντας για υψηλά ιδανικά,αυτά της πραγματικής ελευθερίας που χαρίζει ο σεβασμός του κάθε ενός και πρωτίστως του ίδιου του του εαυτού του και της αξιοπρέπειας του,δεν είναι δε τυχαίο πως ο κοσμοιστορικός αγώνας του έπους του 1940,συνεκίνησε και δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον άξονα όπως αυτής της ίδιας της Ιαπωνίας,η οποία τάχθηκε υπέρ του δίκαιου αγώνα των Ελλήνων πατριωτών ενάντια στην εισβολή του εχθρού,συνεκίνησε διότι μίλησε στην παγκόσμια αρχετυπική ψυχή και τις αρχές λειτουργίας της.

Η στάση του Έλληνα πάντοτε συγκινεί διότι αρχετυπικά όπως ήδη αναφέρθηκε, βρίσκεται εντός των απανταχού ανθρώπων ανεξαρτήτου φυλής,χρώματος δέρματος,θρησκευτικών ή άλλων αντιλήψεων,ετούτη την στάση της αντίστασης στην κρεατομηχανή θέλουν να πάυσουν να υφίσταται και οχι τον ίδιο τον Έλληνα,εν ολίγοις δεν τα έχουν με το δικό μας έθνος μόνον,αλλά με όλα τα έθνη,διότι έθνη σημαίνει μικρότερες αγορές και άρα περιορισμένα κέρδη για το διεθνιστικό κεφάλαιο και όσους κρύβονται πίσω απο αυτό.

Τα έθνη ως οι άνθρωποι που τα αποτελούν,γεννώνται,ζούν και αποθνήσκουν εφόσον η αποστολή τους έχει επιτελεστεί και δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι κληρονόμοι με τους στιβαρούς ώμους προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία των,όμως όπως και σε έναν άνθρωπο μόνο ως άτομο που περνά απο ετούτη την γη και την ζωή,οφείλουν να αφήσουν το αποτύπωμα των επάνω σε αυτόν τον πλανήτη και ας είναι αυτό αποτύπωμα θετικόν,ας είναι αποτύπωμα ζωής και οχι θανάτου μέσα στην υποταγή και τις επιβουλές των νεοτσιφλικάδων του θαυμαστού νέου κόσμου...









ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΕΛΕΝΗ....




(Ένα γράμμα στην Ελένη Παπαδάκη)



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Να την και πάλι η λευκή σελίδα του χαρτιού που με προσκαλεί και με προκαλεί να την γεμίσω με σκέψεις,τούτη η σελίδα η άδεια στέκει ως ο μεγαλύτερος μου εχθρός ώρες ώρες διότι λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός της δικής μου διάθεσης,αλλά και ως καθρέπτης μιάς ολόκληρης κοινωνίας κενής πραγματικών συναισθημάτων γεμάτη απο πράγματα που γίνονται για να γίνονται,γεμάτη απο κοινωνικά πρέπει,νόρμες και αρνήσεις ενός ανεπίσημου πρωτόκολου και ενος τρόπου ζωής πολύ πιο απόμακρου απο οτι εγώ θεωρώ ζωή,ξεκινώ το λοιπόν...

Αγαπητή μου Ελένη

Σαν σήμερα ημέρα των γενεθλίων σου αν ζούσες σε κάποιο μέρος της γής και έπρεπε να σου γράψω μιάν επιστολή με τα δικά μου νέα,θα σου έλεγα πως τίποτε δεν άλλαξε απο τότε,τίποτε δεν άλλαξε απο εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ του Δεκεμβρίου του 44 που σε συνέλαβαν και σε εκτέλεσαν ως τον χειρότερο εγκληματία,παρά, μετά τις δικές σου κραυγές απελπισίας που λύγισαν ακόμα και τα κτήνη εκείνα που έπραξαν αυτό το ανοσιούργημα απέναντι σου αλλά και απέναντι σε ολάκερη την Ελλάδα,μόνον σιωπή,μόνον απέραντη σιωπή...

Όταν σε βρήκαν με το κεφάλι διαλυμένο απο τις σφαίρες και τα λεπτά σου χέρια στα μαλλιά ως ένδειξη της ύστατης προσπάθειας ένος ανθρώπινου πλάσματος να αποτρέψει το κακό,στην τελευταία αυτή πράξη της δικής σου τραγωδίας με πρωταγωνιστή μόνον εσένα,όλοι έκλαψαν υποκριτικά,σε συνόδεψαν εχθροί και φίλοι μέχρι τον κήπο των νεκρών,σε απόθεσαν εκεί για να μην πώ σε παράχωσαν και έπειτα ξαναγύρισαν ο καθένας στον μικρόκοσμο του όπως γίνεται πάντα διότι όπως λένε "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους".

Δεν μας λένε όμως ποιοί απο δαύτους είναι οι ζωντανοί και ποιοί οι πεθαμένοι και αυτήν την απορία πάντοτε θα διατηρεί όποιος έχει λίγο το μυαλό στο κεφάλι του ακόμα,βλέπεις όπως σου γράφω,τίποτε δεν άλλαξε,μόνον τα πρόσωπα που τα φθείρει αναγκαστικώς ο θάνατος,διότι κατά έναν περίεργο τρόπο το μυαλό και ο τρόπος σκέψης μιάς ολάκερης κοινωνίας παραμένουν ασφυκτικά και εφιαλτικά τα ίδια,ένας απύθμενος βάλτος κακοχωνεμένων ιδεών που ξέρει να δρά ως κινούμενη άμμος για τους άξιους αλλά και να αναδυκνείει τους φελλούς,ενώ υποκριτικά κάθε τόσο φωνάζει και αναρωτάται γιατι οι άξιοι δεν τον κυβερνούν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,κοροιδεύοντας και περιπαίζοντας τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτό το αέναο παιχνίδακι της ανωριμότητας που τον δέρνει απο του λίκνου εώς του τάφου όπως αναφέρει ένας άλλος μέγαλος λησμονημένος.ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ελένη μου δεν σου είπα,προσπάθησα να ανεβάσω και την παράσταση σου όμως όλοι με εγκατέλειψαν και πολλοί με κυνήγησαν,πάντοτε με το χαμόγελο βέβαια όπως τότε και εσένα,πήγα και στο σωματείο όπου σε κατέδωσε τότε στην ΟΠΛΑ να ξέρεις,μπάς και άλλαξαν γνώμη και ήθελαν να σε αποκαταστήσουν ως προσφορά στο ελληνικό θέατρο,όμως οτι σου είπα,δεν συνέβει τίποτε το διαφορετικό απο οτι και τότε,τίποτε δεν άλλαξε δεν είπαμε ;

Σου γράφω κοιτώντας την φωτογραφία σου εκείνη με τα τεράστια μάτια και το χωρίς φτιασίδια και στησίματα ελαφρόν μειδίασμα,αναρωτόμενος πως μπόρεσαν όλοι να σε ξεχάσουν,να ξεχάσουν μιάν αληθινή ηθοποιό,μα φαίνεται πως τους πονούσε η αλήθεια που κουβαλούσαν αυτά τα δύο τεράστια μάτια,τούς θύμιζε και πάντα θα τους θυμίζει αυτό που θα ήθελαν να είναι,έναν εαυτό που σκότωσαν πριν μπούν στον λάκκο οι ίδιοι,ένα όνειρο θερινής νυκτός καταδικασμένο να πεθάνει,έναν έρωτα παιδικό και άδολο που ποτέ δεν γνώρισαν και σαν έτυχε μπροστά τους θέλησαν να τον σκοτώσουν,προσπαθώντας να ξεχάσουν το φώς το ανέσπερο που είδαν για μια στιγμή και που τους τύφλωσε πρόσκαιρα και έτσι επέστρεψαν γρήγορα γρήγορα στις σπηλιές των μικρόκοσμων τους.

