Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η ΖΗΤΙΑΝΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ (ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ)





Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ


Κοιτάζω την φωτογραφία της.

Πρόσωπο κουρασμένο χωρίς φτιασίδια που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική ηλικία της,εφτά μαχαιριές μετράει κανείς πάνω σε αυτό το ασθενικό κορμί,κοιτάζω και παρατηρώ κι απο όλα μου κάνουν περισσότερη εντύπωση τα μάτια της.

Τα μάτια της που δεν κοιτάζουν πουθενά πλέον,είναι όμορφα τα μάτια της το μόνο σίγουρο.

Λίγο πριν την πάρει για πάντα η μακεδονική γή που τόσο αγάπησε είναι τραβηγμένη αυτή η φωτογραφία της δασκαλίτσας που έγινε ζητιάνα προκειμένου να μεταφέρει μυνήματα κατά την διάρκεια του μακεδονικού αγώνα.

Παρατηρώ και τα χέρια της,που μοιάζουν με γριάς εκατό χρόνων,τα χέρια αυτά που το λιγότερο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να τα προσκυνήσει,διότι η δασκαλίτσα αυτή που πότισε με το αίμα της την μακεδονική γή μαζί με τόσους άλλους θα έπρεπε να μας γίνει παράδειγμα ζωής και θανάτου,θα έπρεπε,αλλά το θα έπρεπε απέχει έτη φωτός απο το τι ισχύει στην πράξη.

Σαν σήμερα η Bελίκα σφαγιάζεται υπό των βουλγάρων στις 28 Αυγούστου του 1904 και δεν προδίδει παρά τα βασανιστήρια που υπέστη το μυστικό του αγώνα,είναι πότε μια τρελή τουρκάλα και πότε μια βουλγάρα ζητιάνα που μαζεύει χόρτα για να ζήσει κι έτσι περνά απαρατήρητη κάτω απο την μύτη των κομιτατζήδων υπάνθρωπων αλλά και των τούρκων,ποιός να ασχοληθεί μαζί της άλλωστε πέρα τπο την ιστορία...

Η αποστολή που της έχει ανατεθεί απο τα 1901 είναι να δρά στην περιοχή της μακεδονίας ως σύνδεσμος για την Καστοριά,το μοναστήρι και την Θεσσαλονίκη και όταν ο Ίων δραγούμης την αντικρύζει για πρώτη φορά την κοιτάζει έκπληκτος σε σχέση με το ποιόν άνθρωπο του έστειλαν για μια τόσο σοβαρή αποστολή,ένα κορίτσι δεκαοκτώ χρονών με καρδιά λιονταρίου αποφασισμένο να πεθάνει αλλά και να απαξιώσει τον εαυτό του για την μεγάλη ιδέα,για την λεύτερη μακεδονία.


«Οπλίστε τούς χωρικούς!.. Κι οταν εμείς προετοιμάσουμε τό έδαφος, από παντού θα ανάψει ο αγώνας!...»


Τελικά αναρωτάσαι πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο ασθενικό πλάσμα να κρύβει τέτοιο πόθο,που βρήκε τα αποθέματα ψυχής για τον τιτάνιο αγώνα και καταλήγεις πως μερικοί άνθρωποι γεννιούνται για έναν και μόνο σκοπό...

Κάποιοι δυστυχώς πειράζονται απο την φωτογραφία της Βελίκα μέσα στο φέρετρο με ανοιχτό το πουκάμισο και με τις μαχαιρίες παντού στο ασθενικό της σώμα,δεν έχουν μάθει βλέπεις να ξεχωρίζουν έναν τιμημένο θάνατο απο έναν θάνατο κοινό και τους ξενίζει,όμως σαν μαθαίνεις πως άνθρωποι σαν και κείνη την δασκάλα πάτησαν την γή μας, γεμίζεις με ενοχές που ένα κορίτσι σου βάζει τα γυαλιά στον καλό και τίμιο αγώνα.

