Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θανατος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θανατος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)




Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 15.9.2012



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



Ανήμερα του σταυρού,αραδιάζω ετούτες τις σκέψεις επάνω στο χαρτί αναρωτόμενος τι έχει απομείνει απο την πίστη μας οχι μόνον στον κύριο Ιήσου ημών Χριστό,αλλά και γενικότερα στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

Σε μια κοινωνία πλήρως καταναλωτική και μάλιστα κακέκτυπο των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών,όπου έχουν παρθεί σε υπέρμετρο βαθμό όλα τα αρνητικά στοιχεία των και έχουν ενσωματωθεί βιαίως σε μια υβριδική κατάσταση που θυμίζει τερατογέννεση,θα έλεγε κανείς πως οχι μόνον δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου,αλλά και προσπαθούμε μανιασμένα να τον κρύψουμε κάτω απο το χαλί - χάλι του σημερινού ψευδοπολιτισμού και της ψευδοελευθερίας του ατόμου.

ο δέ πνευματικός κόσμος βγαίνει απο την συνειδησιακή μας κρυψώνα μόνον στην περίπτωση όπου τον έχουμε ανάγκη,όπως ένας φίλος θυμάται έναν άλλον φίλο μόνον οταν τον χρειάζεται προκειμένου να του ζητήσει δανεικά,μα τούτο δεν λογίεται πραγματική φιλία το μόνο σίγουρο.

Η πνευματική μας παραγωγή έχει καταντήσει χιλιάδες ανούσιοι εσωτερικοί μονόλογοι και καταφύγιο όσων μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εκφραστικά μέσα με κάποια αξιοπρέπεια η οχι και τόσο,προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά τα οποια δημιουργούνται απο τον ίδιο τον ψευτοπολιτισμό του σήμερα που αδειάζει το άτομο απο οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα,θεωρώντας πως μια ζωή αφιερωμένη στα υλικά αγαθά είναι περισσότερο ελεγξίμη,χωρίς η αλήθεια να έχει άδικο.

Μιλούμε όλοι για την ελευθερία του ατόμου θεωρώντας την ως ένα ακόμα προιόν όπου κάποιοι μας είπαν πως θα βρούμε στα υπέρ - μάρκετ της νέας εποχής και πως δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουμε καθόλου εξωτερικά αλλα το κυριότερο εσωτερικά,προκειμένου να την αποκτήσουμε,μα θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία,η πραγματική ελευθερία και οχι η συσκευασμένη απο τον διεθνισμό,ούτε και η ελευθερία όπου δρά ως κοινωνική βαλβίδα προκειμένου να θεωρεί κάποιος πως συμμετέχει στα πράγματα που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για αυτόν χωρίς τον ίδιο στην ουσία, διότι ουδείς εκ των διαχειριστών αλλά και του πλήθους αναντικατάστατος για την κεντρική εξουσία που κανείς δεν έχει καταφέρει να δεί το αποκρουστικό της πρόσωπο πλήρως.

Το σήμερα μας έχει κάνει επίσης να φοβόμαστε τον θάνατο ή οτι θυμίζει αυτόν και πάνω σε αυτό θεωρώντας το ως κλειδί,θα πρέπει κάποιος να θέσει την προβληματική του συσχετισμού ανάμεσα στο φόβο του θανάτου και τον ραγιαδισμό όπου μας έχουν εκτρέψει,έχουν διαποτίσει και εκπαιδεύσει τόσο εμάς αλλά το χειρότερο και όλες τις επερχόμενες γενιές.

Ζούμε όλοι μέσα στην "φούσκα του δεδομένου" προσπαθώντας να κρύψουμε το αρχέτυπο του φόβου του ανθρώπου για τον θάνατο και για το τι έρχεται μετά απο αυτόν,θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και πως τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει,πως τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί απο όσα έχουμε αποκτήσει με "κόπο",γεμίζοντας την ζωή μας με κτητικές αντωνυμίες,όσπου ξάφνικά γίνεται κάτι είτε σε ατομικό,είτε σε κοινωνικό επίππέδο όπως τώρα και η φούσκα αυτή κινδυνεύει με αφανισμό και μείς βλέπουμε την πραγματικότητα ως έχει και οχι ως μας παρουσιάζεται στην προσπάθεια να καλυφθεί το απύθμενο βάραθρο του φόβου μας για τα επέκεινα,μια συλλογική ανάγκη του κοινωνικού ασυνείδητου και έτσι όσοι κυβερνούν αυτόν τον κόσμο φροντίζουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα να "επισκευάζουν" αυτήν την φούσκα και αυτό το δίχτυ ασφαλείας,αυτή την σπηλιά όπου μας έχουν παραχώσει και μείς θεωρούμε πως όλος ο κόσμος είναι αυτός,ικανοποιώντας την εσώτερη μας ανάγκη για ασφάλεια,μια ασφάλεια τόσο επισφαλή όσο και η βεβαιότητα του θανάτου του ίδιου.