"Φοβάται" ο κόσμος Ελένη και φοβάται κάτι που δεν ξέρει και αυτός τι είναι,μάλλον είναι ο πραγματικός του εαυτός που ξέρει μέσα του πως ποτέ δεν θα έχει,φοβάται μην χάσει την ζωή του ραγιά που απέκτησε έπειτα απο χρόνια ασυδοσίας και του είπανε πως αυτό είναι η ζωή,φοβάται την ζωή που θα ήθελε τόσο να ζεί μα δεν έζησε ποτέ διότι αυτός κρύβεται ως δειλός στην σπηλιά του όπως σου έγραψα και πιο πάνω,μα εσύ,εγώ και εμείς που νιώθουμε πως μια άλλη ζωή στέκει πέρα απο την δική μας ψευτοζωή και μόνον που το νιώθουμε αυτό οφείλουμε να το δείξουμε και στους άλλους και κείνοι ας κάνουν οτι θέλουν έπειτα και κείνοι ας μας κάνουν οτι θέλουν,ας μας σκοτώσουν δε βαριέσαι σάμπως πρώτη φορά θα είναι που σκοτώνουν την αλήθεια οι ψεύτες προκειμένου να μπορέσουν να πάνε για ύπνο ;

Τίποτε δεν άλλαξε απο τότε που αποχαιρετησες τον μάταιο αυτό κόσμο και θυμάμαι οταν κράτησα το χέρι σου στις βόλτες μας που ως αποτέλεσμα,ως δικό μας καρπό γνωριμίας,είχαν να γράψω τον θεατρικό σου μονόλογο,πως δεν θέλεις να ξανάρθει κάποιος να σε δεί στο νεκροταφείο σαν δεν έχει αλλάξει,δεν θέλεις υποκριτικά μερικά λουλούδια στον τάφο σου απο κάποιους που θα στήσουν γιορτούλα επάνω του και προτιμάς την μοναξιά του νεκροταφείου παρά την πολυκοσμία των ζωντανών - νεκρών,θές ανθρώπους αληθινούς,μα οι άνθρωποι κι αν συστήνονται ως τέτοιοι ο χρόνος τους αποκαλύπτει αργά ή γρήγορα.

Μού χες πεί τότε θυμάμαι πως είθε να είσουν το τελευταίο θύμα στον βωμό της ανθρώπινης υποκρισίας,είθε να πέθαινες κι ας λευτερώνονταν ο κόσμος απο τα δεσμά του,μα δεν είπαμε γλυκιά μου πως τίποτε δεν άλλαξε ;

Τίποτε σου λέγω,πηγαινε στον δρόμο σου το λοιπόν κι άσε μας εδώ κάτω να βολοδέρνουμε με την ελπίδα πως κάπως κάποτε και το κυριότερο κάποιος θα πατήσει ξαφνικά ένα κουμπί και χωρίς την δική μας δουλειά,τούτος ο κόσμος θα αλλάξει.


Καλήν αντάμωση σε ατραπούς που λίγοι είναι ικανοί να βαδίσουν
(Χάριν μνημοσύνου Ελένης Παπαδάκη ήθοποιού 1903 - 1944)



ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοστιογράφος



Στην χώρα όπου ποτέ και σχεδόν κανείς δεν αναρωτάται για το τι μας οδηγεί κάπου θετικά ή αρνητικά,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον Γιώργο παπανδρέου σχετικά με το που υπάρχουν τα λεφτά όπου ανακοίνωνε εμφατικά στις προεκλογικές του βόλτες το 2009,στην χώρα όπου κανείς δεν ρώτησε τον πατέρα του περί ποιάς "αλλαγής" μιλούσε το 1981 και στον τόπο όπου η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών δεν συνδιάζεται απο πολλούς ίσως και τεχνιέντως ή μάλλον σίγουρα και τεχνιέντως,με την βαθιά αξιακή κρίση που διαβιούμε εδώ και δεκαετίες και απο μεταπολίτευσεως και εντεύθεν κατ ελάχιστον,οφείλουμε επιτέλους να αρχίσουμε να αναρωτόμαστε για το τι φέρνει τι σε αυτόν τον τόπο.

Σήμερα όλοι ή τουλάχιστον η μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού,γιορτάζει το ιστορικό ΟΧΙ που είπε ο "φασίστας" Μεταξάς (αλλοίμονο παρατηρείς γελώντας οι γλύφτες των οπισθίων και του τελευταίου γερμανού υπαλληλίσκου της τρόικας να τον κατήγορούν ως τέτοιον) και υπέγραψε με το αίμα του επάνω στα βουνά της Αλβανίας ο τότε ελληνικός λαός,οι περισότεροι εξ ημών μένουμε στο αποτέλεσμα το ίδιο δηλαδή το έπος του 1940 και αφήνουμε να περάσει ως είθισται μια ακόμη ημέρα εθνικής ανατάσεως ως την επόμενη φορά,γυρνώντας απο την επαύριο ο καθείς στα μικροπροβλήματα ή μεγαλύτερα προβλήματα του.

Ελάχιστοι είναι όσοι διερευνούν τα αίτια του έπους και ως φαίνεται λογικό και πέραν του δέοντος προφανές,το έπος του 1940 δεν στηρίχτηκε στην δύναμη πυρός των ελληνικών όπλων,την ανύπαρκτη σε σχέση με την ιταλική αεροπορία ή το ναυτικό,παρά στην δύναμη ψυχής και την αυταπάρνηση που επέδειξε και ο τελευταίος Έλλην οπλίτης αλλά και πολίτης στο μέγα και απείρως δύσκολο έργο της αντίστασης στον είσβολεα είτε αυτός ήταν ο ιταλός,είτε ο γερμανός,είτε ο οιοσδήποτε άλλος.

Ο κυβερνήτης και εθνάρχης Μεταξάς εφρόντισε εκτός των άλλων προπαρασκευών τηρουμένων και των οικονομικών της χώρας,εκτός της περίφημης γραμμής Μεταξά αλλά και άλλων οχυρωματικών έργων αλλά και των λοιπών εξοπλισμών να σφυρηλατίσει το εθνικό φρόνημα του λαού και τούτο άλλωστε θεωρούσε και ο ίδιος το μεγαλύτερο του επίτευγμα στα κοντά τέσσερα μόλις χρόνια της δικής του διακυβέρνησης απο το καθεστώς της 4ής Αυγούστου ιδρύωντας την περιώνυμη Ε.Ο.Ν. και χαράζοντας τις ψυχές των ελληνοπαίδων με όραμα περί του Γ ελληνικού πολιτισμού,του συγκερασμού δηλαδή του αρχαίου και του βυζαντινού ελληνικού κόσμου και ιδεώδους με την σύγχρονη εποχή.