Φοβόμαστε να πεθάνουμε για μιάν μεγάλη ιδέα κι αυτό μας πηγαίνει ολοένα και πιο πίσω στις επιταγές της νέας εποχής,γινήκαμε εαυτούληδες και θεωρούμε πως μια άτιμη ζωή ραγιά αξίζει κάτι,ζούμε όπως να ναι αρκεί να ζούμε κι αφήνουμε την Βέλικα,τον Παύλο,την Κατερίνα να κοιμώνται στο κρεβάτι της λησμονιάς που τους έχουμε στήσει,θεωρώντας πως η μακεδονική γή μας χαρίστηκε,μα τίποτε δεν χαρίζεται σε αύτη την ζωή.

Θα ήθελα να δημοσιεύσω μια φωτογραφία χαρούμενη απο σένα Βελίκα,μια φωτογραφία απο τον γάμο σου μαζί με τα παιδιά που δεν πρόφτασες να κάνεις όπως όλοι εμείς οι καλοβολεμένοι στους καναπέδες,μα δεν υπάρχει τέτοια παρά μόνο αυτή που στέκεις με το βλέμμα αδειανό κοιτάζοντας την αιωνιότητα με το κορμί σου γεμάτο μαχαιρίες και την ψυχή σου να κλαίει ακόμα για το δικό μας κατάντημα,ο θεός να σε αναπαύσει και μην κοιτάξεις πίσω σου με τα όμορφα σου μάτια γιατί οτι δείς θα σε κάνει να κλάψεις περισσότερο και απο τότε που σε δολοφονούσαν άγρια τα ζώα του βουλγαρικού εθνικισμού.

Καλήν αντάμωση....


ΤΟ "ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ" ΣΗΜΕΡΑ...


Σαν σήμερα εκτελείται ο Ίων δραγούμης,χάριν μνημοσήνου το ακόλουθο κείμενο.

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ



"Άφετε τους νεκρούς,θάπτειν τους εαυτών νεκρούς"