Ο φόβος του θανάτου εκτρέφει τον ραγιαδισμό και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος κοιτώντας τις εξαιρέσεις της ιστορίας,διότι η ιστορία η ίδια δεν είναι παρά μια σειρά απο "εξαιρέσεις του κανόνα",ας δεί κάποιος πως μίλησε ο Λεωνίδας στους συμπολεμιστές του για τον άδη και τότε θα κατανοήσει πως η πραγματική ελευθερία δεν είναι μια πατρίδα ή ακόμα και το χώμα που πατά κάποιος,η πραγματική ελευθερία ήταν,είναι και θα είναι κατάσταση του νού και πως μόνον όταν κάποιος ελευθερωθεί νοητικά μπορεί να ελευθερωθεί και στην πράξη,ας ακούσει κάποιος τα δημοτικά μας τραγούδια και θα νιώσει δεν μπορεί παρά να το νιώσει, τον αγέρα της λευτεριάς επάνω στα βουνά,διότι τούτοι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι τω πνεύματι πριν κάν σκεφτούν να ελευθερωθούν επί του πρακτέου,το "επί του πρακτέου" ήταν άλλωστε η φυσική συνέπεια της νοητικής απελευθέρωσης που είχε προηγηθεί.

Σήμερα στα σημερινά εκτροφεία του ραγιαδισμού,τις μεγαλουπόλεις με τα μικρά ανθρωπάκια,ζούμε όλοι μας κάτω απο ελεγχόμενες συνθήκες ενός απέραντου εργαστηρίου όπου κάποιοι πειραματίζονται επάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όρια της, έχοντας μας αποκόψει απο τις συνθήκες εκείνες της γεννεσιουργές της ελευθερίας κι έτσι όποτε αυτή "παραχωρείται" αυτό γίνεται για το θεαθήναι και προς "άρτον και θεάματα" στην προσπάθεια του συστήματος να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μην περιμένεις το λοιπόν αναγνώστη κανέναν να σου χαρίσει το πιο πολύτιμο αγαθό με το οποίο άλλωστε σε κυβερνά,θα ταν ανοησία μεγάλη απο μεριάς τους να στο παραχωρήσουν αλλά και δική σου να περιμένεις να το κάνουν,η πραγματική ελευθερία αποκτάται μόνον μέσω της απελευθέρωσης απο τα γήινα,απο τους μικρόκοσμους σου και απο την αγάπη σου για το "εδώ" η οποία ισούται δυστυχώς ως διαπιστώνω ακόμη περισσότερο με τον αέναο φόβο σου για το "εκει"....



ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Η ΘΑΝΑΤΟΣ






Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 7.3.2012

Για τούτο δώ φέρει την ευθύνη εν άρθρο του Περικλή Γιαννόπουλου γραμμένο εις τας αρχάς του περασμένου αιώνα και βεβαιότατα οι σημερινές συνθήκες που μας κάνουν να ανατρέχουμε κάθε τόσο και λιγάκι στο παρελθόν αυτού του τόπου,φυσικά κείμενα παρόμοιου χαρακτήρα γράφονταν και θα γράφονται για όσο το πρόβλημα του επανακαθορισμού περί της ελληνικότητος θα συνεχίσει να υπάρχει και αυτό θα συνεχίσει να υφίσταται για όσο δεν είμεθα εις θέσιν να ξεσκαρτάρουμε του τι κρατάμε και του τι πετάμε απο τις επιρροές μας με τον γύρω χώρο,αν δεν γνωρίζουμε αν οχι επακριβώς τουλάχιστον σε γενικές γραμμές απο που ερχόμαστε αλλά και που θέλουμε να πάμε ως άτομα και ως κοινωνία,αν δρούμε ως όχλος και οχι ως υπεύθυνοι πολίτες.
Δεν προτίθεμαι στο παρόν να επαναλάβω το τι συμβαίνει σήμερα,τα κείμενα μου προσπαθώ να μην είναι ειδησογραφικά αλλά ακόμα και αν αναφέρονται στην επικαιρότητα,να την χρησιμοποιούν ως αφορμή για γενικότερες αναφορές στις ρίζες του τι βιώνουμε σήμερα,δεν επεδίωξα ούτως ή αλλώς ποτέ τον τίτλο του δημοσιογράφου με την στενή έννοια του όρου,θα έλεγα δέ πως θα χαρακτήριζα οτι γράφω ως κείμενα ενός πολιτη ο οποίος αισθάνεται την ανάγκη να καταδείξει οτι νιώθει πως πρέπει να καταδειχθεί σε μια προσπάθεια του να βρεθούν επιτέλους κάποιες λύσεις στα καίρια ζητήματα που μας απασχολούν όλους,ακόμα δε και η αναφορά μου σε ιστορικά γεγονότα γίνεται υπό αυτό το σκεπτικό της αναγωγής εις το παρόν,διότι η στείρα αναφορά στο τι έγινε κάπου,κάπως,κάποτε δεν μπορεί να βοηθήσει μια παραπαίουσα κοινωνία η οποία απο της γεννέσεως της και εντεύθεν δεν δύναται να έχει μια βασική αίσθηση των κόκκινων γραμμών της αλλά και την γενικότερη πορεία της μέσα στο τρι-κοιμισμένο πέλαγος του διεθνισμού και της "πολυπολιτισμικότητας",όπως αποκαλείται εφημιστικά τούτος ο αχταρμάς που στόχο έχει για ακόμα μια φορά την εκμετάλευση του ανθρώπου απο τους λίγους...Για περισσότερα εδώ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ...




Σαν σήμερα στις 4 φεβρουαρίου του 1843 ο μέγας στραγηγός των Ελλήνων και άξιος αγωνιστής του 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αφήνει αυτόν τον κόσμο,έχοντας προλάβει να γράψει ιστορία με το αίμα του αλλα και να αφήσει την δική του παρακαταθήκη με τον μνημιώδη λόγο του προς τους ελληνόπαιδες των Αθηνών στην πνύκα αλλά και αλλού.
Φυσικώς σχεδόν κανένα μέσο μαζικής αποχαύνωσης δεν σπαταλά ένα λέπτο για αυτόν τον αγωνιστή σε μια προσπάθεια να ταφεί στην λήθη,ύμνοι για νάνους και σιωπή για τους γίγαντες μα και τούτη η ένοχος σιωπή σημαίνει πολλά,σημαίνει πως κάποιοι τρέμουν έπειτα απο τόσα χρόνια ακόμα και την θύμιση του,απαξιωμένοι έζησαν και τάφηκαν τώρα το μόνο που απομένει είναι η λησμονιά.
Η στραβός είν ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε....



"Υμνούν τους νάνους,τα σκουπίδια
και για τους γίγαντες σιωπή
και η ζωή σου στέκει ίδια
πλημμυρισμένη απο ντροπή" - Νικηφόρος Βυζαντινός



Καλήν αντάμωση στρατηγέ....


Πανος Χατζηγεωργιάδης
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

ΝΗΝΕΜΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ...








Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" στο φύλλο της 18.12.2011



Ο τίτλος του παρόντος άρθρου απoτέλεσε τίτλο ποιήματος μου,γραμμένο σε μια απο τις άπειρες περιηγήσεις μου στο Α νεκροταφείο των Αθηνών και τούτους τους περιπάτους άρεσκομαι να τους πραγματοποιώ,κάθε φορά οπού αισθάνομαι την οσμή των νεκροζωντανών δίπλα μου εις μίαν απέλπιδα και πιθανώς ιδεοληπτική προσπάθεια του να βρώ έναν άξιο συνομιλητή ανάμεσα έστω και σε όσους στέκουν πλέον στην αντίπερα όχθη,πιστέψατε με δέ πως εις τας ατραπούς των κοιμητηρίων εβρίσκει κανείς το νόημα της ζωής.