Ο Γ ελληνικός πολιτισμός δεν υπήρξε ένα στείρο ιδεολόγημα στήριξης του καθεστώτος όπως συνέβει στην φασιστική Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία προς συσπείρωση του λαού των,υπήρξε πραγματική κοσμοθεωρία για το που μπορεί να φτάσει η Ελλάς εάν επίστευε στις πραγματικές τις δυνάμεις,οι οποίες δεν βρίσκονται στους φυσικούς πόρους και τα υλικά αγαθά,αλλά στην δύναμη του ελληνικού πνεύματος που επί χιλιετηρίδες κυβερνά και θα κυβερνά τον κόσμο ολάκερο,ο Γ ελληνικός πολιτισμός ήταν ήδη στο αίμα του Έλληνα απλά χρειάζονταν ο κατάλληλος συντονισμός ώστε να βγεί στην επιφάνεια αλλά κι η αφορμή της οποίας μικρό δείγμα θεωρώ πως αποτέλεσε το έπος του 1940.

Το εθνικό φρόνημα που μπόρεσε να αφυπνίσει και οχι να δημιουργήσει το καθεστώς της 4ής Αυγούστου,οδήγησε στο έπος της Αλβανίας και την ένδοξη αντίσταση ενάντια της σιδερόφρακτης Γερμανίας και έκανε σαφές το πως μόνον ενωμένοι κάτω απο ένα κοινό σκοπό η Ελλάς δύναται να καταστεί δύναμη αντάξια του πολιτισμού της,έκτοτε σιωπή βέβαια διότι όσοι θέλουν αυτόν τον λαό σκλαβωμένο στους μικρόκοσμους τους οποίους δημιουργούν ακριβώς για αυτόν τον σκοπό,αποφεύγουν ως ο διάβολος το λιβάνι το ενδεχόμενο του να νιώσει ο Έλληνας την κοινή μοίρα με τον διπλανό του,διότι απο την στιγμή που αυτό γίνει,γνωρίζουν πως το τέλος τους δεν είναι μακριά.

Η Ελλάς έρχεται απο πολύ μακριά και οφείλει έναντι της παγκόσμιας ιστορίας αλλά και της ανθρωπότητος να πάει πολύ μακριά και οι οι κοινωνίες των ραγιάδων που δεν έχουν κανέναν συνεκτικό κρίκο πέραν της σκλαβιάς τους δεν αντέχουν στο φώς,ούτε και τις αξίες του πραγματικού πολιτισμού,αυτό το είχε αντιληφθεί ο κυβερνήτης Μεταξάς και προσπάθησε στα ελάχιστα χρόνια που κυβέρνησε τον τόπο οχι μόνον να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα αλλά να υπάρξει και μια συνέχεια σε αυτό που θεωρούσε ως εφικτό,τον Γ ελληνικό πολιτισμό,δεν του το επέτρεψαν,όμώς το παράδειγμα του αλλά και όλου του τότε ελληνικού λαού,οφείλει να μας παραδειγματίζει σχετικά με την δική μας πορεία ανάμεσα στην κοινωνία των εθνών.


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ !
ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ !










Ο ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Εδώ και χρόνια όπου συνειδητοποιώ πράγματα γύρω μου,παρατηρώ μια τάση η οποία καταντά εκνευριστική και δεν προσφέρει τίποτε στο ήδη πάσχον πολιτικό μας σύστημα,τουναντίον το ωθεί προς μια κατεύθυνση όπου δρά καταλυτικά εναντίον του και υπέρ της ολοκληρωτικής του απαξίωσης.

  Απο του μεγαλύτερου κόμματος εώς και του πλέον αδύναμου,παρατηρείται αύτο που όλοι όνομάζουμε με μια λέξη "μικροπολιτική",η ενασχόληση εν ολίγοις με την "καθημερινότητα" των κομμάτων,το τι συμβαίνει και για τα πλέον επουσιώδη θυμίζοντας μου το κουτσομπωλιό της γειτονιάς των περασμένων δεκαετιών ανάμεσα στις νοικοκυρές σχετικά με το τι κάνει η κάθε μια μέσα και έξω απο το σπίτι της,το οποίο ανάγεται σε μέγα ζήτημα κατά το δοκούν.
  Τούτη η τάση,η μικροπολιτική την στιγμή που ανάγεται με την σειρά της σε πολιτική η ίδια, καταντά ένας ακόμη αρνητικός παράγοντας όπου συν τοίς άλλοις εκτρέπει την γενικότερη πολιτική ζωή και εκτρέφεται απο όλους,είτε αυτοί είναι οι δημοσιογράφοι είτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της "καθημερινότητας των κομμάτων" στα πλέον χαμηλά εππίπεδα και εκεί είναι που χάνεται πραγματικά η ουσία των θέσεων των κομμάτων εάν φυσικά δεν υποτεθεί πως η υπερτροφία της μικροπολιτικής δεν γίνεται με σκοπό την απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης απο τα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν άμεσα την ζωή της την ίδια,ή διότι κατά αυτόν τον τρόπο γίνεται συγκάληψη της γύμνιας των πολιτικών θέσεων των κομμάτων επί θεμελιωδών ζητημάτων.
  Όποιος και να είναι ο λόγος είτε και συνδιασμός παραγόντων,ένα είναι το δεδομένο απο όλα αυτά,πως ο πολιτικός πολιτισμός δεν συνάδει με την μικροπολιτική όταν αυτή ασκείται ως βασικό μέσο άσκησης πολιτικής του όποιου κόμματος με σκοπό του την φθορά του αντιπάλου,διότι ο ανήκων σε πολιτικό κόμμα οφείλει να πείθει κάθε φορά για τις δικές του θέσεις και οχι να ασχολείται με το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι αντίπαλοι του σε πολιτικό ή ακόμη χειρότερο σε προσωπικό επίππεδο,χωρίς αυτό πάλι να σημαίνει πως δεν θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι το ποιόν όσων επηρεάζουν τις ζωές όλων.
  Ο λαός κυρίες και κύριοι σουλατσαδόροι των πολιτικών γραφείων,της βουλής ή των δημοσιογραφικών δήθεν γραφείων,δεν έχει άνάγκη να μάθει το πως περνάει το σαββατοκύριακο του ο πάσα ένας ή το τι φόρεσε στην τάδε ή στην δείνα δεξίωση η κάθε βουλευτής,με ποιόν συναναστρέφεται ή αν ο τάδε σήμερα έκανε σαρδάμ ή οχι,το σημαντικότερο όλων που οφείλετε άπαντες οι κατέχοντες δημόσια αξιώματα,αλλά και όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο είναι το εάν όλοι αυτοί διαθέτουν "πάγκο" επιχειρημάτων,θέσεων και προθέσεων περί της βελτίωσης της κοινωνικής ζωής και του συνόλου εν γέννει,ειδάλλως ας μετατρέπουμε κάθε φορά τις εφημερίδες σε περιοδικά ποικίλης ύλης αδιαφορώντας καταφανώς και επιδεικτικά για το τι μέλλει γενέσθαι σε μια κοινωνία η οποία πάσχει ακριβώς απο αυτο,την έλλειψη ουσιαστικού πολιτισμού και παρασυρμένοι ακόμη περισότερο απο έναν ενδοτισμό που βολέυει ένθεν κακείθεν πολίτες και πολιτικούς κατακρημνίζοντας καθημερινά οτι απέμεινε απο την πραγματική δημοκρατία.



ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ (ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗ)

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Με αφορμή το θεατρικό του αίσχους όπου ο κύριος ήμων Ιησούς Χριστός και οι μαθήτες του χαρακτηρίζονται ως ομοφυλόφυλλοι μέσω ηλιθωδών και τεχνιέντων ευρημάτων που είναι πέρα απο προφανείς,γίνεται για ακόμα μια φορά προσπάθεια να χτυπηθεί η πίστη του ελληνικού λαού που ακόμα δυστυχώς για μερικούς "κυριούληδες" και "κύριες" αλλά και κύρίες - κυριούληδες κατά μεγάλο ποσοστό της αριστερής σάπιας διανόησης που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και δεκαετίες,είναι η ορθοδοξία.

Σε μια χώρα όπου έχει πτωχεύσει εδώ και δεκαετίες χάριν αυτής της μή φρόνιμου ελευθερίας που υπέδειξε ο αγράμματος αλλά τετραπέρατος γέρος του μωριά,κάποιοι προσπαθούν να δώσουν την χαριστική βολή χτυπώντας με τρόπο αισχρό και προφανή και στον πλέον αδαή,την πίστη και οτι κράτησε ζωντανό αυτό το έθνος ανά τους αιώνες,προσβάλουν με την πλήρη κάλυψη των στρατιωτών του συστήματως ήτοι απο τις δυνάμεις ασφαλείας εώς και τους πληρωμένους δημοσιογράφους οτι έχει απομείνει και δυστυχώς για αυτούς δεν αποτιμάται σε χρήμα.

Η υπερβολική ελευθερία καταντά ελευθεριότητα και πορνεία στο τέλος και αυτές είναι οι στιγμές όπου ο ελληνικός ακόμα λαός οφείλει να απαντήσει ηχηρά και να πει το "ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΕΔΩ !!!" σε όλους όσους βρωμίζουν την καθημερινότητα του με ασχρολογήματα,ανήθικα και βρωμερά κατ ουσίαν "πονήματα" τεχνής αλλά εν τελεί αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και σχεδιίων του διεθνισμού για την αποκοπή του λαού αυτού απο ότι τον κρατάει ακόμα εν ζωή.

Ως καλλιτέχνης ένιωσα και νιώθω τον κατατρεγμό σε οτι κάνω διότι τούτο πρεσβεύει την αλήθεια και την αξιακή αναδιάρθρωση την οποία έχει ανάγκη ο τόπος προκειμένου να δεί μιάν άσπρη μέρα και φώς στο τούνελ που τον έχουν ρίξει,πρός τούτο και το θεατρικό μου κείμενο με πρωταγωνιστή μια γυναίκα σύμβολο άξιου ανθρώπου,την ηθοποιό Ελένη παπαδάκη κατατρέχτηκε απο όλους τους σαπισμένους που βρίσκονται ακροβολισμένοι απο το σύστημα προκειμένου να αλλοιώσουν το κοινωνικό αισθητήριο περί τέχνης και ζωής εν γέννει.

Φυσικά θα ήταν αστείο και να πιστεύει κανείς πως μια ακόμα άθλια προσπάθεια σπίλωσης της πίστης μας θα ήταν δυνατόν να μας αποκόψει απο οτι πιστεύουμε,όμως θα πρέπει επιτέλους να λάβουμε τα δέοντα μέτρα προκειμένου να αναχαιτήσουμε αυτό το ρεύμα του αίσχους που βρωμίζει τις ζωές μας με οτι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς,διαφθείρωντας τους νέους αλλά και όλο τον ελληνικό λαό και προσβαλωντας τον βάναυασα,εμείς να γνωρίζετε θα είμαστε εκεί για να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ενάντια στα βρώμικα σχέδια σας,το αυτό ελπίζω να πράξει σύντομα και ο υπόλοιπος δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός και να τακτοποιήση τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.


ΜΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ,ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΤΡΩΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ !!!

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ (ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ) ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)

 Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη της "σιδηράς" κυρίας Μέρκελ η οποία μας έκανε την ίδιαίτερη "τιμή" να επισκεφθεί τα άγια χώματα της πατρίδας μας η σημερινή αναφορά,η εν λόγω κυρία υποβασταζόμενη απο τους ξένους και ντόπιους καλοθελητάδες που τάχα νοιάζονται για το εάν ο συνταξιούχος θα έχει άυριο την σύνταξη του ή για το εάν ο άρρωστος δήθεν ασφαλισμένος θα έχει έναν αξιοπρεπή θάνατο μέσα σε ένα βρώμικο δωμάτιο ένος πιο ασθενούς και απο αυτόν συστήματος υγείας το οποίο οι ίδιοι απαξίωσαν σε βαθμό κακουργήματοςαυτοχρίζονται "πατριώτες" οι οποίοι θέλουν το καλό της πατρίδας και του ελληνικού λαού.

Πραγματικά εάν υπήρχε ο "τέταρτος κόσμος" σε αυτόν θα κατείχε την μια και μοναδική περίοπτη θέση η χρεοκοπημένη σε όλα τα επίππεδα Ελλάδα που αναζητά απο παλιγγενεσίας κα εντεύθεν κατ ελάχιστον,προστάτες ντόπιους και ξένους και αφήνει να την κατατρώγουν μέχρι και του τελευταίου μην πιστεύντας ποτέ και για κανέναν λόγο στις ίδιες δυνάμεις,πάντοτε στον ρόλο ενός αδύναμου προτεκτοράτου το οποίο άγεται και φέρεται αναλόγως των προθέσεων των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων οι οποίες ενώ αλλάζουν γεωπολιτική έκφραση στο διάβα του χρόνου,οι προθέσεις όσων βρίσκονται πίσω απο τις εκάστοτε Μέρκελ ανά τους αιώνες παραμένουν προκλητικά οι ίδιες και έχουν να κάνουν με την στυγνή εκμμετάλευση τούτης της πατρίδας,καθώς και την χρησιμοποιήση της ως ένα ακόμη πιόνι επάνω στην διεθνή σκακιέρα προς επίτευξη των δικών τους συμφερόντων.

Στο παρόν κείμενο δεν προτίθεμαι να αναζητήσω ευθύνες απο την  Μέρκελ,τους τούρκους ή τον πάσα έναν ο οποίος δικαίως κόπτεται για τα συμφέροντα του και μόνον,αλλά οφείλω να απευθύνω για ακόμη μια φορά ένα δριμύ κατηγορώ σε όλους εμάς όπου μέ την οκνηρία μας κατέστημεν έρμαια όλων αυτών των ανθρωπαρίων,πέφτωντας οι ίδιοι στην καλοστημένη παγίδα,μη διδασκόμενοι εκ των λαθών του παρελθόντος και αναζητώντες αενάως τον εχθρό για το κατάντημα μας σε λάθος σημεία εις τα οποία μας σπρώχνουν οι εκάστοτε ακροβολισμένοι εκ του συστήματος παράγοντες οι οποίοι εκφράζονται μέσω του σαπισμένου πολιτικού συστήματος,των εξίσου σαπισμένων μέσων χειραγώγησης του λαού,των πληρωμένων αδρώς δημοσιογράφων και άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής.