Με αυτήν την αφιέρωση ξεκινάει το ομότιτλο βιβλίο του είς εκ των πατριαρχών του ελληνικού εθνικισμού,ο λόγιος και πολιτικός Ίων Δραγούμης,ο οποίος εκτελείται απο τους βενιζελικούς στις 31 ιουλίου του 1920.
Ο Δραγούμης,γόνος ισχυρής πολιτικής οικογένειας,πέφτει θύμα του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και των παθών μιάς ταραγμένης εποχής,μιάς εποχής όπου η μεγάλη ιδέα αρχίζει και γίνεται πράξη,μιάς εποχής που ο μακεδονικός αγώνας των αρχών του αιώνα που έχει εμπνεύσει τον ίδιο αλλά και τον μεγάλο ήρωα του αγώνα αυτού,τον Παύλο μελά,έχει αποδόσει καρπούς έπειτα απο αιματηρούς αγώνες με τον βουλγαρικό εθνικισμό κυρίως,αλλά και τους τούρκους που παλεύουν να κρατήσουν μιάς κάποιας μορφής γεωπολιτική παρουσία στην περιοχή στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ουδείς βρίσκεται σε θέση να γνωρίζει το ποιά θα ήταν η θέση της χώρας εάν ο δραγούμης ζούσε πέραν του 1920,ποιές συμμαχίες και ποιοί συσχετισμοί δυνάμεων θα αναπτύσονταν,ποιά η πολιτική του πορεία,καθώς και ποιά θα ήταν η έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας,ενώ αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ο σημειολογικός χαρακτήρας της δολοφονίας του,λίγο πριν την καταιγίδα που θα είχε ως αποτέλεσμα την μικρασιατική καταστροφή και το ξερίζωμα του ελληνισμού απο τις πατρογονικές του εστίες,όπου ζούσε για χιλιάδες χρόνια.
Θα περίμενε κανείς τα πιστεύω του,τα οποία διατυπώνονται μέσα στα κείμενα του,να σημαίνουν όλο και λιγότερα για την σύγχρονη Ελλάδα του δήθεν πολυπολιτισμού αλλά στην ουσία του λάθροεποικισμού,της απαξίωσης των πάντων,της χαλάρωσης του εθνικού και θρησκευτικού συναισθήματος,αλλά και όλων των αξιών και των άξιων και του παραγκωνισμού των υγειών δυνάμεων του τόπου,η αλήθεια είναι πως γίνεται προσπάθεια ενδελεχής για κάτι τέτοιο,όμως στην ουσία τους,αν τα πιστεύω και οι αρχές αυτές, ειδωθούν μέσα απο το πρίσμα του εχέφρονος πολίτη,πιστεύω τα οποία σφράγισε με το αίμα του,αποκτούν μιάν σχεδόν μεταφυσική ταύτιση με οτι συνέβαινε και τότε,σχετικώς με την ανυπαρξία της κεντρικής διοικήσεως σε θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν τον ελληνισμό,αλλά και την αδιαφορία των πολιτών πρό του μακεδονικού αγώνος.
Το δέ μύνημα που διαπνέει το έργο του,το "ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ", αντηχεί εκκωφαντικό απο το υπερπέραν και η δική του φωνή δρώντας πολλαπλασιαστικά μαζί με τις φωνές του σπαρτιάτη Λεωνίδα,των αγωνιστών του 1821 αλλά και των μετέπειτα ηρώων του έπους του σαράντα μέχρι και την θυσία του Σολωμού Σολωμού στην κύπρο μας,είναι δυστυχώς για τους νεοταξίτες και την νέα τάξη πραγμάτων περισσότερο σύγχρονο απο ποτέ και όσο εκείνοι θα προσπαθούν να το απαλείψουν απο το συλλογικό ασυνείδητο του λαού μας,τόσο αυτό θα ορθώνεται ακμαιότερο,προκειμένου να καταδιώξει την αδικία,το ψεύδος,αλλά και την ψευδοελευθερία του ατόμου που υπόσχονται όλοι αυτοί οι λαοπλάνοι μέσω του λαικισμού,θέλοντας να μαντρώσουν τόσο τον λαό μας αλλά και τους άλλους λαούς, στην μέγγενη του διεθνισμού με αποκλειστικό κίνητρο το ταπεινότερο όλων,το στυγνό οικονομικό κέρδος.
Για όλους αυτούς με την τόσο διαφορετική κοσμοθεωρία,οι αξίες,η πίστη στον θεό και στην πατρίδα,η αγάπη για το σύνολο αλλα και ότι δίνει αξία και λόγο να υπάρχει στην ανθρώπινη ύπαρξη,δεν είναι παρά μια συνεχής τροχοπέδη στα σκοτεινά τους σχέδια,σκοτεινά σχέδια που ντύνουν με τα λαμπρότερα χρώματα και τα πιο ακριβά υλικά προκειμένου να μπορέσουν να τα πουλήσουν σε όλους εμάς και να μας εγκλωβίσουν στο παγκόσμιο μαντρί της εκμετάλευσης που ετοιμάζουν επιμελώς απο πολλού χρόνου.
Μορφές όπως ο Δραγούμης,ο σύγχρονός του Παύλος Μελάς αλλά και όσοι ήρωες πέρασαν και σίγουρα θα περάσουν και πάλι απο αυτόν τον τόπο μιάς και το άδικο γεννά τους ήρωες πάντοτε,οφείλουν κατά αυτούς,να χαθούν για πάντα στην λησμονιά,όμως όλοι αυτοί οι σάπιοι ανθρωπόμορφοι,ξεχνούν μιάν λεπτομέρεια σημαντική,πως αν και κατα σάρκαν καθίστασαι εκλιπών μια των ημερών αναγκαστικώς,κατά το "Όστις ήλθεν,αναγκαστικώς απελθέτω",ο καθείς εξ ημών στην περίπτωση όπου δράσει ως φορέας ιδεών, μπορεί να μεταλαμπαδεύσει τούτες τις ιδέες και τα υψηλά ιδανικά και στους μετέπειτα απο αυτόν,ξεχνούν πως οι ιδέες είναι αιώνιες και πως κάποιος άλλος Δραγούμης στο μέλλον θα σταθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα του τότε,με την ίδια θέρμη που στάθηκε ο ίδιος,κείνο το απόγευμα 92 ολόκληρα χρόνια πριν.
Έπειτα ας μην ξεχνά κανείς πως το να λές λόγια είναι ίσως εν εκ των ευκολότερων πραγμάτων σε αυτόν τον κόσμο,όταν όμως αυτά σου τα λόγια τα υπογράφεις με το ίδιο σου το αίμα,τότε αξίζει πραγματικά να σε θυμούνται και να γίνεσαι παράδειγμα προς μίμηση...

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!