Θα ήταν αστείο να θεωρήσει κάποιος ως μέγα πρόβλημα την Μέρκελ ή τον όποιον άλλον βρεθεί στον δρόμο μας,αναλόγως των ιστορικών συγκυριών και να μην αναλογιστεί πως όλοι μας μέσω της πολιτικής μας στάσης φέραμε τα δεινά στον τόπο,επιτέλους οφείλουμε να αυτοκριθούμε εάν θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδία μας και όπως λέω πάντοτε Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΥΠΟΛΕΙΠΕΤΑΙ ΛΑΘΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ,ΑΛΛΑ ΣΩΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,διότι δεν μπορεί να στηρίζεις ένα σαπισμένο πολιτκό σύστημα και μόλις έρθουν τα δύσκολα να κάνεις πως δεν γνωρίζεις τίποτε κατηγορώντας τον κάθε όντως πολιτικό αγύρτη για την δική σου εξαπάτηση,αλήθεια τι απέγινε η δική σου προσωπική ευθύνη και η διάκριση όσον αφορά την επιλογή όλων αυτών των σαπισμένων πολιτικών,κι έπειτα αναρωτάσαι εάν σε μια κοινωνία με σωστούς πολίτες οι οποίοι δεν κοιτάζουν μόνον την προσωπική τους τακτοποιήση,όλοι αυτοί οι άθλιοι πολιτικοί θα είχαν το παραμικρό μέλλον και ελπίδα ανέλιξης,ναι το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι μόνο που το κεφάλι είναι ο ίδιος ο λαός ο οποίος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποτελείται απο ένα συνοθύλευμα ανευθυνουπέυθυνων,αλλά ΟΦΕΙΛΕΙ να δρά ως ενεργός πολίτης μιας συντεταγμένης κοινωνίας.


Πάσχομεν κύριες και κύριοι και πάσχομεν εξ ασθενείας δια την οποίαν μόνοι μας οφείλωμεν όπως αναζητήσωμεν την θεραπεία,πάσχομεν απο ξενομανία αδιακαιολόγητον αλλά και σοβαρότατη ανεπάρκεια πολιτικής στάσης και ενδιαφέροντος για τα κοινά,αποσυρτικό σύνδρομο εις τα του μικρόκοσμου μας το οποίο καταλήγει εις τα γνωστά αποτελέσματα όπου την σήμερον άπαντες αναγκαστικώς διαβιούμε,το λοιπόν οι γερμανοί είναι φίλοι μας κατά έναν περίεργο τρόπο και οχι μόνον θα ξανάρχονται αλλα ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται ρίχνοντας άθελα τους νερό στον μύλο της δικής μας αφύπνισης,ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξανάρχονται εις μίαν απέλπιδα προσπάθεια του να ξανανιώσουμε ΈΛΛΗΝΕΣ !!!





Ελλάδα: Ένας σύγχρονος Οδυσσέας εναντίον των μνηστήρων.



Σήμερα η Ελλάδα ψάχνει να βρει τη λύση, μια λύση που θα την οδηγήσει στην επιφάνεια και όχι στην αφάνεια, μία λύση που θα δώσει προοπτική και ελπίδα.
Και ενώ στρεφόμαστε σε ανεφάρμοστες λύσεις, τη λύση μας τη έδωσε πριν χρόνια ο πολυμήχανος Οδυσσέας.

Μα για σκεφτείτε, παραλληλίστε τις καταστάσεις, σαν άλλοι μνηστήρες γείτονες, Αμερική και κράτη της Ευρώπης εποφθαλμιούν τον πλούτο μας, το βιός μας, όπως ακριβώς και οι μνηστήρες που ζούσαν από τα πλούτη του βασιλιά της Ιθάκης περιμένοντας πότε θα μπορέσουν να τα καρπωθούν.
Όμως ο Οδυσσέας μας διδάσκει με τον τρόπο του, τι πρέπει να κάνουμε για να «σκοτώσουμε» του μνηστήρες που γλεντοκοπούν και ζητούν να μας κλέψουν κάθε πλούτο, κάθε κυριαρχία στο...
«βασίλειό» μας.
Μετά την πρώτη του επαφή με την κατάσταση που έχει βρεθεί το βασίλειό του(όπου βασίλειο βάλτε Πατρίδα), δεν ήρθε σε μάχη κατά μέτωπον, παρόλη την ανδρεία του. Λειτούργησε η εξυπνάδα και ο πολυμήχανος νους του.
Μελέτησε τον εχθρό του, βρήκε τις αδυναμίες του και όταν ήταν σε θέση να τους γνωρίζει καλά, ξεκίνησε το ξεκαθάρισμα.
Δείτε τώρα πόσο ανατριχιαστική σχέση έχουν οι μνηστήρες με τη σημερινή μας κατάσταση.
Σκοτώνει πρώτα τον Αντίνοο, Αντίνοος δηλαδή αντί-νόησης..όπως ακριβώς και σήμερα που με εξαιρετική τέχνη και προπαγάνδα μας διαστρεβλώνουν κάθε πραγματικότητα σε σημείο του να μη σκεφτόμαστε.
Σειρά είχε ο Ευρύμαχος, Ευρύμαχος, αυτός που μάχεται με κάθε μέσον, αδίστακτος μαχητής προκειμένου να μας επιβάλει αυτό που θέλει. Έτσι αδίστακτοι είναι και οι μνηστήρες της πατρίδας μας.
Μετά φτάνουμε στον Αμφίνομο, Αμφίνομος, αυτός που διαστρεβλώνει κάθε έννοια του νόμου (βάλτε στη περίπτωσή μας νόμοι και Σύνταγμα). Νομίζω ότι είναι εδώ αυτονόητο. Οι όροι συνταγματικός ή αντισυνταγματικός νόμος ποτέ δε χρησιμοποιούνται για το καλό του πολίτη και της Πατρίδας.
Το βέλος του Οδυσσέα βρίσκει τον Αγέλαο, κατά τη γνώμη μου από τους πιο επικίνδυνους μετά τον Αντίνοο. Αγέλαος, αυτός που άγει τον λαό, που τον κατευθύνει. Πάντα σε συνεργασία με τον Αντίνοο μετατρέπει τον κόσμο σε αγέλη. Έτσι και ο λαός μας, ομαδοποιημένος, αγελοποιημένος μέσα σε μαντριά για να παίρνει την κατεύθυνση που οι ολίγοι θέλουν να μας δώσουν.
Ίσως λοιπόν οι αρχαίοι μας πρόγονοι να γνώριζαν τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η Πατρίδα μας και αφήνοντάς μας ως χρήσιμο και απόλυτο εγχειρίδιο τα κείμενά τους θέλησαν να μας βοηθήσουν και να μας προστατέψουν.
Μα πόσο τυχεροί και συνάμα άτυχοι είμαστε όμως; Ενώ έχουμε τέτοια κείμενα παρακαταθήκη είμαστε τόσο άτυχοι ώστε κανένας να μη τους δίνει την πρέπουσα σημασία. Ή ίσως γνωρίζουν τη σημασία τους αλλά αρνούνται να μας σώσουν;


Γράφει η Φούλη (Γκόλφω) Κούρταλη
Αναπληρώτρια τομέα Γυναικών ΛΑ.Ο.Σ.

ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΡΑΣ....(ΓΡΑΦΕΙ Η ΦΟΥΛΗ - ΓΚΟΛΦΩ ΚΟΥΡΤΑΛΗ)



Γράφει η Φούλη - Γκόλφω Κούρταλη
Αναπληρώτρια τομέα Γυναικών ΛΑ.Ο.Σ


Αγανακτισμένος, απαξιωμένος, αηδιασμένος, απελπισμένος, έγινε ξαφνικά όλος ο λαός και λέω ξαφνικά γιατί τόσα χρόνια αυτός ο λαός ήταν καλοβολεμένος,καλοπληρωμένος, καλοβαλμένος και καλοταϊσμένος και παρόλο που άκουγε για μίζες, φαγοπότια, κλεψιές και σκάνδαλα αυτός έλεγε: γιατί να φωνάξω; Τι με νοιάζει; Εγώ είμαι καλοβολεμένος, καλοπληρωμένος, καλοβαλμένος και καλοταϊσμένος.



Και όταν ερχόταν η ώρα να επιλέξει με την ψήφο του το μέλλον της Πατρίδας,συνέχιζε να λέει: εγώ πάλι τους ίδιους θα ψηφίσω,τι πειράζει και αν τρώνε, αν κλέβουν και αν παίρνουν μίζες; Εγώ θα συνεχίσω να είμαι καλοβολεμένος, καλοπληρωμένος, καλοβαλμένος και καλοταϊσμένος.

Όταν άρχισε να φαίνεται ότι δεν μπορεί να κρατήσει όλα αυτά τα "καλό",ο λαός εκεί….

θα ψηφίσω πάλι τους ίδιους αφού μου έταξαν να παραμείνω καλοβολεμένος, καλοπληρωμένος, καλοβαλμένος και καλοταϊσμένος.

Και ήρθε η στιγμή που του πήραν όλα τα "καλό" και από καλοβολεμένος, καλοπληρωμένος, καλοβαλμένος και καλοταϊσμένος έγινε αγανακτισμένος, απαξιωμένος, αηδιασμένος και απελπισμένος μα και πάλι ο λαός τα ίδια,θα ψηφίσω τους ίδιους μήπως και μου επιστρέψουν όλα τα "καλό"

Τελικά αυτά τα "καλό",έμειναν στις προγραμματικές δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών και ξαφνικά ο λαός το πήρε χαμπάρι ότι δεν πρόκειται να ξαναείναι "καλό" και πλέον αφού δεν είναι πια "καλό",έγιναν όλοι πατριώτες,είναι βλέπεις τάση που φοριέται πολύ τελευταία άλλωστεμέγιναν όμως πατριώτες της δεκάρας γιατί μόνο η δεκάρα τους ένοιαξε,η δεκάρα τους πόνεσε,την πατρίδα τόσα χρόνια την είχαν πεταμένη και πατημένη με την μπότα του "καλό" τους.

Τόσο πατριώτες όλοι τους που σκέφτομαι αν έτσι για πλάκα, μια μέρα του επέστρεφαν του λαού όλα τα "καλό" του, θα παρέμεναν πατριώτες ή θα επέστρεφαν  στον καλοβολεμένο,καλοπληρωμένο,καλοβαλμένο και καλοταϊσμένο μικρόκοσμό τους;..

ΒΛΑΝΤ Γ΄ ΤΣΕΠΕΣ - ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Ναι όλοι τον γνωρίζουν,όλοι τον έχουν δεί σε κάποια ταινία ή σε κάποιο μπλουζάκι,έχουν συγκινηθεί απο τα ρομάντζα που τον παρουσιάζουν ως μια βασανισμένη ψυχή που αγάπησε κάποτε και που ήταν άνθρωπος μα οχι πιά,μιάς και είναι αναγκασμένος να περιφέρεται τα βράδια αναζητώντας την επαφή του με τους ανθρώπους πίνωντας το αίμα των ζωντανών μέσα σε μια αιωνιότητα που ίσως και και κείνος να μην επιδιίωξε εάν γνώριζε τα αποτελέσματα της,ο λόγος για τον "πολύ" κόμη δράκουλα,των κατοικοεδρεύοντα στην άγριας ομορφιάς περιοχή της τρανσυλβανίας,περιοχή η οποία ανήκει στην σημερινή Ρουμανία.

Αυτά βέβαια κατά τον Μπράμ Στόκερ,τον συγγραφέα και δημιουργό της μυθοπλασίας περί του πασίγνωστου κόμητα,έναν συγγραφέα ο οποίος επηρεασμένος απο την δική του ζωή μιάς και ήταν παράλυτος ως παιδί μέχρι τα επτά του χρόνια και το μοναδικό του παιχνίδι όταν συνήλθε σχεδόν θαυματουργικά ως εκ του τάφου αναγενηθείς νεκρός,ήταν οι ατέλειωτες βόλτες στο παρακείμενο της οικίας του νεκροταφείο,μαζί με την ομιχλώδη επόχη που έζησε στην βικτωριανή αγγλία και Ιρλανδία προερχόμενη εκ του μεγάλου λοιμού,έτσι στο μυαλό του γεννήθηκε έπειτα απο αρκετή ομολογουμένως έρευνα το μυθιστόρημα του με τίτλο "Ο ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ" τίτλο τον οποίο τελικά άλλαξε σε "ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ".

Ο στόκερ προσπάθησε αρκετά επιτυχημένα ομολογουμένως ως κρίνεται εκ του αποτελέσματος,να συνδιάσει δεκάδες μύθους των προηγούμενων αιώνων ανά την ευρώπη μαζί με τοπικές ιστορίες, με ένα όντως ιστορικό πρόσωπο,αυτό του ηγεμόνα της Βλαχίας Βλάντ τον Γ,ο οποίος εξαιτίας της αγριότητας του που ξεπερνούσε ακόμα και τα μέτρα της αιματοβαμένης εποχής στην οποία έζησε ανάμεσα στο πρώτο μισό του 15ού αιώνα μέχρι και το πρώτο μισό του δεύτερου αυτού,πήρε το προσωνύμιο Βλάντ ο ανασκολοπιστής ή στα ρουμάνικα Βλάντ Τσέπες.

Σχετικά με την ιστορία του ρουμάνου βοεβόδα,το παρόν κείμενο δεν προτίθεται να κουράσει παρά ταύτα οφείλει να παραθέσει κάποια ιστορικά στοιχεία,έτσι θα πώ μόνο πως γεννιέται τον Δεκέμβριο του 1431 στη πόλη Σιγκισοάρα της τρανσυλβανίας ενώ ο πατέρας του ήταν ο Βλάντ ο Β και η μητέρα του είχε το όνομο Σνέαζνα,ενώ είχε δύο ακόμη αδερφούς με αυτόν να είναι ο μεσσαίος χρονολογικά,το 1438 ο σουλτάνος Μουράτ ο Β εκτρατεύει στην περιοχή και ο πατέρας του προσπάθησε συνοδεύοντας τον να προστατέψει τον ντόπιο πλυθησμό,κάτι που προκάλεσε την καχυποψία του τούρκου σουλτάνου και για αυτό τον φυλάκισε και τον αποφυλάκισε μόνον όταν εκείνος ανταλάχθηκε με δύο γιούς του,έτσι ο μικρός Βλάντ πήρε τον δρόμο της εξορίας και της φυλακής όπου και παρέμεινε μέχρι το 1448,μια περίοδος που σίγουρα σφράγισε την μετέπειτα πορεία του.

Ο Βλάντ ο Β δεν έμεινε για πολύ στον θρόνο της περιοχής,διότι οι βογιάροι (γερμανικής καταγωγής ας σημειωθέι αυτό που κατέτρωγαν τις σάρκες του ρουμανικού λαού ως άλλα βαμπίρ) σε συνεργασία με τον Ιωάννη Ουνιάδη (Ουγγρό ηγεμόνα) εκδιώκεται απο την βασιλεία και στο τέλος δολοφονείται το έτος 1451,τελικά και έπειτα απο πολλά περιστατικά ο Βλάντ ο Γ αναλαμβάνει την βασιλεία στα 1456 με τον λαό του να αριθμεί γύρω στις 500.000 ψυχές,όμως έρχεται σε σύγκρουση με τους τούρκους όταν αρνείται να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον σουλτάνο,κάτι που εξοργίζει ιδιαίτερα των Μωάμεθ τον Β τον πορθητή που είχε κυριεύσει εδώ και τρία χρόνια την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος και εκστρατεύει ο ίδιος εναντίον του επικεφαλής 90.000 ανδρών την στιγμή που ο Βλάντ περνά τον Δούναβη και επιτίθεται εναντίον εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο ρουμάνος ηγεμόνας έχοντας σαφώς λιγότερες δυνάμεις επιδόθηκε στον ανταρτοπόλεμο και τις ενέδρες και ήταν μια απο αυτές όπου σκότωσε 15.000 τούρκους την λεγόμενη "Νύχτα της επίθεσης" αλλά και άντρες του κατάφεραν να τραυματίσουν τον ίδιο τον Μωάμεθ,όταν δέ ο πορθητής αντίκρυσε την "θάλλασα των παλουκωμένων" αποτελούμενη απο περί τους 20.000 άνδρες τους οποίους ο Βλάντ είχε ανασκολοπήσει σκέφτηκε πως έχει να κάνει με έναν δαίμονα και έτσι αποχώρησε απο την περιοχή άπρακτος στην ουσία,ενώ αργότερα ήρθε σε συννενόηση με τον ίδιο του τον αδερφό ο οποίος ως άλλος γενίτσαρος οδηγεί τους τούρκους γενίτσαρους με αντάλαγμα τον θρόνο της περιοχής,τέλος ο βλάντ συλαμβάνεται και έπειτα απο πολυετή φυλάκιση με την φαιδρή κατηγορία οτι συνεργάστηκε με τους τούρκους (!) και όταν το βασίλειο κυνδύνευε για ακόμα μια φορά απο τους τελευταίους,αποφυλακίζεται προκειμένου να σώσει τον θρόνο (σας θυμίζει κάτι αυτό ;),αλλά σκοτώνεται σε ενέδρα των βογιάρων στα 1476 παίρνοντας μαζί του στον τάφο πάνω απο δεκαπέντε στρατιώτες πριν πέσει τελικά νεκρός.

Αυτά τα ολίγα το λοιπόν σχετικώς με τα της ιστορίας του πραγματικού προσώπου,εδώ οφείλει κάποιος να παρατηρήσει τα εξής αρκετά ενδιαφέροντα που άλλως τε αποτελούν και τον λόγο για τον οποίον συντάσεται το παρόν κείμενο.

Ο Βλάντ ο Γ' ήταν χριστιανός ορθόδοξος,κάτι που προφανώς "πονάει" αρκετά προτεστάντες και λιγότερο καθολικούς αλλά και όσους τον ανασκολόπισαν ιστορικά απαξιώνοντας ήδη απο κείμενα και γκραβούρες της εποχής του, τον ιστορικό του ρόλο ως φραγμού του επεκτατισμού του ισλάμ στην δυτική ευρώπη,επίσης πολέμησε τους γερμανούς και τους τούρκους όπου επιτέθηκαν οι μέν πρώτοι με οικονομικό πόλεμο (Σας θυμίζει και τούτο κάτι ;),οι δε δεύτεροι διεξάγοντας πόλεμο με τα όπλα στην πατρίδα του,ενώ εκείνος φυλακίστηκε ως άλλος κολοκοτρώνης (και για την ρουμανία είναι και τιμάται ως εθνικός ήρωας άσχετα έαν έχουν ανάγκη και τον μύθο του Χόλλυγουντ προκειμένου να επιβιώσουν) και αποφυλακίστηκε όταν οι τούρκοι επιτέθηκαν ξανά στον θρόνο προκειμένου να βοηθήσει την κατάσταση,το λοιπόν τίθεται ένα απλό ερώτημα.

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΑΠΑΞΙΟΥΤΑΙ ;

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο συγκεκριμένος ηγεμόνας υπήρξε φοβερά αιμοδιψής κάτι που του χάρισε την αιωνιότητα όμως όπως έγραψα και στην αρχή μια αιωνιότητα την οποία στην ουσία δεν θα ήθελε,διότι το σύστημα τα καταφέρνει τόσο καλά ώστε είτε θάπτει τους πραγματικά άξιους στην σιωπή καλυπτόμενους απο σκουπίδια όπως στην περίπτωση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη που το μόνο που την θυμάται κανείς ΔΕΝ είναι για το έργο της ως ηθοποιού,αλλά για την νύχτα της δολοφονίας της,είτε εκφυλίζει το ιστορικό πρόσωπο καταφέρνοντας να βγάζει και μπόλικο χρήμα στην περίπτωση του πασίγνωστου κόμητα.
Και εδώ αναλαμβάνει το γνωστό Χόλλι - Γούντ με τις κάμερες και τους ευρυγώνιους φακούς που αμβλύνουν εώς γελοιότητος την ιστορία χάριν του στιγνού κέρδους και σας το γράφει αυτό άνθρωπος που τον ετίμησαν εκεί με υποψηφιότητα στα 2010.


ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΛΑΝΤ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΤΗ ΚΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΒΑΜΠΙΡ ΑΣ ΤΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΥ....




Και κάτι παραιστορικό το οποίο σίγουρα θα πρέπει να μας χρησιμεύσει ως παράδειγμα διακυβέρνησης,στην χώρα όπου η κατά το δοκούν χρήση της ελευθερίας,των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταντήσει γελοιότητα,όπου η ψευδοδημοκρατία θάλλει,σε μια χώρα που δεν έχει ούτε αρχή,ούτε μέση,ούτε τέλος στην κατρακύλα που έχει πάρει.

"Οι τακτικές εκτελέσεις με ανακολοπισμό είχαν διαδωθεί τόσο,ώστε σε όσες πόλεις κυβερνούσε ο ρουμάνος ηγεμόνας,στις δημόσιες βρύσες υπήρχαν ολόχρυσα κύπελλα τα οποία οι πολίτες χρησιμοποιούσαν προκειμένου να πίνουν νερό,και ΟΥΔΕΙΣ διανοήθηκε ποτέ να κλέψει έστω και ένα διότι ο φόβος του μαρτυρικού θανάτου καραδοκούσε κάθε στίγμή"








Πορεία…..και μετά τι; (Γράφει η Φούλη (Γκόλφω) Κούρταλη Αναπληρώτρια Γυναικών ΛΑ.Ο.Σ.)






Μετά τη χθεσiνή και σχετικά ειρηνική πορεία, με μεγάλη συμμετοχή, από πολλούς χώρους και κόμματα, αναρωτιέμαι και μετά τι;

Πήγαμε, φωνάξαμε, έκλεισαν οι φωνές μας, μερικοί έφαγαν και μερικά δακρυγόνα, κάποιοι άλλοι τα έσπασαν έτσι για να μη χάνουμε την πεπατημένη και γυρίσαμε σπιτάκια μας για να δούμε από την τηλεόρασή μας το πως έδειξαν τα κανάλια την όλη κινητοποίηση.
Και μετά τι;

Ακούσαμε τις δηλώσεις Δένδια ο οποίος συνεχάρη τους διαδηλωτές γιατί περιφρούρησαν τις πορείες τους αλλά κουβέντα για το μάρμαρο…..με μια προκλητική και επιδεικνύουσα απάθεια, για τον κόσμο και τον λόγο που διαδήλωσε. Λες και δεν υπήρξε.
Και μετά τι;

Το ότι γνωρίζουν και καταλαβαίνουν του λόγους για τους οποίους ο κόσμος σήμερα βγήκε στους δρόμους είναι σίγουρο. Απαξιούν όμως να μας πάρουν στα σοβαρά. Γιατί; Γιατί πολύ απλά ξέρουν πως εκτονωθήκαμε για λίγο, θα περάσουν τα μέτρα που θέλουν, άντε να ξαναγίνει καμιά απεργία ακόμα και όλα καλά.
Και μετά τι;

Πόσο πιο κάτω θα πάει η εξαθλίωση, τι μας περιμένει; Μας περιμένει πείνα; Θα μαζεύουμε νεκρούς από τον δρόμο; Και μετά τι; Θα ξυπνήσουμε τότε; Και θα κάνουμε τι; Θα διώξουμε αυτούς που είναι επάνω; Και μετά; Θα συμφωνήσουμε για τον ποιόν θέλουμε να μας οδηγήσει; Πόσο εύκολο είναι να συμφωνήσουμε;

Καθόλου και αυτό φαίνεται από τις προτεραιότητες που θέτει ο κάθε πολίτης. Αν ρωτήσουμε τους πολίτες για το τι φταίει και το τι πρέπει να γίνει θα ακούσουμε τόσες διαφορετικές γνώμες όσοι και οι πολίτες.
Και μετά τι;

Δε θα ξαναπώ το τετριμμένο ότι πληρώνουμε την επιλογή του τι ψηφίσαμε. Η ευθύνη είναι και δική μας και είναι μεγάλη. Και σαφώς δεν είμαι υπέρ της βίας……Με μια μέρα όμως απεργία, με 4 ώρες στάση εργασίας δε κάνουμε τίποτα…..έχουμε τα κότσια να κάνουμε απεργία καθημερινά και όσο πάει; Σαφώς θα ζοριστούμε εμείς αλλά θα ζοριστούν και αυτοί…..Όχι αγανακτισμένοι, τραγουδάκια, μπαλονάκια και καλαμπουράκια κάθε απόγευμα…..απεργία από το πρωί….να ερημώσει ο τόπος…..εκεί θα έχουμε την ευκαιρία να δώσουμε την τελευταία αναίμακτη μάχη πριν ξεσπάσει πόλεμος πραγματικός…..Ολα τα άλλα προσωρινό ξέσπασμα μας πριν φτάσουμε στο τέρμα….

Στον αέρα η μεταφορά μαθητών στα ειδικά σχολεία. Γράφει η Φούλη (Γκόλφω) Κούρταλη




Γράφει η Φούλη (Γκόλφω) Κούρταλη
Αναπληρώτρια Τομέα Γυναικών ΛΑ.Ο.Σ.



Για χρόνια οι μαθητές των ειδικών σχολείων μεταφέρονταν μέσω ταξί ή λεωφορείων ιδιωτών μέσα από διαγωνισμό που διενεργούσε η κάθε Νομαρχία. Ο διαγωνισμός μετά πέρασε στα χέρια της Περιφέρειας. Το πρόβλημα που έγκειται είναι ότι οι οδηγοί έχουν μείνει απλήρωτοι σχεδόν πάνω από έναν χρόνο. Όμως λόγω του ότι κόβουν τιμολόγια στην Περιφέρεια είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν Φ.Π.Α. και φόρο εισοδήματος για χρήματα τα οποία δεν έχουν εισπράξει.

Φέτος δεν διενεργήθηκε νέος διαγωνισμός και παρατάθηκαν οι συμβάσεις της προηγούμενης σεζόν. Τραγικό λάθος της Περιφέρειας ήταν ότι ενημέρωσε τους οδηγούς της παλαιάς σύμβασης ότι παρατείνεται και για τη νέα σχολική χρονιά η σύμβασή τους για τη μεταφορά μαθητών μία ημέρα πριν χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου. Η συνάντηση με τους οδηγούς για να διαπραγματευτούν τις τιμές έγινε δύο μέρες αφ' ότου ξεκίνησαν τα μαθήματα και εδώ γεννάται η εξής απορία; Αν κάποιοι οδηγοί δεν ενδιαφέρονταν πλέον για να συνεχίσουν, τι θα γίνουν οι μαθητές των συγκεκριμένων δρομολογίων;

Πότε θα έβρισκαν νέους οδηγούς; Αφού δεν υπήρξε διενέργεια νέου διαγωνισμού, πως θα το γνώριζαν και άλλοι οδηγοί για να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους και έτσι να καλυφθούν τα τυχόν κενά.

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε πως οι οδηγοί ήταν πολύ διστακτικοί στο να δεχθούν παράταση της σύμβασης από τη στιγμή που δεν έχουν πάρει χρήματα για την προηγούμενη σεζόν, φοβούμενοι μην μπουν πιο πολύ «μέσα». Η Περιφέρεια δεσμευτικέ ότι θα ξεκινήσει η αποπληρωμή των χρωστούμενων και έτσι οι οδηγοί δέχθηκαν να συνεχίσουν.
Μαθαίνουμε όμως ότι ενώ τα λεφτά είναι έτοιμα για να γίνει αποπληρωμή, το κράτος ζητά κούρεμα 20%. Θεωρώ όμως ότι εάν δεν είχαν ήδη πληρώσει από την τσέπη τους φόρους και ΦΠΑ δεν θα υπήρχε πρόβλημα κουρέματος.

Ποιο είναι λοιπόν το αποτέλεσμα. Ο μόνος τρόπος να αντιδράσουν οι οδηγοί είναι να σταματήσουν να μεταφέρουν τα παιδιά από και προς τα σχολεία. Εδώ έχουμε πάλι δύο προβλήματα. Και οι μαθητές δεν θα μεταφέρονται ή οι γονείς τους θα πρέπει να επωμιστούν οι ίδιοι την μεταφορά τους, και από την άλλη οι οδηγοί έχουν δώσει ένα σεβαστό ποσοστό στο Παρακαταθηκών και Δανείων για την καλή εκτέλεση της μεταφοράς.

Αν λοιπόν οι οδηγοί αρνηθούν να μεταφέρουν τα παιδιά, πέραν των χρωστούμενων, πιθανόν να χάσουν και τα χρήματα από το Παρακαταθηκών.

Περιμένουμε λοιπόν όλοι τις εξελίξεις, ελπίζοντας πως ότι γίνει δεν θα είναι αντίθετο με το συμφέρον των μαθητών των ειδικών σχολείων..